Otwórz menu główne

Paweł (Paszko) zwany Złodziej, z Biskupic i Pilchowic herbu Niesobia[1] (? – zm. między 1445 - 1447) – rycerz, uczestnik bitwy pod Grunwaldem, miecznik krakowski, kasztelan małogoski, starosta biecki, kasztelan zawichojski, przez Jana Długosza nazwany rycerzem hiszpańskim[2].

Paweł zwany Złodziej z Biskupic i Pilchowic
Herb
Niesobia
Rodzina Złodzieje herbu Niesobia
Data śmierci między 14451447
Ojciec Paweł (Paszko) zwany Złodziej z Pilchowic i Biskupic
Matka NN z rodu Lubowlitów
Żona

Anna (zm. po 1467)

Dzieci

dwóch synów: Jan, Paweł; dwie córki: Anna, Konstancja

RodzinaEdytuj

Był synem kasztelana bieckiego Pawła zwanego Złodziejem z Pilchowic. Matka pochodziła z rodu Lubowlitów. Miał kilkoro rodzeństwa[3]. Jego ojciec (zm. 1403) poparł elekcję Jadwigi i był stronnikiem Władysława Jagiełły. Przed 1389 wszedł w posiadanie Biskupic koło Melsztyna (pisał się odtąd z tej wsi). Ponadto posiadał Piekary w powiecie proszowickim. Był także właścicielem domu w Krakowie .

KarieraEdytuj

  • w latach 14161426 – występuje z tytułem miecznika krakowskiego, świadkuje na dokumentach królewskich, towarzyszy królowi w podróżach po kraju,
  • 1426 - zostaje kasztelanem małogoskim i jednocześnie obejmuje urząd starosty bieckiego[5],
  • 1433 – bierze udział w zjeździe w Krakowie, świadkuje na wielkim przywileju Władysława Jagiełły dla szlachty; przywiesza też swą pieczęć z herbem Niesobia do aktu nadania księciu Zygmuntowi dożywotniego zarządu Wielkiego Księstwa Litewskiego,
  • 27 lutego 1434 – bierze udział w zjeździe w Korczynie, gdzie zostaje potwierdzona ze strony polskiej unia grodzieńska,
  • 1434 – po śmierci Władysława Jagiełły należał do stronników kardynała Zbigniewa Oleśnickiego, a zwłaszcza królowej Zofii. Dzięki królowej ponownie objął starostwo bieckie[6]
  • 25 lipca 1434 – wraz z innymi dostojnikami królestwa poręcza, że Władysław III po dojściu do pełnoletności potwierdzi wszystkie przywileje stanowe swych poprzedników,
  • 1438 – jako stronnik kardynała Oleśnickiego przystępuje do zawiązanej przez niego konfederacji całej społeczności królestwa polskiego, wymierzonej przeciw ruchowi młodoszlacheckiemu; otrzymuje od króla zgodę na wykupienie za 300 grzywien miasta Wojnicza z wsiami Łopoń i Ratnawy z rąk kasztelana lwowskiego Hryćka,
  • 1439 – obejmuje urząd kasztelana zawichojskiego,
  • 22 lutego 1440 – przebywa w Krakowie z królem, który w uznaniu zasług zapisuje mu 100 grzywien na dobrach wojnickich,
  • 1441 – bierze udział w wyprawie rycerstwa małopolskiego na Węgry[7], zapewne oddał królowi znaczne usługi w walce z opozycją węgierską skoro ten po powrocie do Budy zapisał mu 300 grzywien na tenucie wojnickiej; najpewniej brał udział w całej kampanii węgiersko-tureckiej, gdyż w źródłach polskich spotykamy go dopiero w początkach 1445 r.,
  • pod koniec życia Paszko ufundował ołtarz św. Piotra i Pawła w kościele czchowskim, który uposażył trzema łanami i karczmą w Biskupicach oraz domem z ogrodem i słodownią w Czchowie.
  • zmarł między 1445 - 1447[8]

Z małżeństwa z bliżej nieznaną Anną (zm. po roku 1467) pozostawił dwóch głuchoniemych synów: Jana i Pawła, oraz dwie córki: Annę, żonę Jana Wojnarowskiego z Wojnarowej i Konstancję, żonę Zawiszy z Kołdrąbu. Córki odziedziczyły majątek po ojcu, a Anna po śmierci matki przejęła opiekę nad upośledzonymi braćmi.

Zobacz teżEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Wizerunek herbu Niesobia znajduje się m.in. w klasztorze w Lądzie (zarówno na fryzie, jak i na zworniku w Oratorium)
  2. Jan Długosz obdarzył go tytułem rycerza hiszpańskiego, co wskazuje, że Paszko odbył rycerską pielgrzymkę do grobu św. Jakuba w Composteli
  3. m.in. siostra Świętochna i brat Pełka
  4. tekst oparty na dwóch dotychczasowych wydaniach Roczników – w przekładzie polskim Karola Mecherzyńskiego z 1869 r. oraz Julii Mrukówny z 1982 r.
  5. Urząd ten trzyma do roku 1430
  6. urząd ten ponownie sprawował krótko, w latach 14341435
  7. wyprawę zorganizowano w celu wsparcia Władysława Warneńczyka w walce z Elżbietą o tron węgierski
  8. Zmarł po 1 kwietnia 1445, kiedy to ostatni raz był poświadczony jako kasztelan zawichojski, a przed rokiem 1447, gdy występował już jego następca Wojciech z Michowa (Mnichowa)

BibliografiaEdytuj

  • Polski Słownik Biograficzny, t. XXV, s. 372-373
  • P. Pizuński, Wielki Leksykon Rycerstwa Polskiego, Gdańsk 2007, s. 196

Linki zewnętrzneEdytuj