Otwórz menu główne

Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego

Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego (ang. International Civil Aviation Organization, ICAO) – organizacja wyspecjalizowana ONZ zajmująca się opracowywaniem i wdrażaniem międzynarodowych przepisów regulujących bezpieczeństwo międzynarodowej żeglugi powietrznej oraz wspiera rozwój transportu lotniczego w celu zapewnienia bezpiecznego i uporządkowanego rozwoju[1].

Organizacja Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego
International Civil Aviation Organization (ICAO)
Flaga ICAO
Flaga ICAO
Siedziba Kanada Montreal
Członkowie 192 państwa
Sekretarz Generalny Chińska Republika Ludowa Fang Liu
Przewodniczący Rady Nigeria Olumuyiwa Benard Aliu
Utworzenie 4 kwietnia 1947
Strona internetowa
Podpisywanie aktu powołującego ICAO, Chicago 1944

ICAO została powołana w 1944 r. na mocy konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym. Na jej siedzibę wybrano Montreal. Faktyczną działalność rozpoczęła 4 kwietnia 1947 r. jako wyspecjalizowana agencja działająca w systemie Narodów Zjednoczonych (ONZ). Polska była jednym z krajów, które 7 grudnia 1944 r. podpisały Konwencję chicagowską. Dokumenty ratyfikacyjne strona polska złożyła 4 kwietnia 1947 r., ale z uwagi na sytuację polityczną aż do 1957 r. nie mogła brać udziału w pracach ICAO. Polska weszła w skład ICAO ostatecznie w momencie ratyfikacji konwencji, tj. 20 listopada 1958[2]. W latach 2013–2016 Polska zasiadała w Radzie ICAO, razem z 36 państwami członkowskimi. Wyboru na tę kadencję dokonano podczas 38. sesji Zgromadzenia ICAO w Montrealu.

Kraje członkowskie ICAO.

Członkami ICAO są 192 państwa[3].

Spis treści

Cele organizacjiEdytuj

Celem działalności ICAO określonym w art. 44 konwencji chicagowskiej jest „rozwijanie zasad i techniki międzynarodowej żeglugi powietrznej oraz popieranie planowania i rozwoju międzynarodowego przewozu lotniczego”. W praktyce najważniejszymi elementami działalności ICAO są:

  • ustanawianie międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w zakresie bezpieczeństwa, ochrony, ułatwień i ochrony środowiska w lotnictwie cywilnym, procedur dla służb żeglugi powietrznej oraz innych dokumentów o charakterze podręczników, wytycznych czy zbiorów najlepszych praktyk;
  • promowanie liberalizacji rynku międzynarodowego transportu lotniczego, publikowanie danych i analiz statystycznych oraz wydawanie niewiążących zaleceń i wytycznych dotyczących regulacji ekonomicznej tego rynku;
  • rozwój międzynarodowego prawa lotniczego poprzez pracę Komitetu Prawnego ICAO oraz organizowanie konferencji dyplomatycznych w sprawie przyjęcia umów międzynarodowych, dotyczących m.in. przestępstw przeciwko międzynarodowemu lotnictwu cywilnemu czy odszkodowań;
  • realizowanie projektów pomocy technicznej na zlecenie państw członkowskich;
  • kontrola przestrzegania międzynarodowych norm i zalecanych metod postępowania w formie audytów nadzoru nad bezpieczeństwem i ochroną lotnictwa cywilnego w państwach członkowskich;
  • prowadzenie badań, studiów i analiz prowadzących do rozwoju lotnictwa cywilnego.

Biura regionalneEdytuj

 
Siedziba główna organizacji w Montrealu.

ICAO posiada siedzibę główną, siedem biur regionalnych oraz jedno biuro pomocnicze[4]:

OrganyEdytuj

Rada ICAOEdytuj

Rada Organizacji Międzynarodowego Lotnictwa Cywilnego jest wybierana przez Zgromadzenie ICAO na 3-letnią kadencję, składa się z 36 członków wybieranych w trzech kategoriach. Obecna Rada została wybrana 4 października 2016[5]. Struktura Rady obecnej Rady:

  1. Państwa o największym znaczeniu w ruchu lotniczym – Australia, Brazylia, Kanada, Chiny, Francja, Niemcy, Włochy, Japonia, Rosja, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone[5];
  2. Państwa, które w największym stopniu przyczyniają się do zapewnienia infrastruktury dla międzynarodowego lotnictwa cywilnego – Argentyna, Kolumbia, Egipt, Indie, Irlandia, Meksyk, Nigeria, Arabia Saudyjska, Singapur, Południowa Afryka, Hiszpania, Szwecja[5];
  3. Państwa reprezentujące regiony geograficzne – Algieria, Republika Zielonego Przylądka, Kongo, Kuba, Ekwador, Kenia, Malezja, Panama, Korea Południowa, Turcja, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Tanzania, Urugwaj[5];

Przewodniczący RadyEdytuj

Nr Przewodniczący Rady Państwo Lata sprawowania urzędu
1 Edward Pearson Warner   Stany Zjednoczone 1947 – 1957
2 Walter Binaghi   Argentyna 1957 – 1976
3 Assad Kotaite   Liban 1976 – 2006
4 Roberto Kobeh Gonzalez   Meksyk 2006 – 2013
5 Olumuyiwa Benard Aliu   Nigeria 2013 – obecnie

Sekretarze GeneralniEdytuj

Nr Sekretarz Generalny Państwo Lata sprawowania urzędu
1 Albert Roper   Francja 1944 – 1951
2 Carl Ljungberg   Szwecja 1952 – 1959
3 Ronald MacAllister Macdonnell   Kanada 1959 – 1964
4 Bernardus Tielman Twigt   Holandia 1964 – 1970
5 Assad Kotaite   Liban 1970 – 1976
6 Yves Lambert   Francja 1976 – 1988
7 Shivinder Singh Sidhu   Indie 1988 – 1991
8 Philippe Rochat   Szwajcaria 1991 – 1997
9 Renato Claudio Costa Pereira   Brazylia 1997 – 2003
10 Taïeb Chérif   Algieria 2003 – 2009
11 Raymond Benjamin   Francja 2009 – 2015
12 Fang Liu   Chiny 2015 – obecnie[6]

Zobacz teżEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj

PrzypisyEdytuj