Otwórz menu główne

Park im. Adama Mickiewicza w Łodzi

park w Łodzi

Park im. Adama Mickiewicza (Park Julianowski) – zabytkowy łódzki park o powierzchni 49,4 ha, znajdujący się w obrębie ulic: Zgierskiej, Sowińskiego, Jaworowej, Folwarcznej, al. Róż, Karłowicza. Park znajduje się w obniżeniu, rozciąga się wzdłuż doliny rzeki Sokołówki.

Park im. Adama Mickiewicza
Obiekt zabytkowy nr rej. A/304[1] z 6 grudnia 1984
Ilustracja
Amfiteatr w parku im. Adama Mickiewicza
Państwo  Polska
Miejscowość Łódź
Dzielnica Bałuty
Powierzchnia 49,4 ha
Położenie na mapie Łodzi
Mapa lokalizacyjna Łodzi
Park im. Adama Mickiewicza
Park im. Adama Mickiewicza
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Park im. Adama Mickiewicza
Park im. Adama Mickiewicza
Położenie na mapie województwa łódzkiego
Mapa lokalizacyjna województwa łódzkiego
Park im. Adama Mickiewicza
Park im. Adama Mickiewicza
Ziemia51°48′22,70″N 19°26′51,84″E/51,806306 19,447733
Plan parku

Prawdopodobnie w średniowieczu był tu drewniany gródek obronny. Później wieś należała do niewielkich dóbr szlacheckich. Na początku XIX wieku teren obecnego parku przeszedł w posiadanie Stanisława Strzałkowskiego. W latach 80. XIX wieku majątek zlicytowano. Posiadłość nabył łódzki fabrykant Juliusz Heinzel (od jego imienia wywodzi się nazwa parku) i około 1890 roku wybudował tu pałac inspirowany formami włoskiego renesansu, z widokiem na stawy. Pałac został zbudowany na wzniesieniu rozpościerającym się na końcu alei lipowej, wiodącej do pałacu od ulicy Biegańskiego. Schody z tarasu rezydencji wiodły wprost do brzegu stawu. Między pałacem i stawem znajdowała się fontanna. Ozdobą parku było rozlewisko wodne (zajmowały znacznie więcej miejsca niż obecne stawy). Obok pałacu mieścił się zwierzyniec i sad. Wówczas dokonano przebudowy parku, wybudowano liczne schody, fontanny, kaskady, mostki oraz dosadzono wiele egzotycznych drzew. Większość z tych okazów nie zachowała się do dnia dzisiejszego. Z tego okresu pochodzi również aleja lipowa, do której drzewa sprowadzano z berlińskiej firmy L. Spätha.

W 1897 roku pałac i park zostały odkupione od pozostałych spadkobierców przez syna Juliusza Teodora Heinzla. Wspaniałe założenie funkcjonowało do lat trzydziestych XX wieku. Jednak rozrzutność właścicieli spowodowała ruinę materialną rodziny i konieczność sprzedaży pałacu, który kupiło w 1938 r. miasto Łódź z przeznaczeniem na muzeum regionu. W czasie II wojny światowej w pałacu znajdowała się siedziba sztabu Armii „Łódź”. 6 września 1939 pałac został uszkodzony podczas bombardowania i w rezultacie rozebrany przez okupanta. Obecnie znajduje się tu głaz upamiętniający poległych w tym miejscu żołnierzy (zdjęcie pamiątkowego kamienia). Wówczas też znacznie przebudowano park. Wytyczono alejki w leśnej części oraz zmniejszono ich ilość w części parkowej, zasypano część stawów oraz przesadzono część drzew nadając w ten sposób parkowi plastyczny, pejzażowy charakter.

Po II wojnie światowej rozebrano ogrodzenie parku, a w północno-wschodniej jego części zlokalizowano urządzenia sportowe. Na terenie niezadrzewionym ustawiono wieżę spadochronową z miejscem do lądowania, należącą do Ligi Lotniczej oraz tor modelarski. Stawy przebudowano i wyregulowano, nadając im obecny wygląd w latach 50. XX w. Ich oś stanowi rzeka Sokołówka. Z tego okresu pochodzi również muszla koncertowa wybudowana przez Wydział Kultury Miasta Łodzi. Teren parku został powiększony przez przyłączenie i zagospodarowanie terenów folwarcznych. W latach dziewięćdziesiątych park został dodatkowo powiększony o wykupiony przez miasto obszar dawnej hurtowni (teren zaznaczony na mapie na szaro). Utworzono tam nowe boiska do siatkówki, koszykówki i piłki nożnej oraz górkę dla saneczkarzy i rowerzystów górskich.

Park otoczony jest dzielnicą willową zwaną Julianów – od nieformalnej nazwy parku.

W parku Mickiewicza jest dwadzieścia drzew wpisanych na listę pomników przyrody (np. dąb „Kosynier”). Od 1984 park jest wpisany do rejestru zabytków Narodowego Instytutu Dziedzictwa[1].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj