Niszczyciele rakietowe typu Spruance

typ amerykańskich niszczycieli rakietowych

Niszczyciele rakietowe typu Spruance – seria 30 amerykańskich niszczycieli rakietowych, które wchodziły do służby w latach 1973- 1979. W 2005 ostatnia jednostka tego typu została wycofana ze służby w US Navy. Nazwa serii okrętów pochodzi od nazwiska amerykańskiego admirała Raymonda Spruance'a.

Niszczyciele typu Spruance
Ilustracja
Kraj budowy Flaga USA Stany Zjednoczone
Użytkownicy  US Navy
Wejście do służby 1975
Zbudowane okręty 30
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność 8000 t
Długość 171 m
Szerokość 16,8 m
Zanurzenie 8,8 m
Napęd 4 turbiny gazowe General Electric LM2500 o mocy 80 000 KM napędzające 2 śruby
Prędkość 32 węzłów
Załoga 330
Uzbrojenie 1x61 wyrzutnie Mk41 systemu VLS wyposażonych w pociski RIM-67 SM-2, BGM-109 Tomahawk lub rakietotorpedy VL-ASROC
1 ośmioprowadnicowa wyrzutnia pocisków przeciwlotniczych RIM-7 Sea Sparrow
1 osmioprowadnicowa wyrzutnia pocisków przeciwokrętowych Harpoon
2 x armata 127 mm
2 x zestaw przeciwrakietowy Phalanx CIWS 20 mm
2 x potrójne wyrzutnie torped Mk 46
Wyposażenie lotnicze jeden śmigłowiec Sea King lub dwa Seasprite

HistoriaEdytuj

Pod koniec lat 60 w US Navy pojawiło się zapotrzebowanie na nowy niszczyciel przeznaczony do ochrony przed okrętami podwodnymi, grup uderzeniowych wyposażonych w lotniskowce. Niszczyciele typu Spruance zostały zaprojektowane w celu zastąpienia serii niszczycieli pochodzących z II wojny światowej, typu Allen M. Summer i Gearnig. Środki na budowę pięciu pierwszych okrętów zostały przewidziane w budżecie obronnym na rok 1969. Po wstrzymaniu finansowania, a następnie ponownym przydzieleniu środków z budżetu na rok 1970, zamówiono pierwsze trzy jednostki typu. Środki na budowę kolejnych okrętów miały pochodzić z pięciu kolejnych lat budżetowych. Łącznie zamówiono 30 okrętów które miały być budowane w stoczni Ingalls Shipbuilding. Stocznia ta jako jedyna miała budować okręty tego typu, co w założeniu miało obniżyć koszty i przyśpieszyć budowę serii.

Główna funkcją okrętów było zwalczanie okrętów podwodnych z możliwością zwalczania celów powietrznych. Przebudowa której poddano 24 jednostki dodała do możliwości okrętów także zwalczanie celów nawodnych i lądowych. Okręty typu Spruance były pierwszymi dużymi jednostkami US Navy wyposażonymi w napęd składający się z turbin gazowych. Modułowa konstrukcja okrętów ułatwiała montaż wyposażenia i uzbrojenia, a także podatność na modernizacje.

Bazując na typie Spruance opracowano koncepcję budowy śmigłowcowca. Projekt z powodu wysokich kosztów został jednak zarzucony, a zamówioną jednostkę ukończono (USS „Hayler”) w standardowej dla niszczycieli konfiguracji.

Opierając się na projekcie okrętów typu Spruance opracowano dla Iranu serię czterech jednostek, które po wybuchu w tym kraju rewolucji zostały przejęte przez US Navy, gdzie nosiły oznaczenie typ Kidd.

Proces wycofywania okrętów ze służby rozpoczął się w 1998, a zakończył w 2005

Rozwiązania techniczne zastosowane na okrętach okazały się na tyle udane że znalazły zastosowanie na późniejszych jednostkach typu Kidd i Ticonderoga.

BibliografiaEdytuj

  • Jacek Krzewiński. Amerykańskie niszczyciele typu Spruance i Kidd. „Nowa Technika Wojskowa”. 1997. nr 5. s. 46 – 53. 

Linki zewnętrzneEdytuj