Nikołaj Kuźmienko

(Przekierowano z Nikołaj Kuzmienko)

Nikołaj Nikołajewicz Kuźmienko, ros. Николай Николаевич Кузьменко (ur. 5 października 1912 w Nowojegorowce, gubernia chersońska, zm. ?) – Ukrainiec, radziecki generał major.

Nikołaj Kuźmienko
Николай Николаевич Кузьменко
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

5 października 1912
Nowojegorowka

Przebieg służby
Siły zbrojne

Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie

Jednostki

16 Kaszubska Dywizja Pancerna
20 Dywizja Zmechanizowana
1 Korpus Pancerny

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonej Gwiazdy Medal „Za zasługi bojowe” Medal „Za obronę Leningradu” Medal „Za Zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945”

ŻyciorysEdytuj

Ukończył kursy politechniczne (technikum), 8 sierpnia 1931 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej i został kursantem szkoły dowódców kawalerii, po ukończeniu której dowodził plutonem kawalerii i następnie 15 października 1936 szwadronu kawalerii. 20 listopada 1938 objął funkcję komendanta pułkowej szkoły podoficerskiej, a 8 września 1940 zastępcy dowódcy pułku ds. liniowych. Był oficerem wojsk pancernych Armii Radzieckiej, uczestnikiem wojny radziecko-niemieckiej, 15 grudnia 1941 został ranny, po wyleczeniu 15 stycznia 1942 wyznaczony zastępcą dowódcy 7 Brygady Pancernej, a 5 czerwca 1942 149 Samodzielnej Brygady Pancernej, której 20 sierpnia został dowódcą. Jako podpułkownik w okresie od 1 sierpnia 1942 do 15 grudnia 1943 dowodził 143 Brygadą Pancerną, a od 1 marca 1944 do 31 sierpnia 1945 256 Brygadą Pancerną[1].

Do Wojska Polskiego przekazany 4 kwietnia 1950 na wniosek Konstantego Rokossowskiego. W stopniu pułkownika dowodził 16 Dywizją Pancerną w Elblągu, później był dowódcą 20 DP w Szczecinku. W 1954 (według innych źródeł od 20 listopada 1952) jako generał został dowódcą 1 Korpusu Pancernego w Gdańsku.

Od 5 stycznia do 1 listopada 1955 był słuchaczem Wyższych Kursów Akademickich przy Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa w Moskwie. Od 17 grudnia 1955 - zastępca dowódcy (od 15 marca 1957 - zastępca do spraw liniowych), i szef oddziału przygotowania bojowego 7 Zmechanizowanej (od 20 maja 1957 - Pancernej) Armii. Od 29 maja 1964 - Starszy Grupy Specjalistów Wojskowych w Algierii. Od 25 października 1966 w dyspozycji Głównego Zarządu Kadr. Od 31 stycznia 1967 - zastępca szefa zarządu przygotowania bojowego Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Od 18 października 1971 - w dyspozycji dowódcy tego Okręgu.

4 listopada 1971 zwolniony do rezerwy[2].

AwanseEdytuj

  • porucznik (01.1936),
  • st. porucznik (13.03.1938),
  • kapitan (16.07.1940),
  • major (08.1941),
  • podpułkownik (12.10.1942),
  • pułkownik (20.11.1944),
  • generał major wojsk pancernych (31.05.1954)[2].

Życie prywatneEdytuj

W Polsce mieszkał w Gdańsku. Był żonaty z Chrystyną. Małżeństwo miało cztery córki[3].

OdznaczeniaEdytuj

i inne[2]

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska t. I, Pruszków 1998
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 342–343 (jako Kuźmienko)