Ot1 - polskie oznaczenie niemieckiego parowozu towarowego serii BR41, produkowanego w latach 1936-1941 dla kolei niemieckich.

Ot1[1][2]
Ilustracja
Producent III Rzesza Henschel
Schwartzkopff
Krauss-Maffei
Lata budowy 1936-1941
Układ osi 1'D1' h2
Wymiary
Masa pustego parowozu 122,4 t
(78 t bez tendra[3]
Masa służbowa 176,1 t
(101,9 t bez tendra[3]
Długość 15 100 mm
Długość z tendrem 23 905 mm
Szerokość 3500 mm
Wysokość 4550 mm
Rozstaw osi skrajnych 20 050 mm
Średnica kół napędnych 1600 mm
Średnica kół tocznych 1000 mm
1250 mm
Napęd
Trakcja parowa
Typ tendra 34D44
Ciśnienie w kotle 16 at[3]
Powierzchnia ogrzewalna kotła 203,15 m²[3]
Powierzchnia przegrzewacza 72,22 m²[3]
Powierzchnia rusztu 3,89 m²[3]
Średnica cylindra 520 mm
Skok tłoka 720 mm
Parametry eksploatacyjne
Moc znamionowa 1900 KM[3]
Prędkość konstrukcyjna 90 km/h[3]
Portal Portal Transport szynowy

HistoriaEdytuj

Parowozy towarowe Baureihe 41 zaprojektowano do prowadzenia szybkich pociągów towarowych[4]. Wyprodukowanych zostało 366 parowozów na zamówienie kolei niemieckich[5]. Kursowały z pociągami towarowymi w górskich regionach[4]. Po drugiej wojnie światowej 19 lokomotyw było eksploatowanych przez Polskie Koleje Państwowe do prowadzenia pociągów pasażerskich na liniach podgórskich. Ostatni parowóz skreślono z inwentarza parowozowni Lublin w marcu 1973 roku[1]. W krajach niemieckich dokonano wymiany kotłów parowych. Na kolejach zachodnioniemieckich zamontowane zostały spawane kotły z komorą spalania. Niektóre parowozy przebudowano na opalanie olejowe[6]. Na kolejach wschodnioniemieckich zamontowane zostały kotły z komorą spalania i mieszalnikowym podgrzewaczem wody zasilającej[4]. Kursowały na niemieckich szlakach do października 1977 roku. Kilka niemieckich parowozów zachowano jako eksponaty zabytkowe[2].

KonstrukcjaEdytuj

Do parowozu produkowano stalowy kocioł parowy z przegrzewaczem. Zastosowano zawory bezpieczeństwa systemu Ackermanna oraz pompę tłokową z podgrzewaczem powierzchniowym umieszczonym przed kominem. Parowóz posiadał wiatrownice Wagnera oraz centralne smarowanie prasą smarną systemu Boscha. Do hamowania lokomotywy został zainstalowany hamulec ciśnieniowy Knorra. W parowozie dodatkowo została zamontowana piasecznica ze sprężonym powietrzem oraz oświetlenie elektryczne[1]. Na kolejach zachodnioniemieckich w parowozach zamontowano wiatrownice Wittego[4].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c Paweł Terczyński. Parowóz serii Ot1. „Świat Kolei”. 2/2001, s. 12-19. EMI-PRESS. ISSN 1234-5962 (pol.). 
  2. a b Martin Knaden. Die Baureihe 042 der Deutschen Bundesbahn. „Modelleisenbahn”. 12/1987, s. 30-32. Nürnberg: MIBA-Verlag. ISSN 1430-886X. 
  3. a b c d e f g h Horst Obermayer, Taschenbuch deutsche Dampflokomotiven, „Regelspur”, 1991, Stuttgart: Franckh-Kosmos, s. 96, ISBN 3-440-06341-0.???
  4. a b c d Horst Obermayer. Die Baureihe 41. „Eisenbahn-Journal”. 04/1998, s. 40-44. Fürstenfeldbruck: Verlagsgruppe Bahn. ISSN 0171-3671. 
  5. Paweł Terczyński: Atlas parowozów. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2003, s. 53. ISBN 83-901902-8-1.
  6. Udo Geum. Die Baureihe 042 der Deutschen Bundesbahn. „Eisenbahn-Journal”. 12/1987, s. 4-14. Fürstenfeldbruck: Verlagsgruppe Bahn. ISSN 0171-3671.