Otwórz menu główne
Odcień czystych i nasyconych kolorów

Odcień – w teorii koloru jedna z głównych cech koloru, obok jasności i nasycenia, zdefiniowana technicznie (przez CIECAM02) jako „stopień, w którym bodziec może być opisany jako podobny lub różny od bodźców opisanych jako czerwony, zielony, niebieski i żółty[1]. W malarskiej teorii koloru odpowiada ona czystym i nasyconym kolorom – bez domieszek szarości, przyciemniania lub rozjaśniania. Jest to jeden z elementów koła barw.

Wyznaczanie wartościEdytuj

 
Odcień przesuwany w czasie na ilustracji łuszczyka wielobarwnego

W przypadku przestrzeni barw ortogonalnych względem jasności takich jak CIE 1976 (L*, a*, b*) i 1976 (L*, u*, v*) odcień może być wyznaczony jako współrzędna kątowa po konwersji ze współrzędnych kartezjańskich do współrzędnych biegunowych[2].

CIELabEdytuj

 [3]

CIELUVEdytuj

 [3]

RGBEdytuj

 
Stożek przestrzeni barw HSV
 
Relacja pomiędzy odcieniem w przestrzeniach HSV i HSL, a jego odpowiednimi współrzędnymi w przestrzeni RGB

Preucil[4] opisuje kolorowy sześciokąt, podobny do trójliniowego wykresu opisanego przez Evansa, Hansona i Brewera[5], który może być użyty do obliczenia współczynnika barwy z RGB, umieszczając czerwony w 0°, zielony w 120° i niebieski w 240°.

 [3]

Mając dane wartości R (czerwony), G (zielony) i B (niebieski), wartość odcienia   można wyznaczyć przy pomocy następującej tabelki:

Kolejność Obszar odcienia Wzór
  czerwono-żółty  
  żółto-zielony  
  zielono-błękitny  
  błękitno-niebieski  
  niebiesko-karmazynowy[6]  
  karmazynowo[6]-czerwony  

Należy zauważyć, że w każdym przypadku we wzorze znajduje się ułamek   gdzie W to największa wartość z R, G, B; M to najmniejsza, a S to wartość między dwiema pierwszymi.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Mark Fairchild, „Color Appearance Models: CIECAM02 and Beyond.” Tutorial slides for IS&T/SID 12th Color Imaging Conference.
  2. Colorimetry, second edition: CIE Publication 15.2. Vienna: Bureau Central of the CIE, 1986.
  3. a b c atan2(y,x) – wariant funkcji arcus tangens dostępny w różnych językach programowania.
    Z matematycznego punktu widzenia atan2 oblicza wartość argumentu głównego liczby zespolonej:
     
  4. Frank Preucil, „Color Hue and Ink Transfer … Their Relation to Perfect Reproduction, TAGA Proceedings, p 102–110 (1953).
  5. Ralph Merrill Evans, W T Hanson, and W Lyle Brewer, Principles of Color Photography. New York: Wiley, 1953.
  6. a b Tłumaczenie oryginalnej nazwy magenta (ang.) na podstawie Michał Jankowski: Elementy grafiki komputerowej. Warszawa: Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 1990, s. 228–230. ISBN 83-204-1326-5.