PDC World Darts Championship

PDC World Darts Championship – jedna z wersji mistrzostw świata w darcie, organizowana przez federację Professional Darts Corporation. Turniej jest traktowany na równi z BDO World Darts Championship. Po raz pierwszy zawody odbyły się w 1994 roku po konflikcie między władzami British Darts Organisation. Zawody tradycyjnie zaczynają się pod koniec grudnia, zaś kończą się na początku stycznia, tuż przez początkiem BDO World Darts Championship. Sponsorem turnieju jest firma bukmacherska William Hill. Zawody mają miejsce w Alexandra Palace w Londynie (w latach 1994 - 2007 odbywały się w miejscowości Purfleet). W historii turnieju ośmiu zawodników zostawało triumfatorami: Dennis Priestley, Phil Taylor, John Part, Raymond van Barneveld, Adrian Lewis, Michael van Gerwen, Gary Anderson, Rob Cross i Peter Wright. Spośród nich trzech wygrało zawody więcej niż raz - Part, Lewis (obaj 2 razy) i Taylor, który zdominował turniej spośród 25 edycji dotarł 21 razy do finału z czego wygrał 14 razy wygrał. Nie dotarł do finału w latach 2008, 2011 i 2017 (przegrywając w ćwierćfinałach), 2012 i 2014 (odpadając w II rundzie), a także 2016 (odpadając w III rundzie).

Jedynymi Polakami, którzy brali udział w mistrzostwach byli Krzysztof Kciuk, który w 2010 przegrał w rundzie preeliminacyjnej 1-4, mimo prowadzenia 1-0, z Japończykiem Hakuri Muramatsu, oraz Krzysztof Ratajski, który w 2018 przegrał w rundzie pierwszej 1-3 z Anglikiem Jamesem Wilsonem, w 2019 przegrał w rundzie pierwszej 2-3 z Japończykiem Seigō Asadą, natomiast w 2020 wygrał w rundzie drugiej 3-1 z Austriakiem Zoranem Lerchbacherem, a następnie przegrał w rundzie trzeciej 3-4, z Anglikiem Nathanem Aspinallem.

Obecnym mistrzem (2020) jest Peter Wright, który pokonał w finale Obecnym mistrzem Michaela van Gerwena wynikiem 7-3, Średnia punktów finale przegrany (102.88).

Format rozgrywaniaEdytuj

W każdych mistrzostwach w większość rundy używany jest format "do X wygranych setów". Każdy set grany jest do trzech wygranych legów. Wyjątkiem jest ostatni set, gdzie w przypadku wyniku 2-2 gra się do dwóch legów przewagi. W przypadku wyniku 5-5, rozgrywany jest ostatni leg (tzw. nagła śmierć).

  • 1994 - 1998 - 24 zawodników (w tym 8 rozstawionych), podzielonych na 8 grup (mecze do 3 wygranych); zwycięzcy grup awansują do ćwierćfinałów, które grane są do 4 wygranych (97-98 do 5); półfinały do 5 wygranych; mecz o 3. miejsce do 4 wygranych (94 do 4 wygranych, nierozgrywany w 96); finał do 6;
  • 1999 - 2001 - 32 zawodników, 8 rozstawionych; 1/16 i 1/8 finału do 3 wygranych; ćwierćfinały (2000 do 4) i półfinały do 5 wygranych(2001 do 6); finał do 6 wygranych(2001 do 7);
  • 2002 - 32 zawodników, 16 rozstawionych; 1/16 finału do 4 wygranych; 1/8 finału, ćwierćfinały i półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
  • 2003 - 40 zawodników, 16 rozstawionych; pierwsza runda (16 najniżej sklasyfikowanych zawodników) i 1/16 finału do 4 wygranych; 1/8 finału i ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
  • 2004 - 2005 - 48 zawodników, 16 rozstawionych; pierwsza runda (16 najniżej sklasyfikowanych zawodników), druga runda (dołącza kolejnych 8 zawodników) do 3 wygranych; 1/16 finału (dołączają pozostali) i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
  • 2006 - 2007 - 64 zawodników, 32 rozstawionych; 1/32 finału do 3 wygranych; 1/16 i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;
  • 2008 - 2018 - 72 zawodników (2008 - 68; 2009 - 70; 2016 - 72 lub 73), 32 rozstawionych; runda preeliminacyjna do 2 wygranych setów (2008 do 5 wygranych legów; 2009 do 5 wygranych legów + ew. dwa legi przewagi i nagła śmierć przy stanie 7-7; 10-15 do 4 wygranych legów); 1/32 finału do 3 wygranych; 1/16 i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; mecz o trzecie miejsce (tylko 2010) do 10 wygranych legów; finał do 7 wygranych;
  • 2019 - obecnie - 96 zawodników, 32 rozstawionych; pierwsza runda kwalifikacyjna i 1/32 finału do 3 wygranych; 1/16 i 1/8 finału do 4 wygranych; ćwierćfinały do 5 wygranych; półfinały do 6 wygranych; finał do 7 wygranych;

FinałyEdytuj

Rok Mistrz (średnia punktów w finale)[1] T. Wynik Finalista (średnia punktów w finale) Sponsor Pula nagród Arena
Suma[2] Mistrz Finalista
1994   Dennis Priestley (94.38) 1. 6–1   Phil Taylor (90.62) Skol £64 000 £16 000 £8 000 Circus Tavern
Purfleet
1995   Phil Taylor (94.11) 1. 6–2   Rod Harrington (87.15) Proton Cars £55 000 £12 000 £6 000
1996   Phil Taylor (98.52) 2. 6–4   Dennis Priestley (101.49) Vernons £61 000 £14 000 £7 000
1997   Phil Taylor (100.92) 3. 6–3   Dennis Priestley (96.78) Red Band £98 000 £45 000 £10 000
1998   Phil Taylor (103.98) 4. 6–0   Dennis Priestley (90.75) Skol £71 000 £20 000
1999   Phil Taylor (97.11) 5. 6–2   Peter Manley (93.63) £104 000 £30 000 £16 000
2000   Phil Taylor (94.42) 6. 7–3   Dennis Priestley (91.80) £110 000 £31 000 £16 400
2001   Phil Taylor (107.46) 7. 7–0   John Part (92.58) £124 000 £33 000 £18 000
2002   Phil Taylor (98.47) 8. 7–0   Peter Manley (91.35) £200 000 £50 000 £25 000
2003   John Part (96.87) 1. 7–6   Phil Taylor (99.98) Ladbrokes
2004   Phil Taylor (96.03) 9. 7–6   Kevin Painter (90.48) £256 000
2005   Phil Taylor (96.14) 10. 7–4   Mark Dudbridge (90.66) £300 000 £60 000 £30 000
2006   Phil Taylor (106.74) 11. 7–0   Peter Manley (91.72) £500 000 £100 000 £50 000
2007   Raymond van Barneveld (100.93) 1. 7–6   Phil Taylor (100.86)
2008   John Part (92.86) 2. 7–2   Kirk Shepherd (85.10) £589 000 Alexandra Palace
Londyn
2009   Phil Taylor (110.94) 12. 7–1   Raymond van Barneveld (101.18) £724 000 £125 000 £60 000
2010   Phil Taylor (104.38) 13. 7–3   Simon Whitlock (100.51) £1 000 000 £200 000 £100 000
2011   Adrian Lewis (99.40) 1. 7–5   Gary Anderson (99.41)
2012   Adrian Lewis (93.06) 2. 7–3   Andy Hamilton (90.83)
2013   Phil Taylor (103.04) 14. 7–4   Michael van Gerwen (100.66)
2014   Michael van Gerwen (100.10) 1. 7–4   Peter Wright (95.71) £1 050 000 £250 000
2015   Gary Anderson (97.68) 1. 7–6   Phil Taylor (100.69) William Hill £1 260 000 £120 000
2016   Gary Anderson (99.26) 2. 7–5   Adrian Lewis (100.23) £1 500 000 £300 000 £150 000
2017   Michael van Gerwen (107.79) 2. 7–3   Gary Anderson (104.93) £1 650 000 £350 000 £160 000
2018   Rob Cross (107.67) 1. 7–2   Phil Taylor (102.26) £1 800 000 £400 000 £170 000
2019   Michael van Gerwen (102.21) 3. 7–3   Michael Smith (95.29) £2 500 000 £500 000 £200 000
2020   Peter Wright (102.79) 1. 7–3   Michael van Gerwen (102.88)

Wygrana w dziewięciu lotkachEdytuj

Rok Runda Zawodnik Przeciwnik Nagroda Wynik meczu
2009 Ćwierćfinał   Raymond van Barneveld   Jelle Klaasen £20 000 Wygrana (5:1)
2010 1/16 finału   Raymond van Barneveld   Brendan Dolan £25 000 Wygrana (4:0)
2011 Finał   Adrian Lewis   Gary Anderson £10 000 Wygrana (7:5)
2013 1/16 finału   Dean Winstanley   Vincent van der Voort £7 500 Przegrana (2:4)
Półfinał   Michael van Gerwen   James Wade Wygrana (6:4)
2014 1/32 finału   Terry Jenkins   Per Laursen £15 000 Przegrana (2:3)
1/32 finału   Kyle Anderson   Ian White Przegrana (1:3)
2015 1/8 finału   Adrian Lewis   Raymond van Barneveld £10 000 Przegrana (3:4)
2016 Połfinał   Gary Anderson   Jelle Klaasen £15 000 Wygrana (6:0)

PrzypisyEdytuj

  1. Średni wynik każdego zawodnika bazuje na średniej dla każdej wizyty przy tarczy(3 rzuty), najczęściej jest to całkowita suma punktów podzielona przez ilość rzuconych lotek i pomnożona przez 3
  2. PDC World Championship prize fund

Linki zewnętrzneEdytuj