Otwórz menu główne

Paweł Zarzeczny

polski dziennikarz sportowy

Paweł Andrzej Zarzeczny (ur. 26 stycznia 1961 w Warszawie, zm. 25 marca 2017 w Piasecznie) – polski dziennikarz sportowy specjalizujący się w tematyce piłkarskiej, pisarz, publicysta, felietonista i osobowość telewizyjna.

Paweł Zarzeczny
Ilustracja
Paweł Zarzeczny (2013)
Data i miejsce urodzenia 26 stycznia 1961
Warszawa
Data i miejsce śmierci 25 marca 2017
Piaseczno
Miejsce spoczynku Cmentarz Bródnowski
Zawód, zajęcie dziennikarz
Narodowość Polska polska
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Spis treści

ŻyciorysEdytuj

KarieraEdytuj

Był absolwentem Instytutu Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego[1]. Karierę dziennikarską rozpoczynał w tygodniku „Piłka Nożna”, gdzie z czasem doszedł do stanowiska zastępcy redaktora naczelnego. Pisał także dla „Nowego Światu”, „Super Expressu”, „Faktu” i „Dziennika”.

W 1989 był kierownikiem kadry „Orłów Górskiego” na mistrzostwach Europy oldbojów w Danii.

Swoje artykuły i felietony publikował również w „Gazecie Wyborczej”, tygodniku „Wprost”, „Najwyższym Czasie”, „Futbol News”, „Magazynie Futbol”, „Tygodniku Kibica”, a także na portalach internetowych, takich jak „Wirtualna Polska”, „Onet” czy „Interia”.

Przez pewien czas przy pisaniu tekstów posługiwał się pseudonimami River, a także Paolo River.

W latach 2001–2003 był zastępcą redaktora naczelnego „Przeglądu Sportowego”, największego polskiego dziennika sportowego.

Jego felietony można było przeczytać także w dzienniku „Polska The Times”, na portalu internetowym Weszlo.com i w tygodniku „Uważam Rze”.

Pracował w TVP Sport, a także redakcjach sportowych TVP Polonia, Polsatu, Wizji Sport i Radio Zet. Jako ekspert telewizyjny występował w programach: Liga+ extra na Canal+ Sport, Hyde Park w Orange Sport, Magazynie Ekstraklasy na Ekstraklasa.tv, gdzie prowadził również program Niegrzeczny Zarzeczny, a także w programie piłkarskim Stan Futbolu na antenach Eleven Sports. W Orange Sport, prowadził program Zrzuć ciężar z Zarzecznym, a także, wraz z Marcinem Najmanem, program Fun raport. W 2008 r. współprowadził z Wiesławem Kotem program Pogromcy hitów na antenie TV4.

Autor wielu książek o tematyce futbolowej, albumów serii Panini, Historii Polskiej Piłki Nożnej, monografii futbolu warszawskiego, albumu fotograficznego Górski, zbioru reportaży o Polakach w ligach zagranicznych.

Wspólnie z Kazimierzem Górskim napisał książkę pt. Piłka jest okrągła, która ukazała się w 2004 roku i stanowiła biografię Kazimierza Górskiego, z której zysk zapewnił legendarnemu polskiemu trenerowi godną i spokojną starość[2].

W 2011 wydał zbiór swoich felietonów publikowanych na łamach dziennika „Polska The Times” pt. Zawsze byłem najlepszy.

Od września 2013 w TVP Info był gospodarzem programu Nie – Poważnie wspólnie z Jackiem Cholewińskim. Współpracował z portalem Łączy nas pasja oraz z Weszlo.com, gdzie był felietonistą, a od lutego 2015 prowadził także videobloga na portalu YouTube pod nazwą One Man Show. Dwa dni przed swoją śmiercią nagrał 500. odcinek programu[3]. We wrześniu 2015 wydał zbiór felietonów pod tytułem Mój własny charakter pisma[4].

Od lutego 2016 prowadził na żywo w Telewizji Republika swój autorski program pt. Bul głowy. Ostatni odcinek wyemitowano na dzień przed jego śmiercią.

Przez lata pracy zawodowej dał się poznać jako jedna z najbardziej charyzmatycznych, charakterystycznych i kontrowersyjnych postaci w polskim dziennikarstwie sportowym. Miał świetny kontakt z czytelnikami. Słynął z wyrazistych i bezpośrednich opinii. Pracując w największych tytułach w kraju, zyskał miano jednej z najbardziej rozpoznawalnych postaci w branży[5].

Życie prywatneEdytuj

Urodził się w Warszawie. W wieku kilku lat przeżył rodzinną tragedię, kiedy to na jego oczach ojciec zabił jego matkę, a następnie popełnił samobójstwo. Resztę dzieciństwa spędził w domu dziecka, a następnie wychowywało go wujostwo. Miał również siostrę.

W młodości uczył się w technikum mechanicznym zawodu ślusarza. Poza tym trenował piłkę nożną w Gwardii Warszawa. Służbę wojskową odbywał w jednostce CWKS Legia Warszawa. Był kibicem tego klubu.

W 2004 roku, będąc pod wpływem alkoholu, spowodował wypadek samochodowy, w którym ucierpiał motocyklista. Dziennikarz został skazany za ten czyn na 1,5 roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na 4 lata. Na 4 lata odebrano mu również prawo jazdy[6][7].

Zmarł nagle, 25 marca 2017, wskutek zawału serca. Miał 56 lat[8]. 31 marca 2017 spoczął na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kwatera 20F-6-30). Podczas ceremonii pogrzebowej, zgodnie z wolą zmarłego, odegrany został utwór „Shape of my heart” Stinga, a także „Chariots of fire” Vangelisa. Zgromadzeni odśpiewali również „Sen o WarszawieCzesława Niemena[9].

Postanowieniem prezydenta RP Andrzeja Dudy z dnia 30 marca 2017, w uznaniu wybitnych zasług dla dziennikarstwa sportowego oraz za działalność publicystyczną, został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[10].

Z żoną Małgorzatą miał córkę Paulinę, natomiast z poprzedniego związku syna Krzysztofa[11].

UpamiętnienieEdytuj

 
Grób Pawła Zarzecznego na Cmentarzu Bródnowskim

31 marca 2017 pamięć dziennikarza, minutą ciszy przed ligowym meczem uczciły drużyny Śląska Wrocław i Korony Kielce. Dzień później, rozgrywany w Warszawie mecz LegiaPogoń, również poprzedziła minuta ciszy na jego cześć[12]. Ponadto komentatorzy Canal+, relacjonujący wszystkie mecze 27. kolejki Ekstraklasy, uczcili pamięć Pawła Zarzecznego milczeniem pomiędzy 56. a 57. minutą transmisji, symbolizującą wiek dziennikarza.

PublikacjeEdytuj

  • 1992: Jedenastka miliarderów
  • 2004: Piłka jest okrągła
  • 2011: Zawsze byłem najlepszy
  • 2015: Mój własny charakter pisma

OdznaczeniaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Paweł Zarzeczny, Zawsze byłem najlepszy, Warszawa 2011, s. 242-243.
  2. Bezkompromisowe wypowiedzi, wywiady, książki Pawła Zarzecznego, weszlo.com, 25 marca 2017 [dostęp 2017-03-27].
  3. One Man Show (pol.). weszlo.com. [dostęp 2015-10-09].
  4. Mój własny charakter pisma. Książka z DEDYKACJĄ (pol.). weszlo.com. [dostęp 2015-10-09].
  5. Fakt.pl, Paweł Zarzeczny nie żyje, 25 marca 2017 [dostęp 2017-03-28] (pol.).
  6. Dlaczego nienawidzę samochodów [dostęp 2017-03-29].
  7. Grupa Wirtualna Polska, Paweł Zarzeczny - kontrowersyjny mistrz - WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 25 marca 2017 [dostęp 2017-03-29] (pol.).
  8. Zmarł dziennikarz Paweł Zarzeczny, „Wirtualna Polska” [dostęp 2017-03-25] (pol.).
  9. Ostatnie pożegnanie Pawła Zarzecznego (pol.). onet.pl, 2017-03-31. [dostęp 2017-03-31].
  10. M.P. z 2017 r. poz. 498.
  11. Zarzeczny: "Mogłem zostać żulem", „sporteuro.pl”, 23 kwietnia 2015 [dostęp 2017-03-27] (pol.).
  12. Legia uhonoruje pamięć Pawła Zarzecznego. Minuta ciszy podczas meczu z Pogonią, „gol24.pl” [dostęp 2017-04-01] (pol.).

Linki zewnętrzneEdytuj