Otwórz menu główne

Otto Axer

polski malarz i scenograf

Otto Axer ps. O.Rex (ur. 3 lipca 1906 w Przemyślu, zm. 24 maja 1983 w Warszawie) – polski malarz, scenograf i pedagog.

Otto Axer

O.Rex
Data i miejsce urodzenia 3 lipca 1906
Przemyśl
Data i miejsce śmierci 24 maja 1983
Warszawa
Alma Mater Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
Dziedzina sztuki malarstwo
Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy I klasy Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej
Grób Otto Axera na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

ŻyciorysEdytuj

Dzieciństwo spędził we Lwowie, gdzie jego ojciec prowadził szkołę muzyczną. W 1924 rozpoczął studia na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pobierając nauki w pracowaniach Władysława Jarockiego, Wojciecha Weissa i Fryderyka Pautscha. Po ich ukończeniu w 1930 wyjechał na roczne stypendium do Paryża. Po powrocie od 1932 był scenografem tworzącym w teatrach Warszawy, Łodzi (m.in. w „Kameralnym”, w sezonie 1937/1938 scenografia do sztuki G. Zapolskiej „Kobieta bez skazy”, w reż. Wład. Krasnowieckiego[1]), Krakowa i we Lwowie, często współpracował z Leonem Schillerem. Po wybuchu wojny trafił do getta warszawskiego, z którego udało mu się uciec. Po upadku powstania warszawskiego, w którym wziął udział, został skierowany do Stalagu XI-A Altengrabow i przebywał tam do końca II wojny światowej.

Po powrocie do kraju podjął pracę w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi, od 1949 zamieszkał w Warszawie i rozpoczął współpracę z Teatrem Polskim. Od 1947 do 1952 był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi, od 1959 tworzył scenografie na potrzeby telewizji. W 1973 zakończył prace dla Teatru Polskiego i skupił się na malarstwie i grafice. W 1979 został uhonorowany tytułem Zasłużonego Członka Związku Artystów Scen Polskich.

Jego bratankiem był Erwin Axer, z którym wielokrotnie współpracował przy realizacji spektakli w Teatrze Współczesnym. Jest pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw. 15A-4-20)[2]. Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1955)[3], Złotym Krzyżem Zasługi (1952[4] i 1953[5]) i m.in. Medalem 10-lecia Polski Ludowej[6].

PrzypisyEdytuj

  1. "Łódź w Ilustracji", 1 I 1938, nr 1, s. 1
  2. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  3. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144
  4. 22 lipca 1952 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1078
  5. 13 listopada 1953 „w związku z 40-leciem pracy Państwowego Teatru Polskiego w Warszawie” M.P. z 1953 r. nr 106, poz. 1422
  6. 15 stycznia 1955 M.P. z 1955 r. nr 101, poz. 1400, str. 1630

BibliografiaEdytuj