Parafia Przenajświętszego Sakramentu w Łanach

Parafia Przenajświętszego Sakramentu w Łanach-Markuszowiemariawicka parafia diecezji lubelsko-podlaskiej, Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP. Obecnie parafia liczy kilku wyznawców.

Parafia Przenajświętszego Sakramentu
Ilustracja
Kościół parafialny w Łanach
Państwo

 Polska

Siedziba

Łany

Adres

Łany 38
24-173 Markuszów

Data powołania

1906

Wyznanie

starokatolickie

Kościół

Starokatolicki Mariawitów

Diecezja

lubelsko-podlaska

Kościół

Przenajświętszego Sakramentu

Proboszcz

kapł. Mateusz Maria Felicjan Szymkiewicz

Wezwanie

Przenajświętszy Sakrament

Wspomnienie liturgiczne

8 maja i 13 czerwca

Położenie na mapie gminy Markuszów
Mapa konturowa gminy Markuszów, blisko centrum na lewo znajduje się punkt z opisem „Kościół parafialny”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, po prawej znajduje się punkt z opisem „Kościół parafialny”
Położenie na mapie województwa lubelskiego
Mapa konturowa województwa lubelskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Kościół parafialny”
Położenie na mapie powiatu puławskiego
Mapa konturowa powiatu puławskiego, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Kościół parafialny”
Ziemia51°22′21″N 22°15′07″E/51,372500 22,251944
Msza Święta w kościele w Łanach

ObszarEdytuj

Siedziba parafii oraz Kościół Przenajświętszego Sakramentu znajduje się w graniczącej z Markuszowem wsi Łany. W Łanach w pobliżu skrzyżowania ul. Lubelskiej z ulicą Głębocznica znajduje się cmentarz mariawicki. Obecnie funkcję proboszcza sprawuje kapłan Mateusz Maria Felicjan Szymkiewicz z Wierzbicy.

Parafia w Łanach jest najmniejszą parafią Kościoła Starokatolickiego Mariawitów w RP, obejmuje wiernych z powiatu puławskiego i gminy Garbów powiatu lubelskiego.

HistoriaEdytuj

Początki parafii w Łanach wiążą się z sylwetką księdza Piotra Golińskiego pracującego od 1906 roku w pobliskim Markuszowie. Ksiądz Goliński dzięki wielkiej pobożności (głosił Dzieło Wielkiego Miłosierdzia i co za tym idzie cześć Przenajświętszego Sakramentu) oraz niespotykanej skromności (nawet zimą chodził boso) szybko zdobył szacunek wśród wiernych, mimo iż należał do ruchu mariawitów, oficjalnie potępionych przez papieża.

O działalności młodego księdza donosiła ówczesna "Ziemia Lubelska": Jak i inni mariawici mówił ciągle on ludowi, że jest św. Zakonnica, która miała objawienie, że tylko przez wprowadzenie praktyk: adoracji Najświętszego Sakramentu, częstej Komunii Św. i czci dla Matki Boskiej Nieustającej Pomocy świat się odrodzi duchowo. Zapisywał więc do adoracji nie tylko w parafii markuszowskiej ale i w sąsiednich i około 7 tys. ludzi zdołał pociągnąć za sobą. Mówił, że biskupi i księża przeciwko tym praktykom powstawać będą, że kto się nie zapisze do adoracji Najświętszego Sakramentu i innych to na potępienie wieczne pójdzie. Stąd powstało rozdwojenie w parafii i lud biedny nie wiedział czego się trzymać. Za przynależność do mariawityzmu został usunięty z rzymskokatolickiej parafii św. Józefa Oblubieńca Najświętszej Marii Panny w Markuszowie i wraz ze swoimi zwolennikami zorganizował parafię mariawicką na przedmieściach Markuszowa. W latach 1907-1909 pod przewodnictwem kapłana Golińskiego z własnych składek parafialnych wybudowano niewielki kościół parafialny według projektu Stanisława Ogrzyńskiego.

Po śmierci kapłana M. Ładysława Golińskiego 12 czerwca 1910 roku parafią opiekowali się proboszczowie parafii w Lublinie: o. Stanisław Maria Fidelis Szokalski (w latach 1910-1921), kapłan Józef Maria Leon Miłkowski (w latach 1923-1929). W roku 1923 Markuszewska Parafia Przenajświętszego Sakramentu liczyła 570 wiernych, w domu parafialnym znajdowała się bezpłatna ochronka dla dzieci oraz sala zajęć dla dziewcząt[1]. W latach 30. proboszczem parafii, był rezydujący w Łanach o. Rafał Maria Karol Miros, zaś w okresie rozłamu funkcje proboszcza pełniła siostra kapłanka Maria Paulina Padzik, która odpowiedziała się po stronie biskupa Klemensa Marii Filipa Feldmana. Po II wojnie światowej, przed kilka lat proboszczem rezydującym w Łanach była kapłan Antoni Maria Feliks Woźniak, następnie parafia obsługiwana była przez proboszczów w Lublina.

Historia parafii mariawickiej była bardzo burzliwa, dochodziło do konfliktów z rzymskimi katolikami. Z czasem, liczba mariawitów systematycznie się zmniejszała wskutek prześladowania. Obecnie liczba parafian jest bardzo niewielka, większość z nich mieszka wokół kościoła, młodsi parafianie pochodzą z północno-zachodniej Lubelszczyzny.

KościółEdytuj

Kościół parafialny wybudowano w latach 1907-1909. Drewniany – aktualnie remontowany kościół ma konstrukcję sumikowo-łątkową i wieńcową. Oszalowany budynek sakralny został wzniesiony na murowanej podmurówce, pierwotnie był kryty gontem. Kościół jest trójnawową budowlą halową z chórem muzycznym. Prezbiterium jest oddzielone od reszty świątyni ażurową balustradą wykonaną z drewna. Od wielu lat kościół przechodzi remont generalny, który ze względu na brak środków finansowych jest prowadzony bardzo powoli.

NabożeństwaEdytuj

Msze Święte sprawowane są w co drugą niedzielę oraz we wszystkie ważniejsze święta i uroczystości o godzinie 16.00.

Adoracja miesięczna Przenajświętszego Sakramentu odprawiana jest każdego 8 dnia miesiąca o godzinie 17.00.

Uroczystość parafialna św. Stanisława Biskupa i Męczennika obchodzona jest 8 maja, zaś w najbliższą niedzielę od 13 czerwca obchodzona jest uroczystość św. Antoniego Padewskiego.

Informacje o pozostałych wydarzeniach i nabożeństwach znajdują się na oficjalnej stronie parafii na Facebooku.

PrzypisyEdytuj

  1. Staro-katolicki Kościół Maryawitów, Płock 1923, s. 31

BibliografiaEdytuj