Otwórz menu główne
Ten artykuł dotyczy zwierzęcia. Zobacz też: Ocelot (ujednoznacznienie).

Ocelot wielki[4], ocelot[5][a] (Leopardus pardalis) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych (Felidae).

Ocelot wielki
Leopardus pardalis[1]
(Linnaeus, 1758)[2]
Ilustracja
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina kotowate
Rodzaj ocelot
Gatunek ocelot wielki
Synonimy
  • Felis pardalis Linnaeus, 1758[2]
Podgatunki
  • L. p. aequatorialis (Mearns, 1903)
  • L. p. albescens (Pucheran, 1855)
  • L. p. melanurus (Ball, 1844)
  • L. p. mitis (F. G. Cuvier, 1820)
  • L. p. nelsoni (Goldman, 1925)
  • L. p. pardalis (Linnaeus, 1758)
  • L. p. pseudopardalis (Boitard, 1842)
  • L. p. pusaeus (Thomas, 1914)
  • L. p. sonoriensis (Goldman, 1925)
  • L. p. steinbachi (Pocock, 1941)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania

Zasięg występowaniaEdytuj

Ocelot wielki występuje w zależności od podgatunku[6]:

Występuje przeważnie w wilgotnych lasach. Często przebywa niedaleko ludzkich siedzib. Spotykany również na polach i na plantacjach trzciny cukrowej.

Środowisko życiaEdytuj

  • lasy równikowe
  • środowisko otwarte, np. torfowiska, sawanny
  • środowiska wilgotne, jeziora, stawy
  • namorzyny

Widoczne cechyEdytuj

  • Długość ciała: 70-100 cm
  • Długość ogona: 30-45 cm
  • Wysokość w kłębie: 50 cm
  • Waga: 12-16 kg
  • Ciąża: 70-80 dni
  • Liczba młodych: 2-4
  • Dojrzałość płciowa: samiec – 2,5 roku, samica – 2 lata
  • Pożywienie: drobne kręgowce
  • Długość życia: 12-15 lat

PożywienieEdytuj

Oceloty żywią się wieloma zwierzętami, w tym: szczurami, kawiami domowymi, małpami, pancernikami, mrówkojadami, aguti, różnymi jeleniowatymi, młodymi pekari, jaszczurkami, wężami, żółwiami i różnymi ptakami. Często zakradają się do kurników.

RozmnażanieEdytuj

Dojrzałość płciową samice osiągają w wieku 2 lat, a samce pół roku później. Okres godowy trwa od października do stycznia. Po ciąży trwającej ok. 70 dni w dziupli rodzą się 2-4 kocięta, które otwierają oczy po 15 dniach. Dwa lata młode uczą się od matki różnych technik polowań, a wkrótce potem wyruszają na poszukiwanie własnego terytorium.

WyglądEdytuj

Oceloty mają krótką, jedwabistą sierść o barwie zależnej od otoczenia, w którym żyją. Koty żyjące w lasach mają żółtą lub rudą sierść, a zamieszkujące krzaki – szarą.

Nieregularny wzór z ciemnych plam i pręg zdobi futro ocelota. Na grzbiecie i bokach plamy tworzą rozety, na głowie, ogonie i łapach przechodzą w ciemne pasy. Brzuch jest jasny. Uszy czarne (z białymi plamkami) i zaokrąglone są osadzone na niewielkiej głowie. Ma silne łapy z ostrymi pazurami.

Tryb życiaEdytuj

Te małe koty nie łączą się w pary. Prowadzą nocny tryb życia. Dzień spędzają na drzewach, w nocy polują.

OchronaEdytuj

Najintensywniej polowano na oceloty w latach 60. i 70. Z powodu pięknego rysunku i jedwabistości futra, skóry tych kotów były i są bardzo cenne. Obecnie oceloty są chronione przepisami konwencji waszyngtońskiej (CITES) i choć handel skórami jest zabroniony, nadal się je zabija.

InneEdytuj

  • Na młode oceloty polują węże boa, anakondy i kajmany
  • Wrogami naturalnymi tych kotów są inne oceloty, pumy i jaguary
  • Zwierzęta te nie boją się wody – bardzo dobrze pływają
  • Oceloty mogą poruszać się bezszelestnie nawet po suchych liściach, dzięki miękkim poduszeczkom
  • Samice często wyrywają sobie sierść ze skóry na brzuchu, aby wyścielić nią gniazdo
  • Małe zwierzęta przynoszone przez matkę do gniazda służą młodym do nauki polowania

UwagiEdytuj

  1. Nazwa ocelot jest również używana w odniesieniu do rodzaju Leopardus.

PrzypisyEdytuj

  1. Leopardus pardalis, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b C. Linneaus: Systema naturae per regna tria naturae, secundum classes, ordines, genera, species, cum characteribus, differentiis, synonymis, locis. Wyd. 10. T. 1. Holmiae: Impensis Direct. Laurentii Salvii, 1758, s. 42. (łac.)
  3. Paviolo, A., P. Crawshaw, A. Caso, F. de Oliveira, C.A. Lopez-Gonzalez, M. Kelly, C. De Angelo & E. Payan: Leopardus pardalis (ang.). The IUCN Red List of Threatened Species, 2015. [dostęp 2019-06-30].
  4. W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 143. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  5. Zwierzęta: encyklopedia ilustrowana. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005, s. 159. ISBN 83-01-14344-4.
  6. M.E. & F.C. Sunquist: Family Felidae (Cats). W: D.E. Wilson & R.A. Mittermeier: Handbook of the Mammals of the World. Cz. 1: Carnivores. Barcelona: Lynx Edicions, 2009, s. 145. ISBN 978-84-96553-49-1. (ang.)

BibliografiaEdytuj

  1. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leopardus pardalis. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 grudnia 2007]