Otwórz menu główne

Oblężenie Parnawy miało miejsce 28 lutego2 marca 1609 podczas wojny polsko-szwedzkiej 1600-1611.

Oblężenie Parnawy
Wojna polsko-szwedzka (1600–1611)
Ilustracja
Parnawa w 1554 roku od północy
Czas 28 lutego2 marca 1609
Miejsce Parnawa
Terytorium Inflanty (dzisiejsza Estonia)
Przyczyna spór o Inflanty i o dominium Maris Baltici
Wynik zwycięstwo Litwinów
Strony konfliktu
I Rzeczpospolita Królestwo Szwecji
Dowódcy
Jan Karol Chodkiewicz
Straty
45 zabitych 100 zabitych, 300 jeńców, 104 działa, 2 statki handlowe, liczne łodzie i barki
brak współrzędnych
Wojna polsko-szwedzka (1600–1611)

KarksiKieśKokenhuzaWolmarFellinRewelBiały Kamień (oblężenie)RakvereBiały KamieńKircholmGawia/Dyjament (1608)Dyjament (1608)ParnawaSalisGawia/Dyjament (1609)

Po 6 dniach marszu z Salis (obecnie Salacgrīva) bezdrożami i lasami liczące około 2000 żołnierzy wojsko hetmana wielkiego litewskiego Jana Karola Chodkiewicza o północy z 28 lutego na 1 marca znalazło się milę od Parnawy.

Przygotowani przez swego wodza Litwini ruszyli cicho w kierunku miasta, licząc, że uda się zaskoczyć załogę. Gdy okazało się, że broniąca Parnawy załoga szwedzka zachowuje czujność, hetman zatrzymał swe siły w lesie i nakazał całkowitą ciszę. Ponieważ hetman zabronił rozpalania ognisk wojsko czekało godzinami głodne i zmarznięte z powodu silnego i zimnego wiatru.

O północy Chodkiewicz ruszył na Parnawę i zaskoczył załogę. Zanim Szwedzi zorientowali się w sytuacji Litwini wysadzili trzy bramy miejskie i wdarli się do miasta. Doszło do walki wręcz, a Litwini parli na zamek. Gdy dotarli na miejsce, podpalili bramę zamkową.

Szwedzi nie widząc szans na dalszą obronę 2 marca skapitulowali. Straty szwedzkie wyniosły 100 zabitych i 300 jeńców, natomiast Litwini stracili 45 żołnierzy. Spośród jeńców szwedzkich 155 Szkotów przeszło na służbę w Armii Wielkiego Księstwa Litewskiego. Dodatkową zdobyczą były 104 działa, 2 statki handlowe oraz liczne łodzie i barki. Po zdobyciu Parnawy Chodkiewicz zostawił w mieście załogę liczącą 200 żołnierzy i ruszył na Rygę.

BibliografiaEdytuj

  • Leszek Podhorodecki, „Rapier i koncerz”, Warszawa 1985, ​ISBN 83-05-11452-X​, str. 109-110