Numer telefonu

ciąg cyfr identyfikujących abonenta telefonicznego

Numer telefonu – ciąg cyfr identyfikujących abonenta telefonicznego, których wybranie za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych (telefon, telefaks, modem) powoduje zestawienie połączenia, przy wykorzystaniu publicznej sieci telefonicznej, z żądanym abonentem (któremu ten numer został przypisany przez operatora telekomunikacyjnego).

Rodzaje numerów telefonicznychEdytuj

W publicznej sieci telefonicznej wyróżnia się trzy zasadnicze rodzaje numerów:

  • numer (wewnątrz)strefowy (może nie być stosowany, w Polsce był stosowany do grudnia 2005 r.),
    • numer, który należy wybrać w celu uzyskania połączenia z użytkownikiem w tej samej strefie numeracyjnej (tam gdzie jest stosowany) składa się z dwóch nierozdzielnych części:
      • wskaźnika centralowego o liczbie cyfr zależnej od liczby central w danej strefie
      • numeru łącza abonenckiego o liczbie cyfr zależnej od pojemności centrali
  • numer krajowy
    • numer, który należy wybrać w celu uzyskania połączenia z użytkownikiem w kraju
    • w sieci stacjonarnej składa się ze wskaźnika międzymiastowego (międzystrefowego)i numeru (wewnątrz)strefowego – części te mogą być nierozdzielne w przypadku zamkniętego planu numeracji
    • w sieci ruchomej i innych, np. sieci przywoławczej, teleinformatycznej, inteligentnej składa się ze wyróżnika sieci i pozostałych cyfr numeru – części te są nierozdzielne
    • przy jego wybieraniu może być wymagane poprzedzenie go prefiksem krajowym
  • numer międzynarodowy
    • numer, który należy wybrać w celu uzyskania połączenia z użytkownikiem w innym kraju
    • składa się ze wskaźnika (kodu) kraju oraz numeru krajowego
    • przy jego wybieraniu jest wymagane poprzedzenie go prefiksem międzynarodowym
    • ITU zaleca, aby numer międzynarodowy nie zawierał więcej niż 15 cyfr.

Istnieją też numery abonenckich usług specjalnych, nie mieszczące się w tej klasyfikacji. Są to głównie numery krótkie, 3-, 4- lub 5-cyfrowe, przypisane usługom typu zegarynka, biuro numerów itp. Skrócone numery wykorzystywane są również do uzyskiwania połączeń ze służbami specjalnymi lub ratunkowymi (pogotowie ratunkowe, policja, straż pożarna itp.).

Zasady zapisu numerów telefonicznych w tekstach publikowanych przez instytucje i organy Unii EuropejskiejEdytuj

  • Numer zawsze podaje się w formacie międzynarodowym
  • Międzynarodowy numer kierunkowy poprzedza się znakiem „+” (bez spacji)
  • Po międzynarodowym numerze kierunkowym i spacji podaje się pełny numer, w tym regionalny numer kierunkowy (jeżeli istnieje), w jednym bloku:
 +33 140633900
  • Numer wewnętrzny oddzielany jest od głównego numeru łącznikiem. Cyfr numeru wewnętrznego nie rozdziela się, ale podaje w jednym bloku
 +32 222020-43657
  • Można grupować numery telefonów oddzielając je ukośnikiem objętym z obu stron spacjami
 +33 140633900 / 140678900 / 140123456
  • Można również grupować numery w formie skróconej, końcówki numerów rozdziela się ukośnikiem bez spacji, a od numeru głównego oddziela się je łącznikiem podobnie jak numery wewnętrzne
 +33 1406339-00/01/02
  • Podając numer telefonu komórkowego nie należy używać skrótu „GSM” (gdyż jest wiele standardów telefonii komórkowej)

Sposoby wybierania numeruEdytuj

Wybierany jest jednak nie numer jako taki, ale:

  • dla połączeń zagranicznych:
    • prefiks międzynarodowy – w Polsce „00”
    • wskaźnik (kod) kraju
    • właściwy numer
  • dla połączeń wewnątrzkrajowych:
    • właściwy numer (9 cyfr)
  • dla połączeń z telefonów komórkowych

W Polsce, od 5 grudnia 2005 kod regionu (tj. numer kierunkowy) został włączony w skład właściwego numeru. Spowodowało to zwiększenie liczby wolnych numerów telefonicznych. Od 30 września 2009 przed numerem nie wybiera się prefiksu krajowego (cyfry „0”)[1].

Wskaźniki międzynarodowe (kody krajów)Edytuj

Wskaźniki międzynarodowe są przydzielane poszczególnym krajom przez Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU).

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Od 30 września telefonujemy bez cyfry „0” przed numerem kierunkowym miasta, Wyborcza.biz, 24 sierpnia 2009 [zarchiwizowane z adresu 2013-11-20].

Linki zewnętrzneEdytuj