Nienadowa

wieś w województwie podkarpackim

Nienadowawieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przemyskim, w gminie Dubiecko[4][5]. Leży nad rzeką San.

Artykuł 49°49′55″N 22°25′57″E
- błąd 39 m
WD 49°49'54.8"N, 22°25'57.0"E, 49°51'N, 22°25'E
- błąd 14 m
Odległość 1 m
Nienadowa
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  podkarpackie
Powiat przemyski
Gmina Dubiecko
Wysokość od 250 do 400 m n.p.m.
Liczba ludności (2011) 2230[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-750[3]
Tablice rejestracyjne RPR
SIMC 0600711
Położenie na mapie gminy Dubiecko
Mapa lokalizacyjna gminy Dubiecko
Nienadowa
Nienadowa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Nienadowa
Nienadowa
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Nienadowa
Nienadowa
Położenie na mapie powiatu przemyskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przemyskiego
Nienadowa
Nienadowa
Ziemia49°49′55″N 22°25′57″E/49,831944 22,432500

W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.

Części wsiEdytuj

Integralne części wsi Nienadowa[4][5]
SIMC Nazwa Rodzaj
0600728 Białka część wsi
0600734 Dział część wsi
0600740 Górka część wsi
0600757 Kąt część wsi
0600763 Kolonia część wsi
0600770 Łazy część wsi
0600786 Nienadowa Górna część wsi
0600792 Przydatki część wsi
0600800 Świnki część wsi

HistoriaEdytuj

Pierwsza wzmianka o Nienadowej pochodzi z dokumentów z 1441 roku, kiedy to miejscowość stanowiła przedmieście Dubiecka. Osada w XV wieku wchodziła do dóbr Kmitów. Z ich to rąk przeszła na własność Stadnickich. W 1588 roku Stanisław Stadnicki, zamienił tę miejscowość na Łańcut z Anną Pilecką. Następnymi właścicielami była rodzina Derszniaków, od których wieś nabyła rodzina Ignacego Krasickiego z Dubiecka.

W XVIII stuleciu miejscowość była własnością Dembińskich. W dworze spędził lata chłopięce, u dziadka Jana Nepomucena Dembińskiego, znany później komediopisarz Aleksander Fredro. Dwór nienadowski rozebrał mąż Eleonory Bardeleben, Antoni Dembiński (oficer insurekcji kościuszkowskiej). W miejscu gdzie, stał wcześniej dwór, w początkach XIX w. wzniesiony został przez wuja Antoniego Dembińskiego wg projektu Christiana Piotra Aingera, nowy budynek, klasycystyczny, który przetrwał do dnia dzisiejszego stanowiąc własność Mycielskich, a następnie Wołkowieckich.

Podczas okupacji ruch oporu dokonał we wsi akcji, konfiskując hitlerowcom (2 marca 1942 roku) broń złożoną w gorzelni dworskiej. Inną udaną akcją ruchu oporu było uszkodzenie 13 maja 1944 roku mostu na Sanie, zbudowanego przez Niemców wiosną 1944 roku dla celów strategicznych.

KościółEdytuj

 
Kościół Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy w Nienadowej

W latach 20. XX wieku powstała inicjatywa budowy we wsi kościoła katolickiego. W 1930 r. sporządzono plan świątyni, natomiast w 1931 roku wykonano fundamenty. Wybuch II wojny światowej wstrzymał budowę do 1984, kiedy powstał społeczny komitet budowy. W 1988 rozpoczęto budowę murów, a w 1989 poświęcono i wmurowano kamień węgielny. 31.07.1998 ks. abp Józef Michalik poświęcił kościół, jako kościół filialny parafii w Dubiecku, nadając mu tytuł „Najświętszej Maryi Panny Nieustającej Pomocy”[6].

CiekawostkiEdytuj

W latach 1881-1882 pracowała w Nienadowej, jako nauczycielka, Maria Bartusówna, poetka okresu pozytywizmu.

Nienadowa należy do najdłuższych wsi powiecie przemyskim, ciągnie się 4 km w kierunku północnym, dochodząc do pasma wzgórz o wysokości 443 m n.p.m.


PrzypisyEdytuj

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-04-08].
  3. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych poprzez wyszukiwarkę. Poczta Polska S.A., styczeń 2013. [dostęp 2015-03-26].
  4. a b Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  5. a b GUS. Rejestr TERYT
  6. Wiesław Bembenek, Nienadowa, nienadowa.eu [dostęp 2016-07-20].

Linki zewnętrzneEdytuj

  1. Zasanie 1.) os. dom. do Sielnicy w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XIV: Worowo – Żyżyn. Warszawa 1895.