Oblężenie Baru (1768)

Ten artykuł dotyczy oblężenia Baru przez Rosjan w 1768. Zobacz też: Oblężenie Baru – stronę ujednoznaczniającą.

Oblężenie Baru (inaczej obrona Baru) – stoczona 19 czerwca 1768 roku przez konfederatów barskich pod wodzą Kajetana Giżyckiego, Wojciecha Barczewskiego i księdza Marka Jandołowicza bitwa obronna w fortecy Bar, zakończona jej szturmem i zdobyciem przez wojska rosyjskie generała–majora Apraksina, wspierane przez wierne Stanisławowi Augustowi Poniatowskiemu wojska koronne pod wodzą regimentarza Franciszka Ksawerego Branickiego.

Oblężenie Baru
konfederacja barska
Czas 19 czerwca 1768
Miejsce Bar
Terytorium Rzeczpospolita Obojga Narodów
Wynik klęska konfederatów,
zdobycie Baru przez Rosjan
Strony konfliktu
Imperium Rosyjskie konfederaci barscy
Dowódcy
gen. mjr Apraksin
Franciszek Ksawery Branicki
Kajetan Giżycki
Wojciech Barczewski
ks. Marek Jandołowicz
Straty
250 zabitych 150 zabitych w walce,
1162 jeńców,
(w tym 250 zamordowanych),
45 armat
Położenie na mapie Polski w 1771 r.
Mapa lokalizacyjna Polski w 1771 r.
miejsce bitwy
miejsce bitwy
Ziemia49°04′N 27°40′E/49,066667 27,666667
Konfederacja barska

Bar - Kraków - Okopy Świętej Trójcy - Rogi - Miejsce Piastowe - Iwla - Słonim - Białystok - Orzechów - Łomazy - Rzeszów - Dobra - Kcynia - Błonie - Blechnarka - Jedlicz - Siepietnica - Dęborzyn - Kościan - Jasna Góra - Rachów - Szreńsk - Groby - Lanckorona - Charchwo - Charchówek - Widawa - Stołowicze - Doroszewicze - Wawel

Jakkolwiek wojska polskie nie wzięły bezpośredniego udziału w szturmie, to Branicki sam poprowadził żołnierzy rosyjskich na Bar, wydając im komendę naprzód (ros. приступай).

Rosjanie wzięli do niewoli 1162 jeńców i zdobyli 45 armat, 440 strzelb i 320 szabel, tracąc 250 ludzi. Straty konfederatów wyniosły 150 ludzi, jednak już po bitwie Rosjanie wymordowali 250 polskich jeńców.

BibliografiaEdytuj