Otwórz menu główne

OTO Melara 76 mmarmata morska zaprojektowana i budowana przez włoski koncern zbrojeniowy OTO Melara. Pierwszą była armata OTO Melara 76/62C, która następnie ewoluowała w kierunku modeli 76/62 SR i 76/62 Strales. Armata OTO Melara 76 mm Compatto może być – z racji swych rozmiarów – instalowana na relatywnie małych okrętach, jak korweta, awizo czy okręt patrolowy. Wysoka szybkostrzelność i możność korzystania z wyspecjalizowanej amunicji czyni armatę zdolną do wykonywania różnych zadań, jak krótkodystansowa obrona przeciwrakietowa i przeciwlotnicza, a także ostrzał celów naziemnych i nawodnych. Na wyspecjalizowaną amunicję składają się pociski przeciwpancerne, zapalające, burzące i kierowane, zdolne do niszczenia manewrujących rakiet przeciwokrętowych. Od 2001 roku firma oferuje kopułę systemu stealth.

OTO Melara 76 mm
Ilustracja
Armata OTO Melara 76 mm w wieży stealth na norweskim okręcie Fridtjof Nansen
Państwo  Włochy
Producent OTO Melara
Rodzaj armata morska
Obsługa automatyczna
Historia
Produkcja 1966
Dane techniczne
Kaliber 76,2 mm
Nabój 76×636 mm
12,34 kg
pocisk 6,296 kg
Wymiary
Długość lufy 4724,4 mm
Masa
broni 7,5 t
Inne
Prędkość pocz. pocisku 905 m/s
Szybkostrzelność praktyczna 120/min
Zasięg maks. 20 000 m

OTO Melara 76 mm jest szeroko eksportowana, używa jej 60 marynarek wojennych na całym świecie. Uznana została za odpowiedniejszą niż francuska armata morska 100 mm dla zastosowania na wspólnie opracowanych przez Francję i Włochy fregatach rakietowych typu Horizon/Orizzonte i fregatach rakietowych typu FREMM. 27 września 2006 roku Iran ogłosił, że rozpoczął masową produkcję armat okrętowych o nazwie Fajr-27, które są kopiami armat OTO Melara 76 mm[1].

Spis treści

Dodatkowe daneEdytuj

  • Chłodzenie: woda morska – woda słodka do mycia
  • Zasilanie elektryczne
  1. główne trójfazowe 440 V, 60 Hz
  2. pomocnicze jednofazowe 115 V, 400 Hz

WariantyEdytuj

Super RapidoEdytuj

Zaprojektowana we wczesnych latach osiemdziesiątych XX wieku, a produkowana od roku 1988, armata modelu 76/62 SR zdolna do prowadzenia ognia z szybkością 120 pocisków na minutę. Osiągnięto taki wynik, konstruując bardziej wydajny automatyczny podajnik amunicji[2]. W zależności od użytej amunicji (patrz niżej) donośność wynosi od 16 do 40 tysięcy metrów.

StralesEdytuj

Marina Militare stosuje Super Rapido z systemem Strales i amunicją DART dla Fast Forty 40 mm CIWS, w roli obrony antyrakietowej zdolnej do przechwycenia kilku poddźwiękowych pocisków rakietowych w odległości od 6000 do 1000 metrów. DART 76 mm ma większy zasięg niż inne CIWS, a marynarka włoska szukała właśnie broni o większym zasięgu[3].

Niszczyciele rakietowe typu Durand de La Penne początkowo planowano uzbroić w cztery 40-mm podwójne działa Fast Forty, ale zastąpiono je trzema 76 mm Super Rapido. Większy zasięg oznacza, że pojedyncza armata może zestrzelić jedną serią więcej niż jeden pocisk rakietowy i zmniejsza tym samym niebezpieczeństwo rażenia okrętu odłamkami. 76 mm może być również użyta przeciw celom nawodnym jako działo średniego zasięgu[4].

AmunicjaEdytuj

Dla zapewnienia wielorakich zadań armaty OTO Melara zaopatruje użytkowników w wachlarz wyspecjalizowanej amunicji, jak[5].

  • HE standardowy (dla wszystkich modeli): waga 6,296 kg, donośność maksymalna 16 km, skuteczna 8 km (4 km plot. przy kącie podniesienia 85°)
  • MOM: wielofunkcyjny (Multirole OTO Munition)
  • PFF: pocisk przeciwrakietowy
  • SAPOM: przeciwpancerny 6,35 kg, donośność 16 km (w wersji SAPOMER: 20 km)
  • DART: przeciwlotniczy pocisk kierowany
  • Vulcano: 5 kg, donośność maks. 40 km (jest to mniejsza wersja 127 mm Vulcano)[6]
 
Nabój z pociskiem ćwiczebnym i łuska

Wczesne wersje (Compatto) współdziałały z radarami takimi jak RTN-10X Orion (produkowany przez Selenię, obecnie Selex);

W latach osiemdziesiątych do użycia wszedł bardziej wydajny i elastyczny system, RTN-30X (używany z Dardo-E CIWS, we włoskiej flocie pod nazwą SPG-73), który mógł obsługiwać równocześnie działa kalibru 40, 76 jak i 127 mm oraz pociski rakietowe (Sea Sparrow-Aspide). Ten system wszedł do służby w Marina Militare na krążowniku „Garibaldi” (wprawdzie RTN-30X był używany wcześniej na fregatach rakietowych typu Maestrale, lecz wieże Dardo 40 mm były podporządkowane mniejszym i starszym radarom RTN-20X), ale jeszcze z podwójnymi 40 mm Dardo; podczas gdy pierwszym okrętem z Dardo E i 76 mm Super Rapido był zmodyfikowany niszczyciel rakietowy typu Audace, zaś następnie typu Durand de la Penne. Poza flotą włoską 76/62 były używane z najróżniejszymi systemami kontroli ognia[4].

VULCANOEdytuj

W roku 2009 w OTO Melara wprowadzono do produkcji amunicję VULCANO 76. Generalnie jest to pomniejszona wersja pocisków kierowanych kalibrów 127–155 mm (nawigacja systemami Inertial Navigation System i Global Positioning System). Pociski te są w stanie osiągać cele położone ponad dwukrotnie dalej (40 km) niż zwykła amunicja 76 mm[7], kierowana sensorami GPS-IMU lub IR czy SALT[8].

Inne zastosowanieEdytuj

Osobny artykuł: Rooikat.

Większość podstawowych typów amunicji 76 mm oferowanej przez OTO Melara 76 mm może być używana – po pewnej modyfikacji – przez opancerzony samochód rozpoznawczy opracowany i produkowany w RPA, Rooikat. Jest to jedyne działo pojazdu naziemnego zdolne do strzelania amunicją przeznaczoną zasadniczo dla artylerii okrętowej[9].

UżytkownicyEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Iran to mass produce new artillery gun. „Middle East Online”, 2006-09-27. [dostęp 2012-08-05]. 
  2. OTO Melara/about us/history. [dostęp 2015-0704].
  3. 76-62 Starles System. [dostęp 2015-07-04].
  4. a b Massimo Annati. La difesa antimissile della MM. „RiD magazine”, wrzesień 2006. Chiavari,. 
  5. Enrico Po, „RiD Magazine”, kwiecień 1997.
  6. Ruggero Stanglini, Dart/DAVIDE antimissile, ma non solo, „PD Magazine”, Firenze, czerwiec 2003.
  7. Eugenio Po. Oto Melara guarda al futuro. „RiD Magazine”, lipiec 2009. 
  8. Vulcano 76 mm. Oto Melara, 2014-09-17.
  9. Jane's Armour and Artillery, 2001-2002, Tom 23, s. 244-345.
  10. Na fregatach typu Oliver Hazard Perry oraz na patrolowcu ORP „Ślązak”.

Linki zewnętrzneEdytuj