Okęcie (Warszawa)

część dzielnicy Włochy w Warszawie
Ten artykuł dotyczy osiedla mieszkaniowego. Zobacz też: artykuły o : stacji kolejowej, klubie piłkarskim oraz porcie lotniczym.

Okęciewarszawskie osiedle leżące na terenie dzielnicy Włochy.

Okęcie
Osiedle Warszawy
Ilustracja
Lotnisko Chopina
Państwo  Polska
Województwo  mazowieckie
Miasto Warszawa
Dzielnica Włochy
W granicach Warszawy 14 maja 1951[1]
Położenie na mapie dzielnicy
Położenie na mapie
Portal Portal Polska

NazwaEdytuj

Okęcie swoją nazwę zawdzięcza położeniu w samym rogu (kącie) posiadłości rakowskich. W XVI wieku właściciele wsi zaczęli używać nazwiska odmiejscowego: Okęccy herbu Radwan.

OpisEdytuj

Wieś szlachecka Okencie w 1580 znajdowała się w powiecie warszawskim ziemi warszawskiej województwa mazowieckiego[2].

W XIX wieku Okęcie należało do gminy Pruszków, po 1918 do gminy Skorosze[3]. W latach 1939–1951 miejscowość była siedzibą gminy Okęcie. Od roku 1951 jest częścią Warszawy.

W 1934 na nowe lotnisko wojskowe na Okęciu przeniesiono ruch pasażerski z lotniska mokotowskiego.

W okresie międzywojennym na Okęciu zlokalizowano trzy z ośmiu państwowych zakładów lotniczych, w tym zatrudniające ponad 4 tys. osób Państwowe Zakłady Lotnicze (Wytwórnia Płatowców, PZL WP-1)[4].

Podczas okupacji niemieckiej na terenie Okęcia w latach 1942–1943 funkcjonował obóz pracy dla ludności żydowskiej, a w 1944 obóz dla jeńców radzieckich[5].

W okęckim Zespole Szkół im. Bohaterów Narwiku obok Liceum Ogólnokształcącego działa Technikum Lotnicze nr 9.

Na Okęciu działa klub piłkarski Okęcie Warszawa.

Wspólnoty wyznanioweEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1951 r. w sprawie zmiany granic miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. z 1951 r. nr 27, poz. 199).
  2. Adolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 5: Mazowsze, Warszawa 1895, s. 260.
  3. Encyklopedia Warszawy. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1975, s. 435.
  4. Barbara Ratyńska: Ludność i gospodarka Warszawy i okręgu pod okupacją hitlerowską. Książka i Wiedza, 1982, s. 205.
  5. Czesław Pilichowski: Obozy hitlerowskie na ziemiach polskich 1939–1945. Informator encyklopedyczny. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1979, s. 555. ISBN 83-01-00065-1.
  6. ks. kpt. Łukasz Godun: Pierwsza Boska Liturgia w nowej świątyni Ordynariatu. prawoslawnyordynariat.wp.mil.pl, 31 marca 2018. [dostęp 2018-04-03].
  7. Dane według wyszukiwarki zborów, na oficjalnej stronie Świadków Jehowy jw.org [dostęp 2015-04-03].

Linki zewnętrzneEdytuj