Otwórz menu główne

Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej

Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiejobszar chroniony obejmujący najciekawsze fragmenty Wysoczyzny Elbląskiej, porośnięty głównie lasami bukowymi. Park został utworzony 26 kwietnia 1985 r. uchwałą WRN w Elblągu (Uchwała Nr VI/51/85).

Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
Logotyp Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
park krajobrazowy
Państwo  Polska
Województwo  warmińsko-mazurskie
Położenie miasto Elbląg, Elbląg, Tolkmicko, Milejewo, Frombork
Mezoregion Wysoczyzna Elbląska, Wybrzeże Staropruskie
Data utworzenia 26 kwietnia 1985
Akt prawny Uchwała Nr VI/51/85 Wojewódzkiej Rady Narodowej w Elblągu
Powierzchnia 137,32 km²
Powierzchnia otuliny 229,48 km²
Obszary chronione 5 rezerwatów przyrody
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego
Mapa lokalizacyjna województwa warmińsko-mazurskiego
Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej
Ziemia54°15′N 19°29′E/54,250000 19,483333
Strona internetowa

Powierzchnia Parku: 13 732 ha, powierzchnia otuliny: 22 948 ha[1].

Mimo położenia na przeciwległym krańcu Polski ma cechy obszaru górskiego, o czym świadczy choćby roślinność – żebrowiec górski, pióropusznik strusi oraz lilia złotogłów. Faunę reprezentują jeleń, popielica, jenot, bielik, trzmielojad, żuraw, orlik krzykliwy i inne bardziej pospolite gatunki. Najwyższym punktem jest Góra Srebrna (198,5 m n.p.m.), występują liczne potoki. Odwiedzając park warto też wybrać się też do barokowego pałacu w Kadynach[2].

Rezerwaty przyrodyEdytuj

Poprzednia, pierwotna nazwa to Park Krajobrazowy Wzniesienie Elbląskie.

 
Dąb Bażyńskiego

PrzypisyEdytuj

  1. Park Krajobrazowy Wysoczyzny Elbląskiej. W: Centralny Rejestr Form Ochrony Przyrody [on-line]. Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska. [dostęp 2018-09-27].
  2. Parki narodowe i krajobrazowe w Polsce – Nawigator turystyczny, Carta Blanca, Grupa wydawnicza PWN, Warszawa 2009; ​ISBN 978-83-61444-47-3