Obóz dla internowanych w Jabłonnie

Obóz dla internowanych w Jabłonnie – obóz, w którym podczas wojny polsko-bolszewickiej osadzono ok. 17 tysięcy[1] Żydów: ochotników i poborowych oraz wycofanych z frontu żołnierzy i oficerów Wojska Polskiego. Oddalenie się z obozu bez zezwolenia uważane było za dezercję[2].

HistoriaEdytuj

Obóz w Jabłonnie utworzono poufnym rozkazem ministra spraw wojskowych Kazimierza Sosnkowskiego 16 sierpnia 1920. Został zlikwidowany po 25 dniach, 9 września 1920 po interwencjach wicepremiera Ignacego Daszyńskiego. Decyzja o utworzeniu obozu wywołała protesty zarówno w kraju, jak i za granicą[3].

Po likwidacji obozu rząd tłumaczył jego utworzenie koniecznością skoszarowania nadwyżki wojska, później niechęcią kierowania na front ludzi bez pełnego przeszkolenia. W rzeczywistości motywem utworzenia obozu była nieufność do Żydów. W czasie, gdy ministrem spraw wojskowych był generał Sosnkowski, zaczęto zwalniać z wojska oficerów, którzy deklarowali narodowość żydowską. Także rozkaz o utworzeniu obozu w Jabłonnie dotyczył „zwłaszcza oficerów”[3].

Wśród internowanych w Jabłonnie był Alfred Tarski. Według jego relacji cytowanej przez Miłosza osadzeni śpiewali piosenkę Jabłonna, ach, Jabłonna, nadzieja nasza płonna (na melodię Titiny) na zmianę z My, Pierwsza Brygada[4].

PrzypisyEdytuj

  1. Tak podaje Polski słownik judaistyczny, zaznaczając, że dokładna liczba osadzonych jest trudna do ustalenia.
  2. Ucieczka z polskiego obozu koncentracyjnego dla Żydów – sprawa Jakuba Klotza, Kurier Historyczny [dostęp 2020-08-19].
  3. a b Polski słownik judaistyczny, oprac. Zofia Borzymińska i Rafał Żebrowski, Prószyński i s-ka, Warszawa 2003, t. II, s. 247-248, hasło: obóz dla internowanych w Jabłonnie.
  4. Czesław Miłosz, Wyprawa w dwudziestolecie, Kraków 1999, s. 274.

BibliografiaEdytuj