Otwórz menu główne

Paweł Swianiewicz

polski ekonomista

Paweł Krzysztof Swianiewicz (ur. 23 maja 1961 w Warszawie) – polski ekonomista i geograf, profesor nauk ekonomicznych, specjalista w zakresie polityki lokalnej i finansów samorządowych, od 2010 do 2015 doradca społeczny prezydenta RP. Wnuk Stanisława Swianiewicza.

Paweł Swianiewicz
Ilustracja
Paweł Swianiewicz (2010)
Data i miejsce urodzenia 23 maja 1961
Warszawa
Zawód, zajęcie ekonomista
Tytuł naukowy profesor nauk ekonomicznych
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Brązowy Krzyż Zasługi

ŻyciorysEdytuj

W 1985 ukończył studia geograficzne na Wydziale Geografii i Studiów Regionalnych Uniwersytetu Warszawskiego, a w 1989 doktoryzował się tamże. Habilitację w zakresie nauk ekonomicznych uzyskał w 1998 na Akademii Ekonomicznej w Poznaniu. W latach 1995–2001 kierował Programem Wspierania Samorządów Lokalnych Brytyjskiego Funduszu Know How. W latach 1998–2001 był zatrudniony jako profesor w Instytucie Ekonomii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W latach 2001–2004 był profesorem w Centrum Europejskich Studiów Regionalnych i Lokalnych (Euroreg) Uniwersytetu Warszawskiego, a w 2004 został profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Warszawskiego na Wydziale Geografii i Studiów Regionalnych. Od 2006 jest kierownikiem Zakładu Rozwoju i Polityki Lokalnej Wydziału Geografii i Studiów Regionalnych UW. Postanowieniem Prezydenta RP z 7 października 2010 otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych.

Jest członkiem wielu organizacji, towarzystw naukowych i rad, m.in. European Urban Research Association (członek Executive Committee od 2002, przewodniczący od stycznia 2005 do września 2010), Regional Studies Association (sekretarz w latach 2001–2002), Steering Committee of the Local Government and Public Service Initaitive (LGI). Jest również jednym z redaktorów czasopisma „Urban Research and Practice”. Pełni funkcję eksperta Rady Europy ds. finansów samorządowych i organizacji terytorialnej. Brał udział w programach brytyjskiego ministerstwa ds. rozwoju międzynarodowego na Ukrainie, w programach w ramach UNDP dotyczących samorządu terytorialnego w Albanii, Armenii, Azerbejdżanie i Gruzji, Open Society Institute w Chorwacji, Macedonii, Serbii i Kosowie.

7 października 2010 postanowieniem prezydenta Bronisława Komorowskiego otrzymał tytuł naukowy profesora[1]. Tego samego dnia Bronisław Komorowski mianował go doradcą społecznym ds. samorządu terytorialnego[2]. Pełnił tę funkcję do 5 sierpnia 2015[3].

W 2019 został członkiem Rady Doskonałości Naukowej I kadencji[4].

Wybrane publikacjeEdytuj

  • Szafarze darów europejskich: kapitał społeczny a realizacja polityki regionalnej w polskich województwach, Scholar Warszawa 2008
  • Finanse lokalne: teoria i praktyka, Warszawa: Municipium, 2004
  • Nierówne koalicje: liderzy miejscy w poszukiwaniu nowego modelu zarządzania rozwojem, Scholar, Warszawa 2004
  • Sprawność instytucjonalna samorządów terytorialnych w Polsce – zróżnicowanie regionalne, Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową, Warszawa 2000
  • Atrakcyjność inwestycyjna miast, Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową, Warszawa 1998
  • Territorial Consolidation Reforms in Europe, Open Society Institute, Budapeszt 2010
  • Local Government Borrowing: Risks and Rewards, Open Society Institute, Budapeszt 2004, ss. 427
  • Consolidation or Fragmentation? The size of Local Governments in Central and Eastern Europe, Open Society Institute, Budapeszt 2002
  • If Territorial Fragmentation Is a Problem, Is Amalgamation a Solution? East European Perspective, Local Government Studies, 2010, vol. 36, No. 2, ss. 183–203
  • Poland and Ukraine: Contrasting Paths of Decentralization and Territorial Reform, Local Government Studies, 2006, Vol. 32, No. 5, ss. 599–624

OdznaczeniaEdytuj

  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (5 sierpnia 2015, za wybitne zasługi w służbie państwu i społeczeństwu, za osiągnięcia w działalności publicznej i zawodowej)[5]
  • Brązowy Krzyż Zasługi (9 października 2007, za wzorowe, wyjątkowo sumienne wykonywanie obowiązków wynikających z pracy zawodowej)[6].

PrzypisyEdytuj

BibliografiaEdytuj

Linki zewnętrzneEdytuj