Otwórz menu główne

Oka Iwanowicz Gorodowikow (ros. Ока́ Ива́нович Городовико́в, ur. 1 października 1879 w Mokrej Elmucie w okręgu salskim w obwodzie rostowskim, zm. 26 lutego 1960 w Moskwie) – radziecki generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1958).

Oka Iwanowicz Gorodowikow
Ока Иванович Городовиков
Ilustracja
1937 r.
generał-pułkownik generał-pułkownik
Data i miejsce urodzenia 1 października 1879
Mokraja Elmuta
Data i miejsce śmierci 26 listopada 1960
Moskwa
Przebieg służby
Lata służby 1918-1947
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego, Armia Czerwona
Jednostki 9 Doński Pułk Kozacki, 4 Leningradzka Dywizja Kawalerii, 6 Dywizja kawalerii, 2 Armia Konna, 1 Korpus Konny Czerwonego kozactwa, Środkowoazjatycki Okręg Wojskowy, 8 Armia
Stanowiska inspektor, dowódca
Główne wojny i bitwy I wojna światowa, Wojna domowa w Rosji, Wojna polsko-bolszewicka, II wojna światowa
Późniejsza praca emeryt
Odznaczenia
Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego
Order Lenina Order Lenina Order LeninaOrder Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Czerwonego Sztandaru Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Czerwonego Sztandaru Medal Medal „Za obronę Moskwy” Medal „Za obronę Stalingradu” Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”
Medal 20-lecia zwycięstwa nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Medal „20 lat Radzieckich Sił Zbrojnych” Medal „30 lat Radzieckich Sił Zbrojnych” Medal „40 lat Radzieckich Sił Zbrojnych” Medal 800 lecia Moskwy

ŻyciorysEdytuj

Urodzony w biednej chłopskiej rodzinie kałmuckiej. Od dzieciństwa pracował, m.in. jako pastuch, robotnik rolny i pracownik kopalni. W 1903 został powołany do rosyjskiej armii, był m.in. dowódcą plutonu, 1907 zdemobilizowany, pracował na jarmarku, później został koniuchem i pomocnikiem kupca, pod koniec 1915 ponownie powołany do armii. Uczestniczył w I wojnie światowej, walczył w 43 Dońskim Pułku Kozackim, 1916 został ciężko ranny, od końca 1917 dowodził szwadronem oddziału czerwonej partyzantki. Brał udział w wojnie domowej w Rosji, w lutym 1918 wstąpił do Armii Czerwonej, a w 1919 do RKP(b), od lutego 1918 dowodził plutonem konnym, a od kwietnia 1918 szwadronem. W październiku-listopadzie 1918 pomocnik dowódcy 20 pułku kawalerii 1 Brygady Kawalerii, później pomocnik dowódcy brygady kawalerii, od grudnia 1918 do lutego 1919 dowódca brygady kawalerii na Froncie Carycyńskim, od lutego do czerwca 1919 dowódca 19 pułku kawalerii 4 Dywizji Kawalerii. Od czerwca 1919 do kwietnia 1920 dowódca 4 Dywizji Kawalerii, a od kwietnia do listopada 1920 6 Dywizji Kawalerii 1 Armii Konnej, w lipcu-sierpniu 1920 dowódca 2 Armii Konnej.

Uczestnik walk z białymi nad Donem, walk z armią Denikina, obrony Carycyna, walk na Froncie Zachodnim z Wojskiem Polskim, walk na Froncie Południowym z armią gen. Wrangla, walk z oddziałami Nestora Machno na Ukrainie i oddziałami powstańczymi na Kubaniu w 1921. Podczas walk był czterokrotnie ranny i raz kontuzjowany. W 1927 ukończył kursy wyższej kadry dowódczej przy Akademii Wojskowej Armii Czerwonej im. Frunzego, 1930 kursy przy Akademii Wojskowo-Politycznej im. Tołmaczewa, a 1932 Akademię Wojskową im. Frunzego. Od maja 1924 do września 1925 inspektor kawalerii Północno-Kaukaskiego Okręgu Wojskowego, potem dowódca 1 Korpusu Konnego Czerwonego Kozactwa, od czerwca 1932 do grudnia 1934 pomocnik, następnie zastępca dowódcy wojsk Środkowoazjatyckiego Okręgu Wojskowego. Od 20 listopada 1935 komkor, 8 lutego 1939 awansowany na komandarma 2 rangi, 4 czerwca 1940 otrzymał stopień generała pułkownika. W lipcu 1941 był przedstawicielem Stawki Najwyższego Naczelnego Dowództwa na Froncie Północno-Zachodnim, potem był p.o. dowódcy 8 Armii, dowodził grupą kawaleryjską 3 Dywizji na Froncie Zachodnim. Uczestniczył w bitwie pod Stalingradem, 1943-1947 był zastępcą dowódcy kawalerii Armii Czerwonej/Armii Radzieckiej, następnie zakończył służbę wojskową. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 1 kadencji. Pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.

Jego imieniem nazwano ulice w Lipiecku, Wołgogradzie, Rostowie nad Donem, Doniecku, Charkowie i Mariupolu.

OdznaczeniaEdytuj

I medale.

BibliografiaEdytuj