Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu

Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu (biał. Палац Румянцавых — Паскевічаў, ros. Дворец Румянцевых-Паскевичей) – zabytek architektury z XVIIIXIX wieku i główna atrakcja turystyczna Homla.

Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu
Symbol zabytku nr rej. 310Г000044
Ilustracja
Pałac w Homlu na obrazie Marcina Zaleskiego w XIX wieku
Państwo

 Białoruś

Miejscowość

Homel

Typ budynku

pałac

Styl architektoniczny

klasycyzm

Architekt

Adam Idźkowski

Położenie na mapie Homla
Mapa konturowa Homla, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu”
Położenie na mapie Białorusi
Mapa konturowa Białorusi, na dole po prawej znajduje się punkt z opisem „Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu”
Położenie na mapie obwodu homelskiego
Mapa konturowa obwodu homelskiego, po prawej znajduje się punkt z opisem „Pałac Rumiancewów i Paskiewiczów w Homlu”
Ziemia52°25′20″N 31°00′59″E/52,422222 31,016389
Centralna część pałacu

HistoriaEdytuj

W miejscu obecnego pałacu od XVI do XVIII wieku znajdował się zamek. Pałac został wzniesiony w latach 1777–1796 przez rosyjskiego pułkownika Piotra Rumiancewa-Zadunajskiego – właściciela Homla podarowanego mu po I rozbiorze Polski przez Katarzynę II ("для увеселения", czyli "dla rozrywki"). Projekt kompleksu wykonał Iwan Starow (autor m.in. pałacu Taurydzkiego, soboru Kazańskiej Ikony Matki Bożej i ławry Aleksandra Newskiego w Petersburgu).

Zabytek jest dwupiętrowym budynkiem postawionym na wysokiej podmurówce, zakończony belwederem w kształcie sześcianu z wielką kopułą. Pierwotne wnętrze budynku było utrzymane w stylu wczesnego klasycyzmu, a ozdobą fasady były portyki kolumny korynckie. Na pierwszym piętrze mieściły się wyłącznie pomieszczenia wizytowe, na drugim – pokoje mieszkalne; podmurówka była wykorzystywana dla celów gospodarczych.

 
Południowa baszta pałacu

Po śmierci Rumiancewa pałac odziedziczył jego syn – dyplomata, mecenas i działacz państwowy Nikołaj Rumiancew. W 1834 kompleks został sprzedany za 800 tys. rubli Iwanowi Paskiewiczowi, który przeprowadził gruntowną przebudowę pałacu i kazał rozplanować park. W latach 1842–1922 przed pałacem stał wywieziony z Warszawy pomnik księcia Józefa Poniatowskiego, po traktacie ryskim zwrócony Polsce przez władze radzieckie.

Do Paskiewicza należała wielka kolekcja antyków, map, książek – duża jej część była przechowywana w pałacu (obecnie w muzeum można obejrzeć 300 przedmiotów z kolekcji feldmarszałka). Po śmierci Paskiewicza nieruchomość przejął jego syn Teodor (Fiodor) z małżonką Iriną. Po rewolucji październikowej pałac został upaństwowiony i przekazany muzeum krajoznawczemu w Homlu. Irinę Paskiewiczową przeniesiono do małego mieszkania na terenie miasta.

 
Kaplica grobowa Paskiewiczów

Zniszczony w czasie II wojny światowej obiekt odbudowano po wojnie i przeznaczono na muzeum i pałac Pionierów; od czasu uzyskania przez Białoruś niepodległości budynek jest w całości wykorzystywany do celów muzealnych. Przywrócono mu wygląd wnętrz z XVIII i XIX wieku.

Do czasów rewolucji pałac zdobiło 6 rzeźb antycznych bogów, zostały one ponownie ustawione w 2006.

Kaplica grobowa PaskiewiczówEdytuj

Została zbudowana w stylu pseudoruskim w latach 1870–1889 przez architekta N. Czerwińskiego. Pochowano w niej szczątki rodziny Paskiewiczów. Po 1864 roku zostały tu przeniesione z Iwanogrodu (Dęblina) zwłoki Iwana Paskiewicza[1].

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj