Otwórz menu główne

Ostrówwieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie przeworskim, w gminie Gać[4][5].

Ostrów
Kaplica na starym cmentarzu
Kaplica na starym cmentarzu
Państwo  Polska
Województwo podkarpackie
Powiat przeworski
Gmina Gać
Liczba ludności (2011) 373[1][2]
Strefa numeracyjna 16
Kod pocztowy 37-207[3]
Tablice rejestracyjne RPZ
SIMC 0602733
Położenie na mapie gminy Gać
Mapa lokalizacyjna gminy Gać
Ostrów
Ostrów
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ostrów
Ostrów
Położenie na mapie województwa podkarpackiego
Mapa lokalizacyjna województwa podkarpackiego
Ostrów
Ostrów
Położenie na mapie powiatu przeworskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu przeworskiego
Ostrów
Ostrów
Ziemia50°01′04″N 22°24′06″E/50,017778 22,401667

W miejscowości ma swoją siedzibą rzymskokatolicka parafia św. Fabiana i św. Sebastiana.

Wieś szlachecka Ostrow, położona była w 1589 roku w ziemi przemyskiej województwa ruskiego[6]. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa przemyskiego.

Spis treści

HistoriaEdytuj

Wieś usytuowana jest na cyplu moreny czołowej, która wbija się swoimi wysokimi brzegami w równą jak stół dolinę Markówki (dopływ Mleczki)[7]. Nazwa „ostrów” to dawne określenie oznaczające wyspę na rzece lub bagnach.

Pierwsze wzmianki o wsi to 1375 r., kiedy Otton z Pilczy–Pilecki nadaje rycerzowi Wierzbieńcie wieś Mikulicze (ob. Mikulice), jednocześnie wymienia w nim wsie sąsiednie jak: Ostrów, Nizaczyce (Niżatyce), Sethescha (Sietesz). Potem te dobra dziedziczyła Elżbieta Granowska z Pileckich (1372–1420). Była jedynym dzieckiem wojewody sandomierskiego dziedzica Sieteszy Ottona z Pilczy i Jadwigi Melsztyńskiej (córki Jana, matki chrzestnej Jagiełły, siostry Spytki). Gdy w 1384 r. umarł jej ojciec, odziedziczyła po nim ogromne posiadłości łańcuckie oraz Ostrów i Pilicę stając się najbogatszą panną w Polsce. Podczas trwającego 13 lat małżeństwa z Wincentym Granowskim Elżbieta urodziła dwóch synów i trzy córki. Zorganizowała tu parafię przed 1391 rokiem. 12 grudnia 1410 r. Elżbieta została wdową i poślubiła 2 maja 1417 w Sanoku króla Władysława Jagiełłę. I tak Ostrów stały się miejscowością królewską. W 1515 r., Niżatyce należały do tzw. klucza kańczudzkiego.

Wieś płaciła podatek zw. poborem z 8 łanów kmiecych.

Ostrów w 1583 r. należał do rodu Jarosławskich i płacił podatek z 16 ¼ łanu kmiecego i od 2 młynów wodnych. Oprócz kmieci wieś zamieszkiwało 12 zagrodników posiadający swoje domy na gruncie pana lub sołtysa, za użytkowany grunt płacili wyższy czynsz, 6 zagrodników najemnych osadzonych na ziemi gminnej, 4 komorników posiadających bydło, 20 komorników najemnych tzw. „gołych”, 4 czeladzi i 1 fachowiec od młynów wodnych.

W tym samym roku część wsi przejął Konstanty Korniakt w tym: 8 łamów kmiecych, 3 zagrodników osadzonych na ziemi pana lub sołtysa, 5 zagrodników najemnych, 6 komorników posiadających bydło, 7 komorników najemnych tzw. gołych i 3 młyny wodne.

Parafię w Ostrowie erygował biskup Wawrzyniec Goślicki 26 stycznia 1601 roku. Parafia została uposażona przez Konstantego Korniakta. Budowę drewnianego kościoła rozpoczęto w 1627 roku lecz nie dotrwał on jednak do naszych czasów. Z tamtego kościoła pozostał w wieży obecnej świątyni dzwon z 1645 roku. Na starej części cmentarza znajduje się neogotycka XIX-wieczna kaplica grobowa.

ZabytkiEdytuj

InneEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Portal polskawliczbach.pl
  2. GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.. [dostęp 2018-03-11].
  3. Poczta Polska. Wyszukiwarka kodów pocztowych
  4. GUS. Wyszukiwarka TERYT
  5. Rozporządzenie w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  6. Aleksander Jabłonowski, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym. T. 7. Ziemie ruskie. Ruś Czerwona. Cz. 1, Warszawa 1901, s. 11.
  7. Ostrów (8) w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. VII: Netrebka – Perepiat. Warszawa 1886.
  8. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie. 2018-09-30.

BibliografiaEdytuj

Zobacz teżEdytuj