Otwórz menu główne

Ożarów

miasto w województwie świętokrzyskim

Ożarów – miasto w województwie świętokrzyskim, w powiecie opatowskim. Siedziba miejsko-wiejskiej gminy Ożarów. Prawa miejskie w latach 1569–1869 i ponownie od 1988. W latach 1975–1998 Ożarów administracyjnie należał do woj. tarnobrzeskiego.

Ten artykuł dotyczy miasta w województwie świętokrzyskim. Zobacz też: inne miejscowości o tej nazwie.
Ożarów
miasto w gminie miejsko-wiejskiej
Ilustracja
Ożarów z lotu ptaka
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Polska
Województwo  świętokrzyskie
Powiat opatowski
Gmina Ożarów
Data założenia 1569
Prawa miejskie 1569–1870, 1988
Burmistrz Marcin Majcher
Powierzchnia 7,79 km²
Populacja (31.12.2017)
• liczba ludności
• gęstość

4594[1][2]
589,7 os./km²
Strefa numeracyjna +48 15
Kod pocztowy 27-530
Tablice rejestracyjne TOP
Położenie na mapie gminy Ożarów
Mapa lokalizacyjna gminy Ożarów
Ożarów
Ożarów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ożarów
Ożarów
Położenie na mapie województwa świętokrzyskiego
Mapa lokalizacyjna województwa świętokrzyskiego
Ożarów
Ożarów
Położenie na mapie powiatu opatowskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu opatowskiego
Ożarów
Ożarów
Ziemia50°53′27″N 21°40′04″E/50,890833 21,667778
TERC (TERYT) 2606054
SIMC 0980777
Urząd miejski
ul. Stodolna 1
27-530 Ożarów
Strona internetowa
BIP

Według danych z 1 stycznia 2018 Ożarów liczył 4594 mieszkańców[1]. Herbem Ożarowa jest herb szlachecki Rawa, którym pieczętował się m.in. ród hrabiów Ożarowskich.

Główny zakład przemysłowy jakim jest Grupa Ożarów SA zajmuje się produkcją cementu i masy bitumicznej.

Spis treści

PołożenieEdytuj

Miasto położone jest we wschodniej części województwa świętokrzyskiego, w powiecie opatowskim, około piętnastu kilometrów na zachód od Wisły.

W Ożarowie krzyżuje się droga krajowa 79 (WarszawaSandomierzBytom) z drogą wojewódzką 755 (Ostrowiec ŚwiętokrzyskiKosin).

HistoriaEdytuj

Ożarów został założony w 1569 przez Józefa Ożarowskiego na terenach wsi Wyszmontów. Prawa miejskie zostały nadane miastu przez króla Zygmunta Augusta.

Dzięki korzystnemu położeniu na skrzyżowaniu dróg handlowych w Ożarowie rozwijały się handel i rzemiosło. W XVII i XVIII wieku miasto było ważnym ośrodkiem protestanckim. W 1628 roku w Ożarowie odbył się kalwiński synod prowincjonalny.

W roku 1628 wybuchł spór o kościół pomiędzy ożarowskimi katolikami i kalwinami. Pomimo poparcia jakiego udzieliła stronie kalwińskiej, rodzina Ożarowskich – ówczesnych właścicieli miasta – spór zakończył się przejęciem świątyni przez katolików.

W 1767 roku wielki pożar zniszczył centrum miasta, które zostało później odbudowane w innym miejscu. Dawne śródmieście znajdowało się w okolicach obecnej ulicy Kolejowej.

W 1869 roku, podobnie jak wiele innych miast w zaborze rosyjskim, Ożarów utracił prawa miejskie.

W czasie rewolucji 1905 roku Ożarów znalazł się w granicach tzw. Republiki Ostrowieckiej. W grudniu 1907 roku w potyczce z rosyjskimi dragonami zginęło tutaj trzech bojowców PPS[3].

W 1915 w mieście przebywał Józef Piłsudski. 25 maja 1915 do miasta wkroczyła I Brygada Legionów Polskich. Pod Ożarowem doszło do potyczki z oddziałami rosyjskimi, które zostały zmuszone do opuszczenia miejscowości. Wycofujący się Rosjanie doszczętnie spalili Ożarów. Odbudowa trwała w latach 1916–1920.

Od stycznia do października 1942 roku istniało w Ożarowie getto, w którym przebywali Żydzi z Ożarowa, Radomia, Włocławka, a także grupa Żydów z Wiednia. Liczyło ono przeciętnie 4,5 tys. mieszkańców. Jesienią 1942 roku Żydzi wywiezieni zostali do obozu zagłady w Treblince, gdzie najprawdopodobniej wszyscy zostali zamordowani[4][5]. Ożarów stracił blisko 70% swoich mieszkańców.

W 1972 rozpoczęła się w Ożarowie budowa cementowni. Powstanie dużego zakładu przemysłowego dało miasteczku impuls do szybkiego rozwoju. Pozwoliło to odzyskać prawa miejskie w 1988. Ożarów stał się na powrót miastem, na podstawie uchwały Rady Państwa z 18 grudnia 1987[6]. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku ożarowska cementownia została kupiona przez irlandzki koncern CRH.

DemografiaEdytuj

Według danych GUS z 1 stycznia 2013 r., Ożarów miał 4760 mieszkańców, co przy powierzchni 779 hektarów dawało gęstość zaludnienia 611 osób na kilometr kwadratowy[7].

  • Piramida wieku mieszkańców Ożarowa w 2014 roku[8].


 

ZabytkiEdytuj

 
Wnętrze zabytkowej kapliczki przy ul. Mickiewicza
Do rejestru zabytków nieruchomych wpisany został przykościelny cmentarz z kaplicą grobową Karskich z I połowy XIX w. oraz drewniana dzwonnica (nr rej.: A.550/1-3 z 30.05.1972, z 16.06.1977 i z 13.06.1988)[9].
  • Kaplica z początku XIX wieku, znajdująca się przy ulicy Mickiewicza, postawiona jako akt dziękczynny za ocalenie miasta od zarazy.
  • Cmentarz żydowski z XVII wieku, zachowało się w nim w całości okołu stu macew, z XIX i początku XX wieku, oraz około dwustu kolejnych uszkodzonych lub szczątkowych; (nr rej.: A.552 z 23.07.1982)[9].
  • Cmentarz parafialny (nr rej.: A.551 z 13.06.1988)[9].

SportEdytuj

Wspólnoty wyznanioweEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b http://www.polskawliczbach.pl/Ozarow, w oparciu o dane GUS.
  2. Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2018r.
  3. http://www.ozarow.pl/index.php?id=11 Strona internetowa Gminy Ożarów. Historia Miasta Ożarów.
  4. Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich, 1939–1945 : informator encyklopedyczny, red. Czesław Pilichowski.
  5. http://www.kirkuty.xip.pl/ozarow.htm Strona poświęcona cmentarzom żydowskim.
  6. Uchwała Rady Państwa z dnia 18 grudnia 1987 r. w sprawie utworzenia miasta Ożarów w województwie tarnobrzeskim. (M.P. z 1987 r. nr 38, poz. 329).
  7. l, Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2013 r. [dostęp 2016-08-29].
  8. Ożarów polskawliczbach.pl, w oparciu o dane GUS.
  9. a b c Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo świętokrzyskie. 2018-09-30. s. 39. [dostęp 2015-12-14].
  10. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2017-01-18].

Linki zewnętrzneEdytuj