Ogień (wojsko)

czynność lub proces strzelania z broni palnej lub innej broni miotającej

Ogień – sposób niszczenia sił i środków przeciwnika w walce naziemnej, powietrznej i morskiej, polegający na ostrzeliwaniu z różnych rodzajów broni. W natarciu ogień toruje drogę własnym wojskom, w obronie zamyka drogę przeciwnikowi.

Ogień

Rażenie ogniowe to zorganizowane oddziaływanie na przeciwnika różnymi rodzajami środków ogniowych w celu pozbawienia go zdolności do prowadzenia skutecznych działań bojowych. Wyróżnia się: ogień pododdziałów piechoty i czołgów, wsparcie ogniowe wojsk oraz ogień przeciwlotniczy[1].

System rażenia ogniowegoEdytuj

System rażenia ogniowego jest elementem walki zbrojnej i powinien zapewnić skuteczne porażenie zgrupowań powietrzno-lądowych przeciwnika oraz osłonę przed siłami powietrznymi, przede wszystkim w rejonie głównego wysiłku obrony oraz na kierunku głównego uderzenia[2].

W zależności od szczebla i skali działań, obejmuje[2]:

  • uderzenia lotnictwa,
  • system ognia wojsk rakietowych i artylerii,
  • system obrony powietrznej,
  • system ognia piechoty i czołgów,
  • użycie inżynieryjnych środków rażenia.

Gotowość ognia to stan gotowości danego oddziału do otwarcia ognia, na który składa się ustalenie systemu dowodzenia i łączności, dokonanie podziału zadań, rozmieszczenie środków ogniowych w terenie, oczyszczenie przedpola, przygotowanie danych ogniowych itp[3].

Rodzaje ogniaEdytuj

Podział względem długości seriiEdytuj

  • ogień krótkimi seriami – prowadzony najczęściej z broni maszynowej. Podczas strzelania krótkimi seriami, liczba strzałów, które oddane są w serii, dla pistoletów maszynowych i ręcznych karabinów maszynowych wynosi 3-6 naboi, natomiast dla ciężkich karabinów maszynowych od 5 do 10 naboi. Stosuje się go także w czasie wstrzeliwania (dozorów, rubieży); strzelania do obserwowanych małych pojedynczych celów oraz w wypadku gdy warunki takie jak grunt, teren i pogoda pozwalają zaobserwować padanie pocisków smugowych; podczas strzelania do celów odkrytych znajdujących się na bliskich odległościach wynoszących do 400 metrów. Ogień krótkimi seriami w zależności od sposobu (techniki) strzelania można prowadzić jako punktowy zaryglowany albo punktowy[4].
  • ogień długimi seriami – prowadzony najczęściej z broni maszynowej. Liczba strzałów w serii dla pistoletów maszynowych oraz ręcznych karabinów maszynowych wynosi 15-20 naboi, a dla ciężkich karabinów maszynowych 15-30 naboi. Prowadzenie ognia długimi seriami nie zapewnia dobrej obserwacji miejsca padania pocisków. Podczas strzelania na średnich odległościach do 600 metrów do pojedynczych celów; w czasie kiedy wykonywane jest strzelanie do szerokich celów, a ich szerokość nie przekracza 10-15 metrów; kiedy strzelamy do wąskich celów tzn. takich, których rozmiary są mniejsze od pasa rozrzutu środkowego wszerz oraz podczas wykonywania strzelania do stałych i ruchomych celów naziemnych. W zależności od sposobu strzelania ogniem długimi seriami może być ogniem punktowym, poszerzanym, albo pogłębianym[4].
  • ogień ciągły – prowadzony najczęściej z broni maszynowej, bez przerwy, aż do momentu wykorzystania wyznaczonej liczby naboi, która znacznie przewyższa długość serii, którą może być 50-100 naboi, pół taśmy, taśma lub magazynek[4]. Stosuje się go podczas strzelania ogniem poszerzanym do celów, które posiadają szerokość większą niż 10 metrów, podczas strzelania ogniem posiewanym do celów grupowych, które są ugrupowane w głąb, prowadząc ogień skrzydłowy lub sztyletowy, a również podczas, kiedy odpierany jest atak i kontratak nieprzyjaciela. Ogień ciągły może być również prowadzony z określoną szybkością przez pojedyncze działo lub moździerz, pluton, albo baterię artylerii. Podczas podania komendy do strzelania podaje się liczbę pocisków na działo albo moździerz oraz odstęp czasu między kolejnymi strzałami[4].

Inne rodzajeEdytuj

Rodzaje ognia[5]:

  • ogień bezpośredni (ang. direct fire) – ogień skierowany na cel obserwowany przez celowniczego.
  • ogień bezpośredniego wsparcia (ang. direct supporting fire) – ogień prowadzony w celu wsparcia danej części sił, w odróżnieniu od ognia wsparcia ogólnego, który jest prowadzony w celu wsparcia tych sił jako całości.
  • ogień bratobójczy (ang. friendly fire) - przypadkowy ostrzał pozycji własnych lub sojuszniczych.
  • ogień wspierający (wsparcie ogniowe) (ang. supporting fire) – ogień prowadzony przez jednostki wspierające w celu wsparcia lub ubezpieczenia jednostki walczącej.
  • ogień czołowy
  • ogień krzyżowy – prowadzony jest co najmniej z dwóch kierunków do jednego celu przez kilka środków ogniowych; przeważnie jest kombinacją różnych rodzajów ognia, np. czołowego ze skośnym lub dwóch skośnych; ze względu na jego skuteczność jest ogniem niszczącym, wywierającym silne działanie moralne na przeciwniku
  • ogień nękający – prowadzony według ustalonego systemu na czułe punkty przeciwnika w celu moralnego nań oddziaływania, trzymania go w ciągłym napięciu, utrudniania mu utrzymywania łączności z przełożonym, tyłami i wewnątrz ugrupowania bojowego, utrudniania mu przeprowadzania manewrów oraz przeszkadzania w prowadzeniu prac inżynieryjnych. Polega na oddziaływaniu moralno-psychologicznym na żołnierzy przeciwnika i obniżaniu sprawności działania wybranych elementów ugrupowania bojowego, systemu dowodzenia i zabezpieczenia logistycznego. Realizuje się je przez prowadzenie ognia ograniczoną liczbą środków ogniowych i amunicji[6].
  • ogień niszczący
  • ogień obezwładniający – zadanie takich strat, które na pewien czas pozbawiają określone obiekty przeciwnika zdolności bojowej, ograniczą realizację zadań albo dezorganizują dowodzenie. Obezwładnienie zostanie osiągnięte, gdy nadzieja matematyczna strat bezpowrotnych w czasie rażenia nieobserwowanych celów grupowych przekracza 10%, natomiast obserwowane cele grupowe i pojedyncze przerwą swą działalność[6].
  • ogień pojedynczy (szybki ogień pojedynczy)
  • ogień poszerzany – ogień prowadzony przy odryglowanym mechanizmie kierunkowym do celów szerokich, odkrytych lub zamaskowanych; wykonywany jest długimi seriami lub ogniem ciągłym; może być prowadzony na szerokość celu lub na szerokość maski, za którą znajduje się cel.
  • ogień pogłębiany – polega na tym, że podczas serii strzałów broń wykonuje ruch wahadłowy w płaszczyźnie pionowej; otrzymuje się duży rozrzut pocisków wzdłuż osi strzelania; w niektórych podstaw karabinów maszynowych istnieją urządzenia do automatycznego pogłębiania ognia
  • ogień posiewany – prowadzony z broni samoczynnej do celów szerokich i głębokich, przy jednoczesnej zmianie punktu celowania w głąb i wszerz, stosowany również do zwalczania taktycznie ważnych pojedynczych celów, dobrze zamaskowanych lub znajdujących się za ukryciem; granicami posiewania jest szerokość i głębokość rozmieszczenia celu
  • ogień punktowy
  • ogień skrzydłowy
  • ogień sztyletowy – rozpoczyna się go niespodziewanie dla przeciwnika i prowadzi w jednym określonym kierunku; prowadzi się go na małe odległości z dużym natężeniem; ze względu na kierunek może on być skrzydłowym lub czołowym
  • ogień wzbraniający – polega na uniemożliwieniu przeciwnikowi wykonania manewru i prowadzenia ognia. Jego celem jest obniżenie tempa działań i stworzenie warunków do działania wspieranych pododdziałów walczących. Na skuteczność wzbraniania wpływa wykorzystanie dogodnych rubieży terenowych, w tym głównie właściwości kanalizujących ruch przeciwnika. Połączenie ognia środków wsparcia z zaporami inżynieryjnymi może doprowadzić do całkowitego zablokowania ruchu przeciwnika na wybranych kierunkach[6].

Ze względu na sposób strzelania rozróżnia się:

  • ogień w miejscu
  • ogień podczas przystanku
  • ogień podczas krótkich przystanków
  • ogień w ruchu

Kierowanie ogniemEdytuj

Kierowanie ogniem to zespół czynności polegający na zorganizowanym wykorzystaniu środków ogniowych przez dowódców podczas wykonywania zadań bojowych. Kierowanie ogniem stanowi podstawowy element kierowania walką.

Zakres czynnościEdytuj

  • zajęcie stanowisk ogniowych
  • rozpoznanie, ocena i wybór celów
  • określenie rodzaju i liczby środków ogniowych potrzebnych do wykonania zadania
  • wskazywanie celów
  • postawienie zadań bojowych
  • przygotowanie danych do strzelania
  • określenie momentu otwarcia ognia
  • obserwacja skuteczności i korygowanie ognia
  • utrzymanie reżimu ognia
  • wykonanie manewru ogniem i środkami ogniowymi

Punkt kierowania ogniemEdytuj

Punkt kierowania ogniem to miejsce w terenie, odpowiednio przygotowane i wyposażone w przybory i urządzenia, w którym znajduje się kierujący ogniem artyleryjskim z odpowiednimi środkami rozpoznania i łączności. Punkt kierowania ogniem może być ruchomy lub stały. Wariant ruchomy organizuje się na specjalnie dostosowanym pojeździe mechanicznym.

Manewr ogniemEdytuj

Manewr ogniem jest to przenoszenie wysiłku ogniowego z jednego kierunku na inny, rozdzielanie celem rażenia różnych celów w jednym czasie i ześrodkowanie ognia wszystkich środków ogniowych (lub ich części) na ważne cele i elementy ugrupowania bojowego nieprzyjaciela dla uzyskania przewagi ogniowej w określonym miejscu i czasie bez zmiany pozycji ogniowej. Uwzględnia się przy tym najbardziej efektywne odległości strzelania[7].

Formy manewru ogniemEdytuj

  • ześrodkowanie ognia[8]
polega na skupieniu ognia pododdziału lub kilku środków ogniowych na jednym celu; planuje i prowadzi się go w celu rażenia bardzo ważnych obiektów, ogniem o dużym natężeniu, w krótkim czasie
  • podział ognia[9]
polega na skierowaniu ognia środków ogniowych pododdziału do kilku celów aby jednocześnie je razić. Ogień rozdziela się w taki sposób aby w pierwszej kolejności zniszczyć lub obezwładnić cele ważne
  • przeniesienie ognia[9]
polega na przerwaniu ognia prowadzonego do jednego celu i skierowaniu go na inny; ogień przenosi się w razie zniszczenia celu, pojawienia się nowego, ważniejszego lub konieczności udzielenia pomocy sąsiadowi, a także podczas wykonania na rozkaz przełożonego ześrodkowania ognia

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj