Otwórz menu główne

Nikołaj Abramow (kontradmirał)

Ten artykuł dotyczy kontradmirała. Zobacz też: Nikołaj Abramow (piłkarz).

Nikołaj Osipowicz Abramow, ros. Николай Осипович Абрамов, (ur. 13 grudnia 1897 w Jazaszu koło Czelabińska, zm. 27 lipca 1964 w Leningradzie) – radziecki kontradmirał[1], dowódca polskiej Marynarki Wojennej od sierpnia do grudnia 1945 roku.

Nikołaj Abramow
Николай Осипович Абрамов
kontradmirał kontradmirał
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1897
Jazasz
Data i miejsce śmierci 27 lipca 1964
Leningrad
Przebieg służby
Lata służby 1915 - 1960
Siły zbrojne Naval Ensign of the Soviet Union (1950–1991).svg Mar. Woj. ZSRR
polska Marynarka Wojenna
Stanowiska dowódca polskiej Marynarki Wojennej
Główne wojny i bitwy Rewolucja Październikowa, I wojna światowa, wojna domowa w Hiszpanii, II wojna światowa
Odznaczenia
Order Krzyża Grunwaldu III klasy Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej 1 kl. Medal jubileuszowy XX-lecia Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej

ŻyciorysEdytuj

Od 1915 w rosyjskiej marynarce wojennej. Wziął udział w I wojnie światowej.

Od 1917 członek Rosyjskiej Socjal-Demokratycznej Partii Robotniczej, uczestniczył w szturmie na Pałac Zimowy. Od 1918 w Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej (RKKA), w 1919 walczył przeciwko Białej Gwardii. Absolwent kursów kadry dowódczej (1919), związkowej szkoły partyjnej (1921), politycznej szkoły marynarki wojennej (1924). Od 1924 pełnił służbę na okrętach Morskich Sił Morza Czarnego. W 1926 ukończył kursy przy Szkole Marynarki Wojennej. Od 1930 zastępca dowódcy krążownika, potem dowodził kilkoma niszczycielami. W 1933 ukończył Akademię Marynarki Wojennej[2].

Uczestniczył w wojnie domowej w Hiszpanii.

W latach 1939-1940 był zastępcą szefa sztabu Floty Czarnomorskiej. Od 1940 dowodził Flotyllą Dunajską. Od 1941 był dowódcą jednostki szkolnej Floty Czarnomorskiej[2].

W 1941 wziął udział w obronie Sewastopola, następnie w latach 1942-1944 był dowódcą bazy Floty Białomorskiej w Jokandze.

W końcu 1944 został skierowany do wyzwolonej Bułgarii jako zastępca przewodniczącego Sojuszniczej Komisji Kontrolnej do spraw morskich.

W sierpniu 1944 został oddelegowany do Polski jako dowódca polskiej Marynarki Wojennej. Zajmował się organizacją struktur i zabezpieczeniem stoczni MW.

Od lutego 1946 do stycznia 1948 był dowódcą oddziału okrętów szkolnych radzieckiej Floty Bałtyckiej, a w latach 1948 - 1960 jako przedstawiciel Dowódcy MW zajmował się przyjmowaniem okrętów do służby we flocie.

W maju 1960 został przeniesiony do rezerwy. Kierował leningradzką sekcją weteranów wojny w Hiszpanii.

Zmarł w 1964 i został pochowany na cmentarzu Nowowołkowskim w Leningradzie.

14 grudnia 1945 r. Prezydium Krajowej Rady Narodowej odznaczyło go Krzyżem Grunwaldu III klasy za „wybitne zasługi w dziele organizacji Polskiej Marynarki Wojennej”. Ponadto posiadał: - Order Lenina (1945), - Order Czerwonego Sztandaru (czterokrotnie - 1939, 1941, 1944, 1949) - Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia (1944) - broń osobista z dedykacją (1957) - Order 9 września 1944 roku (bułgarski, 1947) - Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej”

PrzypisyEdytuj

  1. Uchwała Rady Komisarzy Ludowych nr 946 z 4 czerwca 1940
  2. a b Abrosimow 2009 ↓.

BibliografiaEdytuj

  • Henryk Piotr Kosk, Generalicja polska, popularny słownik biograficzny, t. I, Pruszków 1998
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom I: A–H, Toruń 2010, s. 64–66 (z fotografią)
  • Щедролосев В. В. Три сестры Беломорской флотилии. — wydawnictwo «Леко», 2006.
  • Свердлов А. В., Воплощение замысла ({http://militera.lib.ru/memo/russian/sverdlov_av/index.html])
  • Igor Abrosimow: Советская Россия: 1917-1991 - государство, политика, экономика, наука, культура, литература, искусство. proza.ru, 2009.
  • Сборник «Ленинградцы в Испании», Лениздат, 1973.