Otto II Jednooki (ur. ok. 1385, zm. 1463 w Uslar) – książę Brunszwiku-Getyngi od 1394 r. z dynastii Welfów.

Otto II Jednooki
ilustracja herbu
książę Brunszwiku-Getyngi
Okres

od 1394
do 1463

Poprzednik

Otto I

Następca

Wilhelm I Zwycięski

Dane biograficzne
Dynastia

Welfowie

Data urodzenia

ok. 1385

Data śmierci

1463

Ojciec

Otto I

Matka

Małgorzata z Bergu

Żona

Agnieszka heska

Życiorys edytuj

Otto był jedynym synem księcia brunszwickiego na Getyndze Ottona I i Małgorzaty z Bergu. Gdy w 1394 roku zmarł ojciec, Otto był dzieckiem i rządy opiekuńcze objął jego kuzyn, książę Brunszwiku Fryderyk. Już w 1395 roku Otto obiecał Fryderykowi, że jeśli umrze, nie pozostawiając dziedzica, to Fryderyk odziedziczy po nim księstwo.

W 1398 roku Otto objął samodzielne rządy. Był to dla księstwa okres pokoju, w przeciwieństwie do czasu panowania jego ojca. Otto dbał o porządek publiczny, bezlitośnie tępił rozbójnictwo. Wspierał miasta. Po śmierci Fryderyka Otto zawarł układ o dziedziczeniu z jego Henrykiem i Bernardem. Mimo pokojowych rządów nie potrafił jednak wyprowadzić księstwa z długów pozostawionych przez ojca. Cierniem były spory rodzinne, chorowitość samego księcia oraz brak męskiego potomka. To wszystko spowodowało, że w 1435 roku postanowił oddać rządy w ręce stanów swego księstwa.

To zaniepokoiło jego męskich krewnych, którzy mieli po nim dziedziczyć księstwo. Kolejny kuzyn, Wilhelm I, zaoferował mu 10 tys. marek na spłatę zadłużenia w zamian za oddanie mu księstwa. Układem z 1437 roku Otto odstąpił Wilhelmowi księstwo i pozostawiając sobie jedynie zamek i miasto Uslar. To jednak wywołało sprzeciw innych kuzynów i spory trwające do 1442 r. Wilhelm pozostał administratorem księstwa Getyngi w imieniu Ottona aż do jego śmierci w 1463 roku. Wraz z nią wygasła getyńska linia Welfów.

Żoną Ottona była od 1408 roku Agnieszka, córka landgrafa heskiego Hermana II Uczonego (a zarazem siostra pierwotnej narzeczonej Ottona, Elżbiety, zmarłej jednak przed zamążpójściem).

Bibliografia edytuj