Ołeksandr Turczynow

ukraiński polityk

Ołeksandr Wałentynowycz Turczynow, ukr. Олександр Валентинович Турчинов (ur. 31 marca 1964 w Dniepropetrowsku) – ukraiński polityk, doktor nauk ekonomicznych. I wicepremier Ukrainy w latach 2007–2010, p.o. premiera Ukrainy od 4 do 11 marca 2010. Od 22 lutego 2014 do 27 listopada 2014 przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy. Od 23 lutego do 7 czerwca 2014 na mocy decyzji parlamentu czasowo pełnił obowiązki prezydenta Ukrainy.

Ołeksandr Turczynow
Олександр Турчинов
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko Ołeksandr Wałentynowycz Turczynow
Data i miejsce urodzenia 31 marca 1964
Dniepropetrowsk
Sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy
Okres od grudnia 2014
do maja 2019
Przynależność polityczna Front Ludowy
Poprzednik Andrij Parubij
Następca Ołeksandr Danyluk
Przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy
Okres od 22 lutego 2014
do 27 listopada 2014
Przynależność polityczna Batkiwszczyna / Front Ludowy
Poprzednik Wołodymyr Rybak
Następca Wołodymyr Hrojsman
Prezydent Ukrainy (p. o.)
Okres od 23 lutego 2014
do 7 czerwca 2014
Przynależność polityczna Batkiwszczyna
Poprzednik Wiktor Janukowycz
Następca Petro Poroszenko
I wicepremier Ukrainy
Okres od 18 grudnia 2007
do 11 marca 2010
Przynależność polityczna Blok Julii Tymoszenko
Poprzednik Mykoła Azarow
Następca Andrij Klujew
Faksymile
Ołeksandr Turczynow podczas spotkania z Loretą Graužinienė i Bogdanem Borusewiczem w Kijowie (2014)
Ołeksandr Turczynow i John Kerry (2014)

ŻyciorysEdytuj

W 1986 ukończył studia na wydziale technologicznym instytutu metalurgicznego w Dniepropetrowsku. Do 1991 działał w Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. W latach 1987–1990 był kierownikiem wydziału agitacji i propagandy w komitecie Komsomołu obwodu dniepropetrowskiego[1][2].

Na początku lat 90. był zatrudniony w administracji regionalnej. Od 1994 do 1998 zajmował stanowisko dyrektora instytutu nauk ekonomicznych, był też wykładowcą jednego z kijowskich uniwersytetów.

W 1998, 2002, 2006 i 2007 uzyskiwał mandat deputowanego do Rady Najwyższej. Po powołaniu pierwszego rządu Julii Tymoszenko został szefem Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. W grudniu 2007 objął stanowisko pierwszego wicepremiera w jej drugim gabinecie. W maju 2008 bezskutecznie ubiegał się o stanowisko mera Kijowa. Należał do liderów Bloku Julii Tymoszenko, został też wiceprzewodniczącym partii Batkiwszczyna.

4 marca 2010, dzień po uchwaleniu przez Radę Najwyższą wotum nieufności wobec rządu Julii Tymoszenko i wzięciu przez nią urlopu, został pełniącym obowiązki premiera Ukrainy[3]. 11 marca 2010 parlament na stanowisku nowego premiera zatwierdził Mykołę Azarowa[4].

W 2012 ponownie uzyskał mandat poselski z ramienia Batkiwszczyny[5]. 22 lutego 2014 wybrany na przewodniczącego ukraińskiego parlamentu. Następnego dnia parlament, który wcześniej stwierdził zaprzestanie pełnienia obowiązków przez prezydenta Wiktora Janukowycza, powierzył Ołeksandrowi Turczynowowi tymczasowe wykonywanie obowiązków głowy państwa[6]. Obowiązki prezydenta przestał pełnić 7 czerwca 2014 z chwilą zaprzysiężenia nowo wybranego prezydenta Petra Poroszenki. Pod koniec sierpnia tego samego roku wystąpił z Batkiwszczyny wraz z częścią innych liderów partii[7].

Został następnie jednym z liderów Frontu Ludowego, utrzymując w październiku 2014 mandat poselski na kolejną kadencję[8]. W grudniu tegoż roku powołany na sekretarza Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy[9]. W maju 2019 złożył rezygnację z tej funkcji[10].

Życie prywatneEdytuj

Ołeksandr Turczynow jest żonaty, ma syna. Jest baptystą, członkiem rady jednego z kijowskich zborów baptystycznych, jego świeckim kaznodzieją[11].

PrzypisyEdytuj

  1. Turchynov campaign draws scrutiny (ang.). kyivpost.com, 30 stycznia 2011. [dostęp 4 stycznia 2020].
  2. Турчинов Александр Валентинович (ros.). bp.ubr.ua. [dostęp 4 stycznia 2020].
  3. Aleksander Turczynow oficjalnie został p.o. premiera. zik.com, 4 marca 2010. [dostęp 11 marca 2010].
  4. Ukraina: koalicja „Stabilność i Reformy” przejmuje władzę. Azarow nowym premierem. gazeta.pl, 11 marca 2010. [dostęp 11 marca 2010].
  5. Serwis CVK – Wybory 2012 (ukr.). [dostęp 30 października 2012].
  6. Поіменне голосування про проект Постанови про Покладення на Голову Верховної Ради обов'язків Президента України згідно із ст.112 Конституції України (№4204) – за основу та в цілому (ukr.). rada.gov.ua, 23 lutego 2014. [dostęp 12 kwietnia 2020].
  7. Arsenij Jaceniuk, Ołeksandr Turczynow, Andrij Parubij i Arsen Awakow odchodzą z partii Tymoszenko. wp.pl, 27 sierpnia 2014. [dostęp 28 sierpnia 2014].
  8. Serwis CVK – Wybory 2014 (ukr.). [dostęp 28 października 2014].
  9. Turchynov becomes secretary of Ukraine’s NSDC (ang.). interfax.com.ua, 16 grudnia 2014. [dostęp 19 stycznia 2015].
  10. Турчинов подав у відставку з посади секретаря РНБО (ukr.). radiosvoboda.org, 17 maja 2019. [dostęp 20 maja 2019].
  11. Profile: Olexander Turchynov (ang.). bbc.com, 23 lutego 2014. [dostęp 27 lutego 2014].

BibliografiaEdytuj