Otwórz menu główne

Państwo Franków Wschodnich (łac. Francia orientalis dosłownie Francja[1] Wschodnia, lub w pełnej nazwie regnum Francorum orientalium czyli Królestwo Wschodnich Franków) – jedno z trzech państw powstałych na mocy traktatu z Verdun (843). Jego królem został Ludwik II Niemiecki. Na terenie tego państwa wykształcało się przez wieki państwo niemieckie.

Regnum Francorum Orientalium
Królestwo Franków Wschodnich
843–962
Język urzędowy łacina
Stolica Frankfurt, Ratyzbona i inne
Ustrój polityczny monarchia
Typ państwa monarchia feudalna
Ostatnia głowa państwa król wschodniofrankijski Otton I Wielki
Status terytorium królestwo w składzie Cesarstwa Rzymian
Jednostka monetarna 1 solid = 12 fenig
Traktat w Verdun 843
Przekształcenie w Królestwo Niemieckie 962
Religia dominująca chrześcijaństwo
Mapa
Królestwo Wschodnich Franków w czasie jego utworzenia (Traktat w Verdun 843).
Herb Niemiec
Historia Niemiec
Monografie
Państwo niemieckie
Pozostałe
Portale
Niemcy • Historia

Spis treści

TerminologiaEdytuj

Od czasów Arnulfa z Karyntii jako oficjalnego określenia państwa zaczęto używać samego określenia Francia, dodając orientalis kiedy było to niezbędne, tak na przykład tytułował się Henryk I Ptasznik podczas zawierania Traktatu z Bon w 921 roku z Karol III Prostak, królem Franków Zachodnich[2].

Państwo Franków Wschodnich pierwszy raz w Annales iuvavenses pod rokiem pod rokiem 920 zostało nazwane regnum teutonicorum, co można przetłumaczyć jako Królestwo Niemców. Jednak Rocznik ten jest znany z odpisów pochodzący z około XII wieku a zwrot w nim występujący może być interpolacją[3]. Niezaprzeczalnie określenia regnum teutonicorum rozpoczęła używać Kuria Rzymska podczas sporu o inwestyturę na określenie państwa Henryka IV, starając się zredukować go do poziomu innych królów Europy, podczas gdy on sam tytułował się rex Romanorum, czyli królem Rzymian. W XII wieku, kronikarz Otton z Fryzyngi używając terminologii karolińskiej musiał wyjaśnić, że "Królestwo Franków Wschodnich" (orientale Francorum regnum) było "teraz nazwane Królestwem Niemców" (regnum Teutonicorum)[4].

We współczesnej historiografii za koniec istnienia Królestwa Franków Wschodnich a początek istnienia Królestwa Niemców uznaje się symbolicznie datę 962 roku kiedy na cesarza Rzymskiego koronował się Otton I Wielki.

HistoriaEdytuj

Powstanie państwa wschodniofrankijskiego ma bezpośredni związek z konfliktami sukcesyjnymi między potomkami Karola Wielkiego. Cesarz Ludwik I Pobożny (778-840) walczył przeciwko swoim synom o panowanie w państwie Franków. Przegrał ostatecznie na początku lat 30. IX wieku. Jego syn Ludwik II Niemiecki, który od roku 831 panował w Księstwie Bawarii, Turyngii, Frankonii i Księstwie Saksonii, przejął w roku 833 władzę we wschodniej części państwa Franków. Traktatem z Verdun wprowadził Ludwik swoje państwo na arenę historii Europy jako niezależne królestwo.

Inaczej niż zromanizowane państwo zachodnich Franków, państwo wschodniofrankijskie – w większości położone poza dawnymi granicami Imperium Romanum – kształtowane było przez świadomość plemienną. Pozostało to istotną cechą historii Niemiec.

Królowie państwa wschodniofrankijskiegoEdytuj

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wikisłownik
  2. Eckhard Müller-Mertens. The Ottonians as Kings and Emperors. Timothy Reuter, ed. The New Cambridge Medieval History. Volume II: c.900–c.1024. Cambridge: Cambridge University Press, 1999,. s. 237.
  3. Timothy Reuter, Germany in the Early Middle Ages 800–1056 (New York: Longman, 1991), 138–139.
  4. Len Scales, The Shaping of German Identity: Authority and Crisis, 1245–1414, Cambridge: Cambridge University Press, 2012, s. 158.