Obory (powiat piaseczyński)

wieś w województwie mazowieckim

Oborywieś w Polsce położona w województwie mazowieckim, w powiecie piaseczyńskim, w gminie Konstancin-Jeziorna[4][5]. Leży na terenie mikroregionu etnograficznego Urzecze.

Obory
wieś
Ilustracja
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Powiat piaseczyński
Gmina Konstancin-Jeziorna
Liczba ludności (2011) 511[1][2]
Strefa numeracyjna 22
Kod pocztowy 05-520[3]
Tablice rejestracyjne WPI
SIMC 0003926[4]
Położenie na mapie gminy Konstancin-Jeziorna
Mapa lokalizacyjna gminy Konstancin-Jeziorna
Obory
Obory
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Obory
Obory
Położenie na mapie województwa mazowieckiego
Mapa lokalizacyjna województwa mazowieckiego
Obory
Obory
Położenie na mapie powiatu piaseczyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu piaseczyńskiego
Obory
Obory
Ziemia52°04′54″N 21°08′54″E/52,081667 21,148333
Elewacja dworu od strony zachodniej
Dawny budynek spichlerza w majątku Obory
Integralne części wsi Obory[5][4]
SIMC Nazwa Rodzaj
0003932 Imielin osada

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa warszawskiego.

Pochodzenie nazwyEdytuj

Nazwa wsi pojawia się po raz pierwszy w dokumencie z roku 1407[6], w którym właściciel tych terenów zostaje określony jako Stanisław Pirzchała z Obór[7]. Rządzący dobrami Oborscy nazwisko to przejęli od nazwy swojej posiadłości. Pochodziło ono najprawdopodobniej od określenia „obora” = „miejsce, gdzie trzyma się bydło”[6]. Inna teza mówi o oboraniu terenu otaczającego skarpę wiślaną gdy rzeka cofnęła się ze swej pradoliny. Najpierw obszar ten był określany jako Oborane, a następnie Obory.

HistoriaEdytuj

W XV i XVI wieku własność rodziny Oborskich[8]. W 1643 r. właścicielem stała się rodzina Koniecpolskich (również folwarku Chabzinek)[8]. Od 1653 r. w posiadaniu ich był Jan z Wielopola[8], wojewoda krakowski. Wybudował on w miejscu starszego drewnianego dworu nowy w stylu barokowym (1681-1688). W 1688 r. dziedzicem dóbr stał się jego syn Franciszek, a następnie jego synowie: Jan, Karol i Hieronim. Pod zarządem Hieronima majątek tętnił życiem: uruchomiony został cieszący się wzięciem browar oraz dokonano rozbudowy dworu[8]. Kolejnym właścicielem był m.in. hrabia Kasper Potulicki herbu Grzymała.

Z Obór wywodził się starosta piaseczyński Stanisław Oborski. Folwark i dobra w 1877 r. należały do gminy Jeziorna, zamieszkiwało tu według spisu 349 osób, były 2 wiatraki, wydobywano torf, hodowano bydło i ok. 2 tys. owiec. W latach 1896-1899 zbudowano cegielnię.

Potuliccy posiadali dobra do 1944 r[9]. Po II wojnie w zespole dworskim znajdował się Dom Pracy Twórczej Związku Literatów Polskich. W 2015 dwór wrócił do rąk spadkobierców przedwojennych właścicieli[10].

ZabytkiEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2019-11-07].
  3. Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych
  4. a b c GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. a b Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. a b Urszula Bijak: Nazwy miejscowe południowej części dawnego województwa mazowieckiego. Wydawnictwo Naukowe DWN, 2001, s. 139-140. ISBN 83-87623-51-2.
  7. Paweł Komosa: Słoń bojowy a początki Cieciszewa i Obór, czyli jak powstała wieża szachowa. marzec 2013. [dostęp 25 kwietnia 2013].
  8. a b c d Joanna Radziewicz: Dwór w Oborach – między pałacem a dworem szlacheckim (pol.). W: Rolniczy Magazyn Elektroniczny nr 47 [on-line]. Centralna Biblioteka Rolnicza im. Michała Oczapowskiego. [dostęp 2015-07-07].
  9. Pałac w Oborach, Historia, www.palacobory.go3.pl dostęp: 17 września 2009
  10. Skan informacji nt. likwidacji Domu Pracy Twórczej im. Bolesława Prusa w Oborach k. Konstancina. Konstancin.com, 2015-10-20. [dostęp 2015-10-24].

Linki zewnętrzneEdytuj

Obory(1) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.