Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu

Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu (biał. Палац Румянцавых — Паскевічаў, ros. Дворец Румянцевых-Паскевичей) – zabytek architektury z XVIIIXIX wieku i główna atrakcja turystyczna Homla.

Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu
Symbol zabytku nr rej. 310Г000044
Ilustracja
Pałac w Homlu na obrazie Marcina Zaleskiego w XIX wieku
Państwo

 Białoruś

Obwód

 homelski

Miejscowość

Homel

Typ budynku

pałac

Styl architektoniczny

klasycyzm

Architekt

Adam Idźkowski

Położenie na mapie Homla
Mapa konturowa Homla, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu”
Położenie na mapie obwodu homelskiego
Mapa konturowa obwodu homelskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu”
Ziemia52°25′20″N 31°00′59″E/52,422222 31,016389

Historia edytuj

W miejscu obecnego pałacu od XVI do XVIII wieku znajdował się zamek.

Pałac został wzniesiony w latach 1777–1796 przez rosyjskiego pułkownika Piotra Rumiancewa-Zadunajskiego – właściciela Homla podarowanego mu po I rozbiorze Polski przez Katarzynę II ("для увеселения", czyli "dla rozrywki"). Projekt kompleksu wykonał Iwan Starow (autor m.in. pałacu Taurydzkiego, soboru Kazańskiej Ikony Matki Bożej i ławry Aleksandra Newskiego w Petersburgu).

Zabytek jest dwupiętrowym budynkiem postawionym na wysokiej podmurówce, zakończony belwederem w kształcie sześcianu z wielką kopułą. Pierwotne wnętrze budynku było utrzymane w stylu wczesnego klasycyzmu, a ozdobą fasady były portyki kolumny korynckie. Na pierwszym piętrze mieściły się wyłącznie pomieszczenia wizytowe, na drugim – pokoje mieszkalne; podmurówka była wykorzystywana dla celów gospodarczych.

Po śmierci Rumiancewa pałac odziedziczył jego syn – dyplomata, mecenas i działacz państwowy Nikołaj Rumiancew. W 1834 kompleks został sprzedany za 800 tys. rubli Iwanowi Paskiewiczowi, który przeprowadził gruntowną przebudowę pałacu i kazał rozplanować park. W latach 1842–1922 przed pałacem stał wywieziony z Warszawy pomnik księcia Józefa Poniatowskiego, po traktacie ryskim zwrócony Polsce przez władze radzieckie.

Do Paskiewicza należała wielka kolekcja antyków, map, książek – duża jej część była przechowywana w pałacu (obecnie w muzeum można obejrzeć 300 przedmiotów z kolekcji feldmarszałka). Po śmierci Paskiewicza nieruchomość przejął jego syn Teodor (Fiodor) z małżonką Iriną. Po rewolucji październikowej pałac został upaństwowiony i przekazany muzeum krajoznawczemu w Homlu. Irinę Paskiewiczową przeniesiono do małego mieszkania na terenie miasta.

Zniszczony w czasie II wojny światowej obiekt odbudowano po wojnie i przeznaczono na muzeum i pałac Pionierów; od czasu uzyskania przez Białoruś niepodległości budynek jest w całości wykorzystywany do celów muzealnych. Przywrócono mu wygląd wnętrz z XVIII i XIX wieku.

Do czasów rewolucji pałac zdobiło 6 rzeźb antycznych bogów, zostały one ponownie ustawione w 2006.

Kaplica grobowa Paskiewiczów edytuj

Została zbudowana w stylu pseudoruskim w latach 1870–1889 przez architekta N. Czerwińskiego. Pochowano w niej szczątki rodziny Paskiewiczów. Po 1864 roku zostały tu przeniesione z Iwanogrodu (Dęblina) zwłoki Iwana Paskiewicza[1].

Galeria edytuj

Zobacz też edytuj

Przypisy edytuj