Otwórz menu główne

P-5 Piatjorka (ros. piątka) — radziecki przeciwokrętowy kierowany pocisk rakietowy opracowany pod koniec lat 50 XX wieku. Przystosowany był również do zwalczania celów na lądzie. Jego wariantami rozwojowymi były P-6, P-7, P-35 i Progress. Cała rodzina pocisków została oznaczona w kodzie NATO jako SS-N-3 Shaddock, natomiast wersja bazowania lądowego jako SS-C-1 Sepal.

P-5 Piatjorka
Ilustracja
Państwo ZSRR
Rodzaj woda-woda
Przeznaczenie przeciwokrętowa
Data konstrukcji 1956
Operacyjność 1960
1990
Długość 10,0 m
Średnica 0,9 m
Rozpiętość 3,7 m
Masa 4 500 kg
Prędkość 1,5 Ma
Zasięg 460 km
Naprowadzanie bezwładnościowe, aktywne radarowe
Masa głowicy 800 kg
Typ głowicy burząca lub atomowa

HistoriaEdytuj

Pocisk został opracowany jako broń przeznaczona do zwalczania grup uderzeniowych amerykańskiej Marynarki Wojennej, których trzonem były lotniskowce. Prace nad systemem rozpoczęły się w 1956, a start pierwszego pocisku miał miejsce w październiku 1959. Wejście na uzbrojenie Marynarki Wojennej ZSRR nastąpiło w 1960.

Używany był na krążownikach rakietowych projektu 58 (typu Groznyj), krążownikach rakietowych projektu 1134 (typu Bierkut), okrętach podwodnych projektu 644 i 665, okrętach podwodnych projektu 651 oraz projektu 659.