Papua Zachodnia

prowincja Indonezji

Papua Zachodnia (indonez. Papua Barat) – prowincja w Indonezji na wyspie Nowa Gwinea; powstała w 2003 r. z części prowincji Papua jako Irian Jaya Zachodni (Irian Jaya Barat). Nazwę prowincji na obecną zmieniono 7 lutego 2007.

Papua Zachodnia
Papua Barat
prowincja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Indonezja

Siedziba

Manokwari

Gubernator

Dominggus Mandacan

Powierzchnia

140 376 km²

Populacja (2019)
• liczba ludności


963 600

• gęstość

7 os./km²

Strefa czasowa

UTC+9

Położenie na mapie Indonezji
Położenie na mapie
Strona internetowa

Powierzchnia prowincji wynosi 140 376 km²; zamieszkuje ją 963 tys. mieszkańców (2019); stolicą jest Manokwari. Dzieli się na 1 okręg miejski i 8 dystryktów. Obejmuje półwyspy Ptasia Głowa i Bomberai oraz leżące na zachód wyspy Raja Ampat (m.in. Waigeo, Misool, Salawati)[1][2].

Główne miasta: Sorong, Manokwari, Fak-fak.

Od powstania Indonezji na wyspie działa silny ruch separatystyczny, dążący do oderwania Irianu od Indonezji. W listopadzie 2004 doszło do ugody, na mocy której prowincji Irian Jaya Zachodni przyznano autonomię. Nie zgodzono się jednak na ponowne połączenie prowincji Irian Jaya Zachodni i Papua, z obawy przed dążeniami do przyłączenia kraju do Papui-Nowej Gwinei.

Określenie „Papua Zachodnia” bywa także odnoszone do całej zachodniej (indonezyjskiej) części Nowej Gwinei[3][4][5], wraz z okolicznymi mniejszymi wyspami[6][7], w opozycji do wschodniej części wyspy (należącej do niepodległej Papui-Nowej Gwinei)[8]. Nazwa ta jest upowszechniona w międzynarodowej praktyce nazewniczej, choć nie występuje w oficjalnym podziale administracyjnym[9]. Wykorzystywana jest również w literaturze lingwistycznej, przy omawianiu języków zachodniej Nowej Gwinei i okolic[10][11][12].

Podział administracyjnyEdytuj

Papua Zachodnia dzieli się na 8 dystryktów (kabupaten) i jedno miasto (kota), w nawiasie są stolice:

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Western Papua: Splendid Islands & Unspoilt Mountains. East-Indonesia.info. [dostęp 2022-07-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-07-17)].
  2. Lonely Planet Indonesia. Lonely Planet, 2019. ISBN 978-1-78868-537-5. [dostęp 2022-07-17]. (ang.).
  3. West Papua. Tapol. [dostęp 2020-02-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-02-09)]. (ang.).
  4. Petr Jahoda, Žijící lidé pravěku, Zlín: Tigris, 2003, s. 110, ISBN 978-80-86062-14-3, OCLC 56862452 (cz.).
  5. Albrecht Schnabel, Rohan Gunaratna (red.), Wars From Within: Understanding And Managing Insurgent Movements, London: World Scientific, 2014, s. 351, ISBN 978-1-78326-559-6 [dostęp 2022-08-30] (ang.).
  6. Stosunki międzynarodowe, Wydawn. Uniwersytetu Warszawskiego, 2002, s. 202 [dostęp 2022-08-30], Cytat: Papua Zachodnia składa się z zachodniej części Nowej Gwinei [...], drugiej pod względem wielkości wyspy świata, oraz z pobliskich mniejszych wysp. (pol.).
  7. L. E., Avoiding Another East-Timor Atrocity: The Fight for Indigenous Sovereignty and Self-Determination in West Papua, [w:] Janet McIntyre-Mills, Norma R.A. Romm (red.), Mixed Methods and Cross Disciplinary Research, Cham: Springer International Publishing, 2019, s. 211–217, DOI10.1007/978-3-030-04993-5_9, ISBN 978-3-030-04992-8 [dostęp 2022-08-30] (ang.).
  8. Angela Kluge, A grammar of Papuan Malay, Berlin: Language Science Press, 2017 (Studies in Diversity Linguistics 11), s. 2, DOI10.5281/zenodo.376415, ISBN 978-3-944675-86-2, OCLC 1030818290 (ang.).
  9. Bruce M. Beehler, Tim Laman, New Guinea: Nature and Culture of Earth’s Grandest Island, Princeton, New Jersey: Princeton University Press, 2020, s. 18, ISBN 978-0-691-19991-7, OCLC 1140941936 [dostęp 2022-08-30] (ang.).
  10. K. Alexander Adelaar, Nikolaus Himmelmann (red.), The Austronesian Languages of Asia and Madagascar, London: Routledge, 2005, s. 55, DOI10.4324/9780203821121, ISBN 978-0-7007-1286-1 [dostęp 2022-08-30] (ang.).
  11. John Hajek, On the Edge of the Pacific: Indonesia and East Timor, [w:] Denis Cunningham, D.E. Ingram, Kenneth Sumbuk (red.), Language Diversity in the Pacific: Endangerment and Survival, Clevedon, England: Multilingual Matters, 2006, s. 121–130, ISBN 978-1-85359-867-8, OCLC 70320457 (ang.).
  12. Mark Janse, Sijmen Tol (red.), Language Death and Language Maintenance: Theoretical, Practical and Descriptive Approaches, Amsterdam: John Benjamins Publishing, 2003, s. 23, DOI10.1075/cilt.240, ISBN 978-90-272-4752-0, OCLC 772222789 [dostęp 2022-08-30] (ang.).

Linki zewnętrzneEdytuj