Onikszty

miasto na Litwie

Onikszty (lit. Anykščiai wymowa i) – miasto w północnej Litwie (100 km od Wilna), nad rzeką Świętą. 9 tys. mieszkańców (2017) – zdecydowaną większość stanowią Litwini.

Onikszty
Anykščiai
Ilustracja
Onikszty
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Litwa

Okręg

Utena County flag.svg uciański

Populacja (2005)
• liczba ludności


11 757

Nr kierunkowy

381

Kod pocztowy

LT-29001

Położenie na mapie Litwy
Mapa konturowa Litwy, blisko centrum na prawo u góry znajduje się punkt z opisem „Onikszty”
Ziemia55°32′N 25°06′E/55,533333 25,100000
Strona internetowa
Portal Litwa, Łotwa i Estonia

HistoriaEdytuj

Pierwsza wzmianka o mieście pochodzi z 1442 r.[1] W XVI w. w mieście dwór zbudował Mikołaj Radziwiłł. Największy rozwój Onikszty przeżywały w pierwszej połowie XIX w. – wybudowano kościół i dwie synagogi. Z 1873 pochodzi natomiast cerkiew prawosławna św. Aleksandra Newskiego[2].

Niedaleko miasteczka toczono walki podczas powstania listopadowego i styczniowego, a w samej miejscowości działała wytwórnia powstańczej broni. W 1902 powstała elektrownia wodna. W 1908 przebudowano miejscowy kościół (wybudowany w XVIII w.) pw. św. Mateusza na styl neogotycki. Świątynia ta jest najwyższym kościołem na Litwie – sięga 79 m. W trakcie II wojny światowej Niemcy zabili w Oniksztach ok. 1,5 tys. mieszkańców, głównie Żydów.

Z Onikszt pochodził Józef Abelewicz – polski duchowny rzymskokatolicki, pedagog, oraz Antanas Baranauskas – litewski poeta, biskup sejneński w latach 1897–1902.

Pod Oniksztami znajduje się też jedyne na Litwie Muzeum Konia (Arklio muziejus).

Współpraca zagranicznaEdytuj

Castelforte   Włochy
Catonsville   Stany Zjednoczone
Heek   Niemcy
Madona   Łotwa
Nepomuk   Czechy
Gmina Ödeshögs   Szwecja
Olaine   Łotwa
Gmina Os   Norwegia
Sejny   Polska

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Baranauskas, Tomas. Drumstas vanduo Anykščių istorijos ištakose, Lituanistica, 2022, nr. 3 (129), p. 250-253.
  2. G. Szlewis, Православные храмы Литвы, Свято-Духов Монастыр, Vilnius 2006, ISBN 9986-559-62-6.

Linki zewnętrzneEdytuj