Paweł Huelle

polski pisarz

Paweł Marek Huelle (ur. 10 września 1957 w Gdańsku) – polski pisarz.

Paweł Huelle
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 10 września 1957
Gdańsk
Zawód, zajęcie pisarz, nauczyciel, kierownik literacki teatru
Małżeństwo Ida Łotocka-Huelle
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”

ŻyciorysEdytuj

Ukończył filologię polską na Uniwersytecie Gdańskim[1]. W trakcie sierpnia 1980 był jednym z inicjatorów apelu o powołanie niezależnej organizacji studenckiej[2]. Zaangażowany następnie w działalność związaną z NSZZ „Solidarność”, był m.in. członkiem redakcji „Głosu Wolnego” wydawanego w czasie I Krajowego Zjazdu Delegatów związku[3]. Po wprowadzeniu stanu wojennego współpracował z wydawnictwami podziemnymi[1].

Wykładał filozofię na Akademii Medycznej w Gdańsku. W latach 1994–1999 zajmował stanowisko dyrektora TVP3 Gdańsk[1]. W 2011 został kierownikiem literackim Teatru Miejskiego w Gdyni[4].

Swoją twórczość poświęcił w większości Gdańskowi jako rodzinnemu miastu. Popularność przyniosła mu debiutancka powieść Weiser Dawidek (wydana w 1987)[1], zekranizowana przez Wojciecha Marczewskiego w 2000[5] pod tytułem Weiser. Jest członkiem polskiego PEN Clubu[6], objął funkcję wiceprezesa tej organizacji[7].

Krytykował wypowiedzi księdza Henryka Jankowskiego, które oceniał, podobnie jak gdańska kuria metropolitalna, jako antysemickie[8][9]. Po stwierdzeniu, że przemawia on jak gauleiter, gensek, a nie jak kapłan, duchowny wytoczył mu proces, który zakończył się korzystnie dla pisarza[10].

Zasiadał w konwencie Ruchu Stu[11]. W 2010 był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przedterminowymi wyborami prezydenckimi[12].

Życie prywatneEdytuj

Mąż malarki Idy Łotockiej-Huelle[13].

Odznaczenia i wyróżnieniaEdytuj

W 2012 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył go Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[14][15]. W 2014 został odznaczony Srebrnym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[16].

W 2008 Paweł Huelle za powieść Ostatnia Wieczerza był nominowany do Nagrody Literackiej Nike[17]. W 2001 za książkę Mercedes-Benz. Z listów do Hrabala został laureatem Paszportu „Polityki”[1]. W 2007 otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury[18], a w 2015 nagrodę Splendor Gedanensis[19]. W 2013 wyróżniony Medalem św. Wojciecha[20].

Na podstawie jego twórczości kilkukrotnie opierano spektakle teatralne[1]: w Teatrze Telewizji Stół (2000)[21] i Srebrny deszcz (2000)[22], a także Kąpielisko ostrów (2001) w Teatrze im. Juliusza Osterwy w Lublinie[23]. W 2000 Wojciech Marczewski wyreżyserował film Weiser na podstawie powieści pisarza[5].

Poeta Janusz Szuber zadedykował Pawłowi Huelle wiersz pt. Krahla, wydany w tomikach poezji pt. 19 wierszy z 2000[24] oraz pt. Pianie kogutów z 2008[25].

TwórczośćEdytuj

Z tym tematem związana jest kategoria: Powieści Pawła Huelle.

Paweł Huelle jest autorem następujących książek[26]:

Paweł Huelle jest również współautorem scenariuszów do filmów Wróżby kumaka (2005)[40][41], NZS. Tak się zaczęło… (2005)[42], O dwóch takich, co nic nie ukradli (1999)[13].

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d e f Paszporty Polityki, polityka.pl, 3 listopada 2009 [dostęp 2012-08-31].
  2. Niezależne Zrzeszenie Studentów, encyklopedia-solidarnosci.pl [zarchiwizowane 2020-09-26].
  3. Kalendarium wrzesień 1981, encyklopedia-solidarnosci.pl [zarchiwizowane 2020-10-31].
  4. Teatr Miejski pełen wątków lokalnych i z Pawłem Huelle, trojmiasto.pl, 20 września 2011 [dostęp 2016-06-04].
  5. a b Weiser w bazie Filmweb [dostęp 2012-08-31].
  6. O klubie, penclub.pl [zarchiwizowane 2012-07-24].
  7. Spotkanie litewskiego i polskiego PEN Clubu, wilnoteka.pl, 19 października 2011 [dostęp 2021-01-21].
  8. Sąd ogłosi wyrok w sprawie ks. Jankowski – pisarz Paweł Huelle, bankier.pl, 30 sierpnia 2005 [dostęp 2018-12-17].
  9. Marcin Kornak, Brunatna księga 1987–2009, Warszawa: Stowarzyszenie „Nigdy Więcej”, 2009, s. 105.
  10. Marcin Kornak, Brunatna księga 1987–2009, Warszawa: Stowarzyszenie „Nigdy Więcej”, 2009, s. 345.
  11. Podstawowe informacje na temat Ruchu 100, ruch100.org.pl [zarchiwizowane 1997-01-21].
  12. Komitet poparcia Bronisława Komorowskiego, onet.pl, 16 maja 2010 [dostęp 2014-04-26].
  13. a b Paweł Huelle w bazie Filmweb [dostęp 2021-01-20].
  14. M.P. z 2012 r. poz. 985
  15. Odznaczenia w 32. rocznicę Porozumień Sierpniowych, prezydent.pl, 31 sierpnia 2012 [dostęp 2012-08-31].
  16. Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis, mkidn.gov.pl [dostęp 2020-06-20].
  17. Nagroda Nike 2008, nike.org.pl [zarchiwizowane 2014-03-02].
  18. Laureaci Nagrody Prezydenta Miasta Gdańska w Dziedzinie Kultury, gdansk.pl [dostęp 2016-06-23].
  19. Splendor Gedanensis 2016. Dali najwięcej gdańskiej kulturze, gdansk.pl, 11 marca 2016 [dostęp 2016-06-23].
  20. Laureaci medalu św. Wojciecha, gdansk.pl [dostęp 2021-04-02].
  21. Stół w bazie IMDb (ang.) [dostęp 2021-01-20].
  22. Srebrny deszcz, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (przedstawienia). [online] [dostęp 2021-01-21].
  23. Kąpielisko Ostrów, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (przedstawienia). [online] [dostęp 2021-01-21].
  24. Janusz Szuber, 19 wierszy, Lesko: Zygmunt Nater: Handel, Usługi, Wydawnictwa, 2000, s. 11.
  25. Janusz Szuber, Pianie kogutów, Kraków: „Znak”, 2008, s. 88, ISBN 978-83-240-0941-1.
  26. Huelle Paweł, biblionetka.pl [dostęp 2020-10-21].
  27. Paweł Huelle, Weiser Dawidek, Gdańsk: Wydawnictwo Morskie, 1987, ISBN 83-215-8286-9, OCLC 24103229.
  28. Paweł Huelle, Opowiadania na czas przeprowadzki, Londyn: Puls, 1991, ISBN 0-907587-56-9, OCLC 27144066.
  29. Paweł Huelle, Wiersze, Gdańsk: TEXT, 1994, ISBN 83-85156-39-9, OCLC 39706156.
  30. Paweł Huelle, Pierwsza miłość : i inne opowiadania, Londyn: Puls Publications, 1996, ISBN 1-85917-061-7, OCLC 36962865.
  31. Paweł Huelle, Inne historie, Gdańsk: słowo/obraz terytoria, 1999, ISBN 83-87316-43-1, OCLC 43456096.
  32. Paweł Huelle, Mercedes-Benz. Z listów do Hrabala, Kraków: „Znak”, 2001, ISBN 83-240-0114-X, OCLC 48704187.
  33. Paweł Huelle, Byłem samotny i szczęśliwy, Warszawa: Rosner & Wspólnicy, 2002, ISBN 83-89217-14-7, OCLC 51998225.
  34. Paweł Huelle, Castorp, Gdańsk: słowo/obraz terytoria, 2004, ISBN 83-89405-68-7, OCLC 56139470.
  35. Ostatnia Wieczerza popkultury, „Media Biznes Kultura” (3), 2017, DOI10.4467/25442554.mbk.17.023.8315, ISSN 2544-2554.
  36. Paweł Huelle, Opowieści chłodnego morza, Kraków: „Znak”, 2008, ISBN 978-83-240-1031-8, OCLC 269442500.
  37. Paweł Huelle, Śpiewaj ogrody, Kraków: „Znak”, 2014, ISBN 978-83-240-2195-6, OCLC 875639557.
  38. Paweł Huelle, Ulica świętego Ducha i inne historie, Kraków: „Znak”, 2016, ISBN 978-83-24021-96-3.
  39. Paweł Huelle, Talita, Kraków: „Znak”, 2020, ISBN 978-83-240-6082-5.
  40. Paweł Huelle o „Wróżbach kumaka”, onet.pl, 12 października 2004 [dostęp 2021-01-21].
  41. Wróżby Kumaka – Unkenrufe, krystynajanda.pl, 11 września 2005 [dostęp 2021-01-21].
  42. NZS. Tak się zaczęło… w bazie filmpolski.pl [dostęp 2021-01-20].