Otwórz menu główne

Obrona terytorialna – jeden z dwóch elementów często stosowanego podziału potencjału zbrojnego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej na siły obrony terytorialnej (OT) oraz wojska operacyjne.

Spis treści

Obrona terytorialna w PolsceEdytuj

Koncepcja obrony terytorialnej w latach 90. XX wiekuEdytuj

Przy obecnie przyjętej nieagresywnej i defensywnej strategii siły obrony terytorialnej przeważają nad siłami operacyjnymi. Podstawowym organem dowodzenia w obronie terytorialnej jest dowództwo okręgu wojskowego.

Zadania obrony terytorialnej

Siły obrony terytorialnej wykonują zadania z zakresu obrony powszechnej państwa oraz wsparcia i zabezpieczenia wojsk operacyjnych. Ponadto mogą one prowadzić działania bojowe oraz ratownicze. Zawsze jednak działania OT ograniczone są do terenu kraju. Poszczególne oddziały obrony terytorialnej mogą być w określonych przypadkach podporządkowane operacyjnie dowódcom sojuszniczym.

Obrona terytorialna – to część zadań realizowanych w ramach militarnej obrony obszaru kraju, do których należy:

  1. prowadzenie rozpoznania oraz ostrzeganie i alarmowanie wojsk i załóg obiektów wojskowych o grożącym niebezpieczeństwie;
  2. odpieranie uderzeń na wojska i obiekty wojskowe lub zmniejszanie skutków tych uderzeń;
  3. zabezpieczenie mobilizacyjnego rozwinięcia całości sił zbrojnych;
  4. zabezpieczenie przegrupowania wojsk operacyjnych własnych i sojuszniczych na front zewnętrzny;
  5. zwalczanie desantów powietrznych i sił rajdowo-uderzeniowych oraz grup dywersyjno-rozpoznawczych nieprzyjaciela;
  6. ochrona i obrona określonych obiektów;
  7. zapewnienie samoobrony garnizonów wojskowych i zakładów pracy resortu obrony narodowej;
  8. likwidacja skutków uderzeń nieprzyjaciela na wojska i obiekty wojskowe, jak również prowadzenie akcji ratunkowych na rzecz ludności cywilnej i aglomeracji miejsko-przemysłowych;
  9. szkolenie rezerw osobowych, uzupełnienie wojsk i realizacja zaopatrzenia materiałowo-technicznego.
Struktura

Szefostwo Obrony Terytorialnej działało w strukturach Sztabu Generalnego WP. W dowództwach poszczególnych rodzajów sił zbrojnych działały wydziały obrony terytorialnej. Skład i struktura wojsk OT podporządkowane były podziałowi terytorialnemu państwa, wg potrzeb poszczególnych rejonów.

Obrona terytorialna od 2017Edytuj

1 stycznia 2017 r. weszła w życie ustawa wprowadzająca Wojska Obrony Terytorialnej jako jeden z rodzajów Sił Zbrojnych[1].

Obrona terytorialna na świecieEdytuj

Lista formacji wojskowych spełniających funkcję obrony terytorialnej:

Nazwa oryginalna Nazwa polska Państwo
National Guard Gwardia Narodowa   Stany Zjednoczone
Hemvärnet Gwardia Krajowa   Szwecja
Hjemmeværnet Gwardia Krajowa   Dania
Heimevernet Gwardia Krajowa   Norwegia
Kaitseliit Liga Obrony   Estonia
Zemessardze Gwardia Narodowa   Łotwa
Aktivní záloha Aktywna Rezerwa   Czechy
Army Reserve Armia Rezerwowa   Wielka Brytania
Krašto apsaugos savanorių pajėgos Narodowe Ochotnicze Siły Obrony   Litwa

BibliografiaEdytuj

  • R. Jakubczak, J. Marczak,Obrona terytorialna Polski na progu XXI w., Warszawa 1998

PrzypisyEdytuj

  1. Ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r. poz. 2138)

Zobacz teżEdytuj