Otwórz menu główne

Nicolaas van Wijk, (ur. 17 października 1880 w Lejdzie, zm. 7 kwietnia 1941 w Amsterdamie) – językoznawca holenderski. Od 1913 profesor slawistyki na uniwersytecie w Lejdzie, od 1921 członek PAU. Przedstawiciel szkoły młodogramatyków, w ostatnich latach życia zwolennik strukturalizmu. Jego główne prace pochodzą z zakresu języków bałtyckich, słowiańskich, fonetyki, fonologii, akcentologii i dialektologii języków słowiańskich, m.in.: Die baltischen und slawischen Akzent- und Intonationssysteme (1923), Die tschechisch-polnischen Übergangsdialekte... (1928), Les langues slaves: de l'unit à la pluralité (1939).