Otwórz menu główne

Obra (województwo wielkopolskie)

wieś w województwie wielkopolskim
Ten artykuł dotyczy wsi. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Obrawieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie Wolsztyn.

Obra
wieś
Ilustracja
Kościół św. Jakuba Apostoła i klasztor pocysterski
Państwo  Polska
Województwo  wielkopolskie
Powiat wolsztyński
Gmina Wolsztyn
Liczba ludności (2016) 2074[1]
Strefa numeracyjna 68
Kod pocztowy 64-211
Tablice rejestracyjne PWL
SIMC 0916526
Położenie na mapie gminy Wolsztyn
Mapa lokalizacyjna gminy Wolsztyn
Obra
Obra
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Obra
Obra
Położenie na mapie województwa wielkopolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa wielkopolskiego
Obra
Obra
Położenie na mapie powiatu wolsztyńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu wolsztyńskiego
Obra
Obra
Ziemia52°04′27″N 16°02′40″E/52,074167 16,044444

Wieś duchowna, własność opata cystersów w Obrze pod koniec XVI wieku leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego[2]. W latach 1975–1998 miejscowość położona była w województwie zielonogórskim. Leży na trasie szlaku cysterskiego.

Miejscowość leży ok. 7 km na południowy zachód od Wolsztyna przy drodze Poznań-Nowa Sól, na odcinku drogi nr 315 Wolsztyn – Konotop. W pobliżu wsi znajdują się: Jezioro Berzyńskie (na północnym wschodzie), Jezioro Obrzańskie (na południu), Jezioro Święte (czasami zwane Krutlą, na północy), Północny Kanał Obry (na południu) oraz rzeka Dojca i strumień Pintus. Okolica płaska, przecięta południkowo pasmem piaszczystych wydm; liczne walory krajobrazowe, sprzyjające turystyce kajakowej i agroturystyce.

Według przekazu J. Bobrowicza opactwo cystersów w Obrze zostało ufundowane w 1231 roku przez Sędziwoja, kantora katedry w Gnieźnie[3]. Barokowy klasztor pocysterski użytkowany jest obecnie przez Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. W klasztorze mieści się seminarium duchowne oraz działa muzeum misyjne. W kościele św. Jakuba Apostoła znajduje się osiemnastowieczny obraz "Wniebowzięcie" oraz freski, stalle, ołtarze i ławki.

HistoriaEdytuj

Obra była własnością znanego już w XII w. rodu Niałków-Jeleni. W 1280 r. z nadania Przemysła II wieś lokowano na prawie niemieckim. Król Jan III Sobieski wydał 9.05.1686 r. opatowi Bernardowi Miaskowskiemu przywilej na założenie miasta o nazwie Bernardowo, co nie zostało zrealizowane ze względu na śmierć opata. W rękach zakonu wieś pozostawała aż do 1835 r., gdy zaborca dokonał kasaty klasztoru[4]. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Obra należała do wsi większych w ówczesnym powiecie babimojskim[3]. Obra należała do wolsztyńskiego okręgu policyjnego tego powiatu i stanowiła siedzibę majątku o tej samej nazwie, który należał do Dziembowskiego[3]. Według spisu urzędowego z 1837 roku Obra liczyła 915 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 106 dymów (domostw)[3]. W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Obra”[5].

ZabytkiEdytuj

  • Klasztor pocysterski (barokowy)
    • kościół św. Jakuba Apostoła
    • opatówka
    • organistówka
    • park
  • Cmentarz z kościołem św. Walentego
  • Kaplica św. Anny

SportEdytuj

W miejscowości siedzibę ma piłkarski Ludowy Zespół Sportowy „Znicz” Obra założony w 1948 roku i występujący w A-klasie.

W 2017 roku został również założony drugi zespół "Znicza" Obry który występuje w B-klasie.

PrzypisyEdytuj

  1. Stan ludności na dzień 31 grudnia 2016 (Stan ludności Miasta i Gminy Wolsztyn wg miejscowości i płci). Urząd Miejski w Wolsztynie, 4 stycznia 2017. [dostęp 2015-02-11].
  2. Atlas historyczny Polski. Wielkopolska w drugiej połowie XVI wieku. Część II. Komentarz. Indeksy, Warszawa 2017, s. 247.
  3. a b c d Leon Plater: Opisanie historyczno-statystyczne Wielkiego Ksie̜stwa Poznańskiego. Lipsk: Ksie̜garnia Zagraniczna (Librairie Étrangère), 1846, s. 186.
  4. Bogdan Kucharski: Powiat wolsztyński. Poznań: Wydawnictwo WBP, 2001, s. 73-74. ISBN 83-85811-78-8.
  5. Marek Jabłonowski, Bogusław Polak: Polskie formacje graniczne 1918−1839. Dokumenty organizacyjne, wybór źródeł. T. II. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Politechniki Koszalińskiej, 1999, s. 22. ISBN 83-87424-77-3.

Linki zewnętrzneEdytuj