Otwórz menu główne

Oblężenie Koldyngi trwało w dniach 23–25 grudnia 1658 podczas wojny duńsko-szwedzkiej toczonej w ramach II wojny północnej (1655–1660).

Oblężenie Koldyngi
Wojna duńsko-szwedzka (1658–1660)
II wojna północna
Ilustracja
Czarniecki pod Koldyngą[1]
Czas 2325 grudnia 1658
Miejsce Koldynga
Terytorium Dania
Przyczyna próba opanowania basenu Morza Bałtyckiego przez Szwedów
Wynik zwycięstwo wojsk polsko-cesarskich
Strony konfliktu
Polska
Niemcy
Szwecja
Dowódcy
Stefan Czarniecki Karol X Gustaw
Siły
500 piechoty
500 jazdy
2000 piechoty
Straty
nieznane 140 zabitych
150 rannych
brak współrzędnych
II wojna północna

Ujście - Sobota - Piątek - Żarnów - Nowy Dwór - Kraków (1655) - Wojnicz - Kościan (1655) - Jasna Góra - Krosno - Gołąb - Jarosław - Nisko - Kozienice - Warka - Kłecko - Kcynia - Warszawa (1) - Tykocin - Warszawa (2) - Łowicz - Lubrz - Prostki - Filipów - Chojnice - Warszawa (3) - Magierów - Czarny Ostrów - Skałat - Ängelholm - Kraków (1657) - Genevadsbro - Mön - Hjärtum - Kattarp - Frederiksodde - Tybrindvig - Toruń - Sund - Koldynga (oblężenie) - Koldynga (bitwa) - Szkudy - Głowa - Nyborg

Po zdobyciu wyspy Als dywizja Stefana Czarnieckiego została przewieziona z powrotem na Półwysep Jutlandzki, gdzie razem z oddziałami cesarskimi przystąpiła do zdobywania dawnej rezydencji królów duńskich, Koldyngi, której bronił niewielki garnizon szwedzki. Regimentarz Czarniecki zaatakował twierdzę przed świtem 23 grudnia. Nacierający żołnierze wykorzystali gęstą mgłę i podeszli niepostrzeżenie pod same wały. By uchronić się przed ogniem nieprzyjaciela, wszyscy nieśli ze sobą pęki słomy. Gdy żołnierze zaczęli się wspinać na umocnienia, dostrzegł ich jeden z wartowników i wszczął alarm. Szwedzi natychmiast ruszyli do walki i odparli szturm.

Obrońcy twierdzy odrzucili też kolejny atak, a gdy Czarniecki zaproponował, by skapitulowali, stanowczo odmówili. Trzeci szturm, przeprowadzony 25 grudnia, okazał się udany i Polacy dostali się do zamku. Doszło do walki w komnatach i na dziedzińcu zamkowym. Gdy jeden z dragonów trafił do prochowni i podpalił amunicję, doszło do potężnej eksplozji i część zamku uległa zniszczeniu – wyeliminowani z walki zostali także broniący tej części zamku żołnierze szwedzcy. Wkrótce opór zanikł i Koldynga została zdobyta.

Szwedzi próbowali jeszcze odzyskać miasto, jednak wojska Czarnieckiego odparły ich desant na Półwysep Jutlandzki.

Po zdobyciu Koldyngi wojska polskie rozłożyły się na leże zimowe.

PrzypisyEdytuj

LiteraturaEdytuj