Panaret (Miszajkow)

Panaret, imię świeckie Petyr Iwanow Miszajkow (ur. 1805, zm. 1883) – bułgarski biskup prawosławny.

Panaret
Petyr Miszajkow
Metropolita płowdiwski
Ilustracja
Kraj działania

Bułgaria

Data urodzenia

1805

Data śmierci

1883

Metropolita płowdiwski
Okres sprawowania

1872–1883

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Egzarchat Bułgarski

Inkardynacja

Metropolia płowdiwska

Śluby zakonne

do 1851

Diakonat

do 1851

Prezbiterat

do 1851

Chirotonia biskupia

1851

podpis
Sukcesja apostolska
Data konsekracji

1851

Miejscowość

Konstantynopol

Miejsce

Sobór św. Jerzego

Konsekrator

Antym IV

ŻyciorysEdytuj

W latach 1851–1861 był biskupem Ksanti w jurysdykcji Patriarchatu Konstantynopola. Następnie przyłączył się do bułgarskiego ruchu narodowego[1]. W 1861 otrzymał mimo to katedrę płowdiwską, nadal w jurysdykcji Patriarchatu Konstantynopolitańskiego[2]. W 1872 za swoje zaangażowanie w działania na rzecz utworzenia niezależnego Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego został pozbawiony przez patriarchę Konstantynopola katedry biskupiej, razem z biskupem łoweckim Hilarionem, podczas gdy przywódca bułgarskiego duchowieństwa biskup makariopolski Hilarion został odłączony od Cerkwi. W 1870 poparł utworzenie autonomicznego Egzarchatu Bułgarskiego (za zgodą sułtana, ale bez sankcji patriarchy Konstantynopola), a następnie ogłoszenie przez tę administraturę autokefalii. Został za to na krótko uwięziony na polecenie patriarchy Konstantynopola[3]. Po uwolnieniu wszedł do pierwszego tymczasowego synodu Egzarchatu Bułgarskiego[4]. W jurysdykcji Egzarchatu Bułgarskiego pozostał metropolitą płowdiwskim[5].

W Płowdiwie metropolita Panaret szybko popadł w konflikt z duchowieństwem greckim. Metropolita utrzymywał, że duchowni greccy nie przekazali mu świątyń i majątku, który zgodnie z fermanem sułtańskim należał się Egzarchatowi Bułgarskiemu. Grecy z kolei oskarżali go o bezprawne odprawianie nabożeństw w cerkwiach, które powinny pozostać w jurysdykcji greckiego metropolity Płowdiwu Neofita[6]. Wbrew nakazom władz Panaret podróżował poza wyznaczone terytorium eparchii, w Rodopy, przeciwko czemu protestowali duchowni greccy. Biskup cieszył się natomiast poparciem i szacunkiem ze strony bułgarskich mieszkańców odwiedzanych przez niego terenów, którzy domagali się zaliczenia w poczet wiernych metropolii płowdiwskiej[7]. W Płowdiwie wspierał rozwój bułgarskich czytelni i szkół[8].

Po usunięciu egzarchy Antyma z urzędu przez władze tureckie Panaret tymczasowo przewodniczył Synodowi Egzarchatu, do czasu wyboru nowego egzarchy Józefa[9]. Na katedrze płowdiwskiej pozostał do śmierci w 1883[10].

PrzypisyEdytuj

  1. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 141.
  2. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 146.
  3. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 42 i 48–49.
  4. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 57.
  5. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 99.
  6. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 108–109.
  7. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 111.
  8. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 185.
  9. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 160–161.
  10. Markowa Z.: Byłgarskata Ekzarchija 1870–1879. Sofia: Izdatelstwo na Byłgarskata Akademija na Naukite, 1989, s. 328.