Palladiusz (Kaminski)

Palladiusz, imię świeckie Gieorgij Kaminski (ur. 8 sierpnia?/20 sierpnia 1896 w Fieodorowce, zm. 6 czerwca 1978) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Palladiusz
Gieorgij Kaminski
Arcybiskup żytomierski i owrucki
Ilustracja
Kraj działania

ZSRR

Data i miejsce urodzenia

20 sierpnia 1896
Fieodorowka

Data śmierci

6 czerwca 1978

Miejsce pochówku

Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie

Arcybiskup żytomierski i owrucki
Okres sprawowania

1968–1977

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Rosyjski Kościół Prawosławny

Inkardynacja

Eparchia żytomierska

Śluby zakonne

20 marca 1946

Diakonat

13 czerwca 1920

Prezbiterat

20 czerwca 1920

Chirotonia biskupia

30 marca 1947

Sukcesja apostolska
Data konsekracji

30 marca 1947

Miejscowość

Moskwa

Miejsce

sobór Objawienia Pańskiego w Moskwie

Konsekrator

Aleksy I

Współkonsekratorzy

Manuel (Lemieszewski), Filip (Stawicki)

Życiorys edytuj

W 1917 ukończył seminarium duchowne w Odessie. W latach 1917–1920 uczył się na uniwersytecie w Noworosyjsku, jednak studiów nie ukończył. 13 czerwca 1920 biskup chersoński Prokop (Titow) wyświęcił go na diakona, zaś 20 czerwca tego samego roku – na kapłana. Przez pierwsze siedem lat kapłaństwa był proboszczem parafii Trójcy Świętej w Nikolskim (obwód chersoński), następnie służył w parafiach św. Jana Teologa w Chersoniu i św. Mikołaja w Mikołajowie. Od 1935 do 1944 utrzymywał się z pracy księgowego. W 1944 na nowo podjął pracę duszpasterską i został proboszczem parafii Ikony Matki Bożej „Wszystkich Strapionych Radość” w Odessie. Od roku następnego służył w soborze Zaśnięcia Matki Bożej w Odessie.

20 marca 1946 biskup chersoński i odeski Sergiusz przyjął od niego wieczyste śluby zakonne. 19 stycznia 1947 mnich Palladiusz został archimandrytą, zaś 30 marca 1947 został biskupem połtawskim i krzemieńczuckim, wyświęcony w Moskwie przez patriarchę Aleksego I, arcybiskupa czkałowskiego i buzułuckiego Manuela oraz arcybiskupa astrachańskiego Filipa. W 1952 został przeniesiony na katedrę wołyńską i rówieńską. Po czterech latach przeniesiony ponownie do eparchii lwowskiej, na której pozostawał przez cztery lata. Od 1960 do 1963 był biskupem orenburskim i buzułuckim, następnie przez dwa lata – arcybiskupem riazańskim, zaś od 1965 do 1968 – woroneskim i lipieckim. W 1968 został arcybiskupem żytomierskim i owruckim. Urząd ten sprawował przez dziewięć lat, po czym został przeniesiony w stan spoczynku z powodu choroby. Zmarł w 1978 i został pochowany w Odessie.

Według wspomnień współczesnych cieszył się szacunkiem wiernych i był zdolnym administratorem w zarządzanych przez siebie eparchiach. Samodzielnie wyrzeźbił ozdobną rakę dla relikwii św. Mitrofana z Woroneża.

Bibliografia edytuj