Osiedle Kazimierzowskie

Osiedle Kazimierzowskie – osiedle w Krakowie wchodzące w skład Dzielnicy XVI Bieńczyce, niestanowiące jednostki pomocniczej niższego rzędu w ramach dzielnicy.

Panorama w stronę os. Kazimierzowskiego, po lewej blok nr 18 (2007)
Osiedle Kazimierzowskie
Ilustracja
Zachodnia strona osiedla
os. Kazimierzowskie 33, 32, 31 i 29
Państwo

 Polska

Miasto

Kraków

Dzielnica

XVI Bieńczyce

Data budowy

1963–1968

Architekt

Jadwiga Guzicka z zespołem

Położenie na mapie Krakowa
Mapa konturowa Krakowa, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Osiedle Kazimierzowskie”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, na dole znajduje się punkt z opisem „Osiedle Kazimierzowskie”
Położenie na mapie województwa małopolskiego
Mapa konturowa województwa małopolskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Osiedle Kazimierzowskie”
Ziemia50°05′07,0″N 20°01′23,6″E/50,085278 20,023222

Historia

edytuj

Osiedle Kazimierzowskie stanowi część Bieńczyc Nowych - założenia architektoniczno-urbanistycznego, w zamierzeniu stanowiącego rozbudowę dzielnicy Nowa Huta w kierunku północno-zachodnim. W 1959 roku w wyniku konkursu na projekt założenia wybrano koncepcję autorstwa warszawskiej architekt Jadwigi Guzickiej z zespołem w którym za projekt urbanistyczny odpowiadali Anna Basista i Jan Lewandowski a za architekturę budynków Kazimierz Chodorowski, Stefan Golonka oraz konstruktor dr inż. Tadeusz Kantarek[1][2][3]. Całe założenie było projektowane dla ok. 30 tys. mieszkańców - ok. 5,5 tys. na jednym osiedlu[1]. Cechuje je luźna zabudowa budynkami wolnostojącymi z przeważającą zabudową 5- i 11-kondygnacyjną. Główną osią zespołu urbanistycznego jest park Planty Bieńczyckie, wzorowane na Plantach Krakowskich, który spaja osiedla wchodzące w skład zespołu w jedną urbanistyczną całość. Wzdłuż parkowej osi zaplanowano obiekty użyteczności publicznej - szkoły, przedszkola, domy handlowe, domy kultury, biblioteki[1][3]. Oprócz Osiedla Kazimierzowskiego w skład Bieńczyc Nowych wchodzą jeszcze osiedla Strusia, Kalinowe, Na Lotnisku, Wysokie, Jagiellońskie, Przy Arce, Niepodległości, Albertyńskie oraz Złotej Jesieni[1][3]. Realizacja zespołu urbanistycznego odbyła się w latach 1962-1979[3].

Usytuowanie i rozplanowanie

edytuj

Za granice osiedla można uznać: od południa – aleja gen. Andersa, od zachodu – ulica Broniewskiego, od północy – Planty Bieńczyckie oraz od wschodu – ulica Szajnowicza-Iwanowa.

Osiedle składa się z 9 bloków czteropiętrowych, 3 wieżowców dziesięciopiętrowych oraz 9 bloków czteropiętrowych typu „puchatki”. Na osiedlu wybudowano także nowy blok nr 27 z końca lat 80. Pod nr 30 znajduje się typowy dla lat 60. pawilon handlowy. Mieścił on niegdyś restaurację „Orion” otwartą w lutym 1967 roku[4]. Do dziś w jego kompleksie znajduje się jedna z najstarszych aptek Nowej Huty – Apteka „Pod Jarzębinami”.

Przypisy

edytuj
  1. a b c d Nowa Huta Architektoniczny portret miasta drugiej połowy XX wieku. Kraków: Ośrodek Kultury im. Cypriana Kamila Norwida, 2018, s. 107, 110. ISBN 978-83-948244-3-3.
  2. Bieńczyce - założenie urbanistyczne. [w:] Krakowski Szlak Modernizmu [on-line]. [dostęp 2019-06-28].
  3. a b c d Bieńczyce osiedla mieszkaniowe i Planty Bieńczyckie. [w:] Stowarzyszenie Architektów Polskich Oddział Kraków [on-line]. [dostęp 2020-05-02].
  4. "Orion" otwarty, „Głos Nowej Huty” (7), 18 lutego 1967, s. 7.