Otwórz menu główne

Ośrodek Zapasowy Kawalerii „Żółkiew”

Ośrodek Zapasowy Kawalerii „Żółkiew” (OZ Kaw. „Żółkiew”) – oddział kawalerii Wojska Polskiego.

Ośrodek Zapasowy Kawalerii „Żółkiew” nie istniał w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Był Jednostką mobilizowaną zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, w I rzucie mobilizacji powszechnej. Jednostką mobilizującą Ośrodek Zapasowy Kawalerii „Białystok” był 6 Pułk Strzelców Konnych w Żółkwi. Zadaniem ośrodka było szkolenie uzupełnień dla Kresowej Brygady Kawalerii.

W skład Ośrodka Zapasowego weszły nadwyżki 6 Pułku Strzelców Konnych, 12 Pułku Ułanów i 22 Pułku Ułanów.

5 września do Żółkwi dotarły nadwyżki 12 Pułku Ułanów dowodzone przez mjr. Lucjana Wygonowskiego, a wraz z nimi znaczne ilości broni, umundurowania i sprzętu wojskowego.

Z nadwyżek do 9 września zorganizowano trzy szwadrony konne:

Ponadto, od początku września w Żółkwi znajdował się podporządkowany ppłk. Gołaszewskiemu konny szwadron marszowy 14 Pułku Ułanów por. Konstantego Juszczaka z Podolskiej Brygady Kawalerii.

Oprócz szwadronów konnych, w Ośrodku Zapasowym formowano także szwadrony piesze, skoncentrowane następnie pod dowództwem mjr. Ignacego Drozdowskiego w rejonie Trościanica.

W związku z niekorzystną sytuacją na froncie, Ośrodek Zapasowy Kresowej Brygady Kawalerii został podporządkowany Grupie „Żółkiew” płk. Stefana Iwanowskiego broniącej północnego odcinka Obszaru Obrony Lwowa.

Zmobilizowany w Ośrodku Dywizjon Rozpoznawczy rtm. Józefa Murasika, złożony ze szwadronów marszowych 6 Pułku Strzelców Konnych, 22 Pułk Ułanów, 14 Pułk Ułanów, oraz plutonu ckm na jukach z 12 Pułk Ułanów, zostały wysłane w kierunku zachodnim w celu przeprowadzenia rozpoznania, następnie wspólnie z m.in. 10 BK walczył pod Zboiskami o przywrócenie połączenia między Lwowem a Żółkwią.

W tym czasie dowódca Ośrodka, ppłk Gołaszewski, otrzymał Dowództwa Obrony Lwowa rozkaz przejścia do rejonu Horyńca. Do 16 września dowodzona przez niego grupa, złożona z batalionu marszowego 40 pp, oraz dwóch szwadronów pieszych i dwóch konnych zmobilizowanych w Ośrodku, zajmowała pozycje na linii Majdan - Dąbrowica - Łozina. 17 września oddziały te zostały zaatakowane przez przeważające siły 2 Dywizji Pancernej, i wraz z całą Grupą „Żółkiew” wycofały się na Kulików i Kamionkę Strumiłową. 18 i 19 września oddziały uległy rozproszeniu.

Obsada personalnaEdytuj

  • dowódca ośrodka - ppłk Stefan Gołaszewski z 9 puł
  • zastępca dowódcy - mjr Stanisław Mirecki z 6 psk

BibliografiaEdytuj

  • Zbigniew Gnat-Witeska: 6 Pułk Strzelców Konnych im. Hetmana Wielkiego Koronnego Stanisława Żółkiewskiego. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks", 1998. ISBN 83-211-1096-7.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny „W” i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza „Adiutor”, Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5​.