Otwórz menu główne

Obertyn

osiedle typu miejskiego (rej. tłumacki, obw. iwanofrankiwski, Ukraina)

Obertynosiedle typu miejskiego na Ukrainie, obwód iwanofrankiwski rejon tłumacki, leży pomiędzy Iwano-Frankiwskiem a Kołomyją, do 17 września 1939 siedziba gminy wiejskiej Obertyn w powiecie horodeńskim województwa stanisławowskiego.

Obertyn
ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód  iwanofrankiwski
Rejon Flag of Tlumach raion.svg tłumacki
Populacja (2018)
• liczba ludności

3095[1]
Nr kierunkowy +380
Kod pocztowy 78060
Położenie na mapie obwodu iwanofrankiwskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu iwanofrankiwskiego
Obertyn
Obertyn
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Obertyn
Obertyn
48°41′22″N 25°10′12″E/48,689444 25,170000
Portal Portal Ukraina

Spis treści

HistoriaEdytuj

Miejscowość zasłynęła w czasach I Rzeczypospolitej dzięki odniesionemu zwycięstwu Jana Tarnowskiego nad wojskami mołdawskimi w bitwie pod Obertynem – 22 sierpnia 1531 roku oddział wojska polskiego w liczbie 5648 żołnierzy i 12 dział polowych rozgromił 17 000 armię Petru Raresza (zwanego Petryłą), która dysponowała artylerią złożoną z 50 dział.

Do 1772 roku Obertyn położony był w województwie ruskim, do 1914 roku w austriackiej prowincji Galicja, w okresie międzywojennym w województwie stanisławowskim, po 1945 roku w Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej, od 1991 roku na Ukrainie. W 1913 roku liczyło 6100 mieszkańców, w tym 1900 Polaków, 1850 Żydów i 2350 Rusinów. W okresie przed I wojną światową w rejonie Obertyna archeolodzy odkryli wiele zabytków z okresu epoki brązu, na obrzeżach miejscowości widoczne są również do dnia dzisiejszego liczne kurhany.

W 1989 liczyło 3584 mieszkańców[2].

W 2013 liczyło 3191 mieszkańców[3].

ZabytkiEdytuj

Ludzie urodzeni w ObertynieEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Чисельність наявного населення України на 1 січня 2018 року. Державна служба статистики України. Київ, 2018. стор.37
  2. Всесоюзная перепись населения 1989 г. Численность городского населения союзных республик, их территориальных единиц, городских поселений и городских районов по полу
  3. Чисельність наявного населёння України на 1 січня 2013 року. Державна служба статистики України. Київ, 2013, с. 66. (ukr.)
  4. Władysław Łoziński: Prawem i lewem. Obyczaje na Czerwonej Rusi w pierwszej połowie XVII wieku. Lwów, 1903, s. 98.
  5. Henryk Kopia: Spis nauczycieli szkół średnich w Galicyi oraz polskiego gimnazyum w Cieszynie. Lwów: Towarzystwo Nauczycieli Szkół Wyższych, 1909, s. 8.

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj