Otwórz menu główne

Ogień – sposób niszczenia sił i środków przeciwnika w walce naziemnej, powietrznej i morskiej, polegający na ostrzeliwaniu z różnych rodzajów broni. W natarciu ogień toruje drogę własnym wojskom, w obronie zamyka drogę przeciwnikowi.

Rażenie ogniowe to zorganizowane oddziaływanie na przeciwnika różnymi rodzajami środków ogniowych w celu pozbawienia go zdolności do prowadzenia skutecznych działań bojowych. Wyróżnia się: ogień pododdziałów piechoty i czołgów, wsparcie ogniowe wojsk oraz ogień przeciwlotniczy[1].

Spis treści

Rodzaje ogniaEdytuj

ogień bezpośredni (ang. direct fire)

ogień bezpośredniego wsparcia (ang. direct supporting fire)

  • ogień prowadzony w celu wsparcia danej części sił, w odróżnieniu od ognia wsparcia ogólnego, który jest prowadzony w celu wsparcia tych sił jako całości.

ogień ciągły (ang. continuous fire)

  • ogień prowadzony z typową szybkostrzelnością bez przerw w celu wprowadzenia poprawek lub z innych powodów.
  • w artyleryjskim i morskim wsparciu ogniowym termin formalny wykorzystywany w celu wydania rozkazu do załadowania dział i rozpoczęcia strzelania w określonych odstępach czasowych lub najszybciej jak to możliwe przy zachowaniu celności odpowiadającej szybkostrzelności dla danego typu uzbrojenia.

ogień do swoich (ang. friendly fire)

  • przypadkowy ostrzał pozycji własnych lub sojuszniczych.

ogień wspierający (wsparcie ogniowe) (ang. supporting fire)

  • ogień prowadzony przez jednostki wspierające w celu wsparcia lub ubezpieczenia jednostki walczącej.

a także:

  • ogień czołowy
  • ogień krzyżowy
prowadzony jest co najmniej z dwóch kierunków do jednego celu przez kilka środków ogniowych; przeważnie jest kombinacją różnych rodzajów ognia, np. czołowego ze skośnym lub dwóch skośnych; ze względu na jego skuteczność jest ogniem niszczącym, wywierającym silne działanie moralne na przeciwniku
  • ogień nękający
prowadzony według ustalonego systemu na czułe punkty przeciwnika w celu moralnego nań oddziaływania, trzymania go w ciągłym napięciu, utrudniania mu utrzymywania łączności z przełożonym, tyłami i wewnątrz ugrupowania bojowego, utrudniania mu przeprowadzania manewrów oraz przeszkadzania w prowadzeniu prac inżynieryjnych
  • ogień niszczący
  • ogień obezwładniający
  • ogień pojedynczy (szybki ogień pojedynczy)
  • ogień poszerzany
ogień prowadzony przy odryglowanym mechanizmie kierunkowym do celów szerokich, odkrytych lub zamaskowanych; wykonywany jest długimi seriami lub ogniem ciągłym; może być prowadzony na szerokość celu lub na szerokość maski, za którą znajduje się cel.
  • ogień pogłębiany
polega na tym, że podczas serii strzałów broń wykonuje ruch wahadłowy w płaszczyźnie pionowej; otrzymuje się duży rozrzut pocisków wzdłuż osi strzelania; w niektórych podstaw karabinów maszynowych istnieją urządzenia do automatycznego pogłębiania ognia
  • ogień posiewany
prowadzony z broni samoczynnej do celów szerokich i głębokich, przy jednoczesnej zmianie punktu celowania w głąb i wszerz, stosowany również do zwalczania taktycznie ważnych pojedynczych celów, dobrze zamaskowanych lub znajdujących się za ukryciem; granicami posiewania jest szerokość i głębokość rozmieszczenia celu
  • ogień punktowy
  • ogień skrzydłowy
  • ogień sztyletowy
rozpoczyna się go niespodziewanie dla przeciwnika i prowadzi w jednym określonym kierunku; prowadzi się go na małe odległości z dużym natężeniem; ze względu na kierunek może on być skrzydłowym lub czołowym

Ze względu na sposób strzelania rozróżnia się:

  • ogień w miejscu
  • ogień podczas przystanku
  • ogień podczas krótkich przystanków
  • ogień w ruchu

Kierowanie ogniemEdytuj

Kierowanie ogniem to zespół czynności polegający na zorganizowanym wykorzystaniu środków ogniowych przez dowódców podczas wykonywania zadań bojowych. Kierowanie ogniem stanowi podstawowy element kierowania walką.

Zakres czynnościEdytuj

  • zajęcie stanowisk ogniowych
  • rozpoznanie, ocena i wybór celów
  • określenie rodzaju i liczby środków ogniowych potrzebnych do wykonania zadania
  • wskazywanie celów
  • postawienie zadań bojowych
  • przygotowanie danych do strzelania
  • określenie momentu otwarcia ognia
  • obserwacja skuteczności i korygowanie ognia
  • utrzymanie reżimu ognia
  • wykonanie manewru ogniem i środkami ogniowymi

Punkt kierowania ogniemEdytuj

Punkt kierowania ogniem to miejsce w terenie, odpowiednio przygotowane i wyposażone w przybory i urządzenia, w którym znajduje się kierujący ogniem artyleryjskim z odpowiednimi środkami rozpoznania i łączności. Punkt kierowania ogniem może być ruchomy lub stały. Wariant ruchomy organizuje się na specjalnie dostosowanym pojeździe mechanicznym.

Manewr ogniemEdytuj

Manewr ogniem jest to przenoszenie wysiłku ogniowego z jednego kierunku na inny, rozdzielanie celem rażenia różnych celów w jednym czasie i ześrodkowanie ognia wszystkich środków ogniowych (lub ich części) na ważne cele i elementy ugrupowania bojowego nieprzyjaciela dla uzyskania przewagi ogniowej w określonym miejscu i czasie bez zmiany pozycji ogniowej. Uwzględnia się przy tym najbardziej efektywne odległości strzelania.

Formy manewru ogniemEdytuj

  • ześrodkowanie ognia
polega na skupieniu ognia pododdziału lub kilku środków ogniowych na jednym celu; planuje i prowadzi się go w celu rażenia bardzo ważnych obiektów, ogniem o dużym natężeniu, w krótkim czasie
  • podział ognia
polega na skierowaniu ognia środków ogniowych pododdziału do kilku celów aby jednocześnie je razić. Ogień rozdziela się w taki sposób aby w pierwszej kolejności zniszczyć lub obezwładnić cele ważne
  • przeniesienie ognia
polega na przerwaniu ognia prowadzonego do jednego celu i skierowaniu go na inny; ogień przenosi się w razie zniszczenia celu, pojawienia się nowego, ważniejszego lub konieczności udzielenia pomocy sąsiadowi, a także podczas wykonania na rozkaz przełożonego ześrodkowania ognia

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

  • Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 164 i 208. ISBN 83-11-06229-3.
  • Stanisław Koziej: Teoria sztuki wojennej. Warszawa: „Bellona”, 1993. ISBN 83-11-08264-2.
  • Józef Urbanowicz [red.]: Mała encyklopedia wojskowa. Tom 2. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1970, s. 497.
  • Encyklopedia techniki wojskowej, Warszawa 1987.
  • Zbigniew Ściborek (red.): Działania taktyczne wojsk lądowych. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 1995.