Ninna-ji

Świątynia buddyjska w Kioto

Ninna-ji (jap. 仁和寺)klasztor buddyjski w Kioto, w Japonii, usytuowany w północno-zachodniej dzielnicy Ukyō-ku. Kompleks został założony przez cesarza Udę (867–931)), według tradycji, w 888 roku. Jest najważniejszą świątynią szkoły omuro sekty shingon. Mnisi z innych świątyń tej szkoły przybywają do Ninna-ji w celu nauki i ćwiczeń duchowych oraz aby służyć w niej [1]. Świątynia jest słynna ze swoich drzew wiśni gatunku omuro-sakura, które kwitną najpóźniej w całym Kioto[2]. Świątynia była także znana jako Cesarski Pałac Omuro (御室御所 Omuro Gosho)[3][4], albowiem jej założyciel, cesarz Uda, zbudował tu dla siebie rezydencję o nazwie Omuro, w której zamieszkał po abdykacji w 897 roku.

Ninna-ji
仁和寺
Ilustracja
Główny pawilon
Państwo

 Japonia

Miejscowość

Ukyō-ku, Kioto

Rodzaj klasztoru

klasztor buddyjski, Shingon

Fundator

Uda

Materiał budowlany

drewno

Data budowy

888

Położenie na mapie Kioto
Mapa konturowa Kioto, blisko centrum na lewo u góry znajduje się punkt z opisem „Ninna-ji”
Położenie na mapie Japonii
Mapa konturowa Japonii, blisko centrum po lewej na dole znajduje się punkt z opisem „Ninna-ji”
Położenie na mapie prefektury Kioto
Mapa konturowa prefektury Kioto, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Ninna-ji”
Ziemia35°01′51″N 135°42′50″E/35,030833 135,713889
Strona internetowa klasztoru

Główny pawilon (金堂 Kondō) został uznany za skarb narodowy Japonii, 14 innych obiektów jako ważne dobra kultury (Important Cultural Properties), a sanktuarium jako całość jest wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO od grudnia 1994 jako część obiektu Zespół zabytkowy dawnego Kioto, Uji i Ōtsu[5][6].

Historia klasztoruEdytuj

Klasztor został utworzony w okresie Heian. W 886 roku cesarz Kōkō nakazał budowę świątyni, która miała być błogosławieństwem dla kraju i służyć rozwojowi buddyzmu w Japonii. Cesarz nie dożył jednak jej ukończenia. Jego następca, cesarz Uda, ukończył budowę w 888 roku. W 897 roku Uda abdykował na rzecz swojego syna Daigo, a sam zamieszkał w świątyni i stał się pierwszym monzeki (księciem-kapłanem)[7][a]. Od tego momentu do późnego okresu Edo najważniejszy kapłan pochodził z cesarskiego rodu[8]. W okresie wojen Ōnin (1466–1476) kompleks świątynny został zniszczony, ale wkrótce go odbudowano. Obecnie istniejące budynki pochodzą z lat 1641–1644. W czasie rekonstrukcji Pałacu Cesarskiego w Kioto (京都御所 Kyōto-gosho) część jego budynków została przeniesiona do Ninna-ji: główny pawilon oraz część rezydencji Ninna-ji Goten (była rezydencja głównego kapłana).

Najważniejszym obiektem kompleksu jest główny pawilon (金堂 Kondō), który został uznany za skarb narodowy Japonii. Jest to duży parterowy budynek o wymiarach 7 x 5 ken (ok. 13 x 9 m). Jego najcenniejszą cechą jest to, że zachował charakter cesarskiego pałacu z okresu Azuchi-Momoyama (1573–1603).

Innymi ważnymi pawilonami kompleksu są m.in.: pięciopiętrowa pagoda (五重塔 Gojū-no-Tō), brama wejściowa Niōmon (二王門 Niō-mon), brama wewnętrzna (środkowa) Chūmon (中門 Chū-mon), dzwonnica (鐘楼 Shōrō), repozytorium sutr i kronik (経蔵 Kyōzō)[b], pawilon bogini Kannon (観音堂 Kannon-dō), pawilon Mieidō (御影堂 Miei-dō) (pawilon mieszczący święty wizerunek fundatora[9].

GaleriaEdytuj

UwagiEdytuj

  1. Książę z rodu cesarskiego, który otrzymał święcenia kapłańskie, naczelny kapłan świątyni poprzednio prowadzonej przez założyciela sekty; monzeki no tera → buddyjska świątynia, której naczelny kapłan pochodzi z rodziny cesarskiej.
  2. W japońskiej architekturze buddyjskiej jest to repozytorium sutr, świętych pism i kronik dot. historii świątyni. W czasach starożytnych kyōzō umieszczano naprzeciwko dzwonnicy na osi wschód-zachód świątyni.

PrzypisyEdytuj

  1. NINNAJI: Learn about Ninna-ji Temple. [dostęp 2020-03-29]. (ang.).
  2. NINNAJI: Beautiful scenery at Ninna-ji Temple, a Buddhist Temple founded in 888 AD.. [dostęp 2020-03-29]. (ang.).
  3. Japan-Wireless: Ninnaji Temple, Temple turned former imperial residence. Japan Visitor Your Tourist and Resident Guide to Japan, 2020. [dostęp 2020-03-29]. (ang.).
  4. Chris Rowthorn, Others: Japan. Santa Barbara, California: Lonely Planet Publications Pty Ltd, 2015, s. 311. ISBN 978-1-74321-674-3. (ang.).Sprawdź autora:2.
  5. Historic Monuments of Ancient Kyoto (Kyoto, Uji and Otsu Cities). WWW.UNESCO.ORG. [dostęp 2019-05-02]. (ang.).
  6. Advisory Body Evaluation (ICOMOS): Historic Monuments of Ancient Kyoto (Kyoto, Uji and Otsu Cities). WWW.UNESCO.ORG, 1994. [dostęp 2019-05-29]. (ang.).
  7. Koh Masuda: Kenkyusha's New japanese-English Dictionary. Tokyo: Kenkyusha LImited, 1991, s. 1131. ISBN 4-7674-2015-6.
  8. ROHM Co., Ltd: The beauty of the low cherry trees at Ninnaji Temple!. 1997-2020. [dostęp 2020-03-28]. (ang.).
  9. Mary Neighbour Parent: mieidou (御影堂). Japanese Architecture and Art Net Users System, Tokio, 2001. [dostęp 2019-07-06]. (ang.).

BibliografiaEdytuj

  • Chris Rowthorn, Others: Japan. Santa Barbara, California: Lonely Planet Publications Pty Ltd, 2015, s. 311. ISBN 978-1-74321-674-3. (ang.).Sprawdź autora:2.