Otwórz menu główne

HistoriaEdytuj

PoczątekEdytuj

Historia Pearl Jam ma swój początek w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych XX wieku. Wtedy to poznali się gitarzyści Stone Gossard i Mike McCready oraz basista Jeff Ament. O ile znajomość dwóch pierwszych z nich była wówczas dość powierzchowna (McCready prawdopodobnie udzielił jedynie kilku porad Gossardowi dotyczących grania na gitarze[2]) to między Amentem i Gossardem zrodziła się wieloletnia przyjaźń. Wspólnie z Markiem Armem, Steve'em Turnerem i Alexem Vincentem założyli w 1984 roku zespół Green River, dziś uznawany za jeden z pierwszych reprezentujących gatunek grunge[2].

Pod koniec roku 1987 Ament i Gossard zaczęli grać z Andrew Woodem, wówczas wokalistą Malfunkshun. Współpraca układała się na tyle dobrze, że postanowili założyć zespół, przyjął on nazwę Mother Love Bone. Oznaczało to koniec istnienia Green River. W 1989 roku Mother Love Bone podpisało wysoki kontrakt płytowy z wytwórnią PolyGram[3]. Ich debiutancki album Apple ukazał się w roku 1990, sześć miesięcy po tym jak Wood przedawkował heroinę.

Śmierć wokalisty zakończyła działalność Mother Love Bone. Po rozpadzie grupy Ament zagrał kilka koncertów z zespołem Luv Company. Nie było to jednak poważne przedsięwzięcie, a bardziej luźno związana grupa muzyków, której istnienie miało służyć głównie wspólnemu jammowaniu i dobrej zabawie. Gossard zaś odświeżył znajomość z McCreadym. Zaczęli regularnie jammować, a wkrótce przyłączył się do nich również Ament. W tym samym czasie Chris Cornell, wokalista Soundgarden skomponował dwie piosenki jako hołd dla zmarłego Andrew Wooda. O pomoc w ich nagraniu zwrócił się do Amenta, Gossarda, McCready'ego i Matta Camerona (perkusista Soundgarden). Ta współpraca zaowocowała powstaniem albumu Temple of the Dog, którego tytuł (zaczerpnięty z jednego z wersów piosenki Man Of Golden Words Mother Love Bone) był też nazwą zespołu[4]. Równocześnie z pracą nad tym projektem Gossard, Ament, McCready i Cameron nagrali kilka instrumentalnych piosenek, które miały być zalążkiem powstania nowego zespołu. Aby mógł powstać potrzebny był jeszcze wokalista oraz perkusista (Cameron nie chciał rezygnować z grania w Soundgarden). Z propozycją objęcia tej drugiej funkcji zwrócono się do Jacka Ironsa – ten odmówił, lecz otrzymane nagranie demo zespołu przekazał swojemu znajomemu z San Diego, wokaliście Edowi Vedderowi. Vedder dograł partię wokalną do trzech piosenek (Once, Alive, Footsteps), przesłał nagranie do Seattle i został przyjęty jako wokalista[5][6]. Perkusistą grupy został ostatecznie Dave Krusen. 22 października 1990 roku zespół zagrał swój pierwszy koncert w klubie Off Ramp, w Seattle, pod nazwą Mookie Blaylock. Ten dzień jest uznawany za oficjalną datę powstania zespołu.

Nazwa Mookie Blaylock wzięła się od koszykarza zespołu New Jersey Nets, ale ostatecznie została zmieniona na Pearl Jam. Debiutancki album grupa zatytułowała numerem z jakim grał Blaylock, tj. 10 (Ten)[6][7].

TenEdytuj

Ten – pierwszy album – składa się z 11 piosenek, których tematem przewodnim jest śmierć i seryjni mordercy, a także wątki biograficzne Veddera. Piosenka Alive dotyczy chwil, gdy Eddie dowiedział się, że człowiek, którego uważał za ojca jest w rzeczywistości jego ojczymem, zaś prawdziwy ojciec, znany przez Veddera jako "przyjaciel rodziny" zmarł na stwardnienie rozsiane. Piosenka Why Go jest o przyjaciółce Eddiego z okresu nastoletniego, którą po przyłapaniu na paleniu marihuany zamknięto w szpitalu psychiatrycznym. Piosenka Jeremy opowiada historię chłopca, który zastrzelił się na oczach całej klasy. Piosenka Release, to słowa skierowane do prawdziwego ojca Eddiego. Piosenki Once, Alive i nieobecna na płycie Footsteps są często interpretowane jako historia seryjnego mordercy (Momma Son trilogy).

Vs. i VitalogyEdytuj

Od zespołu odszedł dotychczasowy perkusista, którego zastąpił Dave Abbruzzese. Na okres wydania Vs. przypadły kłopoty z Ticketmasterem – firmą organizującą koncerty. Długo trwający proces zespół przegrał, a dodatkową stratą był brak możliwości organizowania wielkich koncertów w czasie trwania postępowania. Kolejna płyta Vitalogy rozpoczyna okres eksperymentów zespołu. Utwory takie jak Bugs, Aye Davanita czy Hey, Foxymophandlemama, That's Me zrywają z dotychczasową grunge'ową konwencją i stanowią częściowo zapowiedź drogi, którą w przyszłości podąży zespół. Na płycie znajduje się utwór Immortality, który jest najprawdopodobniej poświęcony Kurtowi Cobainowi (wokaliście Nirvany), a właściwie jego śmierci.

No CodeEdytuj

Wydana w roku 1996 płyta No Code może być traktowana jako przełomowy moment w historii Pearl Jam. Nagrana w całości z nowym perkusistą, Jackiem Ironsem, jest bardzo różnie odbierana przez fanów. Dynamiczne, agresywne, grunge'owe utwory w rodzaju Habit czy Lukin kontrastują na niej ze spokojnymi, wyciszonymi kompozycjami takimi jak Off He Goes, Present Tense i Who You Are.

YieldEdytuj

Yield miał być próbą powrotu do "rockowych" korzeni. Nie odniósł on jednak sukcesu na miarę swych poprzedników, czemu jednak trudno się dziwić, gdyż nastąpiło niemal zupełne zerwanie z grunge'ową konwencją. Zespół prezentuje się na tej płycie bardzo dojrzale, zarówno w sferze muzycznej jak i lirycznej. Co ciekawe, Pearl Jam wrócił do nagrywania teledysków (zaprzestał tego po Ten) – powstał animowany wideoklip do utworu Do the Evolution, a także koncertowy zapis Brain of J.. W trakcie trasy koncertowej promującej ten album Jack zachorował i zastąpił go Matt Cameron, który w końcu został na stałe perkusistą zespołu.

BinauralEdytuj

Trasa koncertowa promująca album Binaural zaowocowała kolekcją płyt z nagraniami z prawie wszystkich koncertów (w tym dwóch z Katowic, z 15 i 16 czerwca 2000 r.).

Riot ActEdytuj

Riot Act – kontynuując tradycję, zawiera między innymi utwór Bu$hleaguer, w którym Vedder krytykuje prezydenta George'a W. Busha, a także Love Boat Captain, nagrany w hołdzie ofiarom tragedii, jaka wydarzyła się podczas festiwalu w Roskilde w roku 2000.

Pearl JamEdytuj

W 2006, po 4 latach milczenia, zespół wydał płytę zatytułowaną po prostu Pearl Jam. Album jest powrotem do agresywniejszego brzmienia zespołu, aczkolwiek nie brakuje na nim i ballad. Warstwa liryczna utworów skupia się na sytuacji społecznej we współczesnych społecznościach zachodnich – poruszane są takie tematy jak wojna (widziana z rozmaitych perspektyw), bezrobocie czy polityka. Nie ma jednakże bezpośrednich odwołań do konkretnych postaci bądź wydarzeń. Znalazło się też miejsce dla piosenek z tekstami bardziej osobistymi, jak na przykład ("Come Back") – wbrew pozorom nie jest to piosenka miłosna lecz swojego rodzaju 'requiem' dla Johnny'ego Ramone'a.

Po premierze albumu zespół wyruszył w długą trasę koncertową obejmującą trzy kontynenty: Australię, Amerykę Północną oraz Europę. W roku 2007 Pearl Jam wznowił tournée występując kilkakrotnie na Starym Kontynencie. W ramach tej trasy grupa odwiedziła ponownie Polskę – 13 czerwca zagrali koncert na Stadionie Śląskim w Chorzowie. Ich występ poprzedziły występy Linkin Park i Coma.

BackspacerEdytuj

18 września w 2009 roku zespół wydał następny album zatytułowany Backspacer. Tytuł nawiązywał do żółwia, sponsorowanego przez zespół, który startował w swoistych zawodach, których celem było zwrócenie uwagi na niebezpieczeństwa czyhające na podróżujące żółwie olbrzymie. Album obejmuje 11 utworów, a The Fixer jest singlem promującym płytę. Wydanie płyty poprzedziła w sierpniu krótka europejska trasa obejmująca 5 koncertów. Zespół zagrał na tych koncertach kilka piosenek z nadchodzącej płyty, m.in. Got Some, The Fixer, Supersonic.

SkładEdytuj

Aktualni członkowieEdytuj

Byli członkowieEdytuj

  • Dave Krusen – perkusja na płycie Ten
  • Dave Abbruzzese – perkusja na płytach Vs., Vitalogy
  • Jack Irons – perkusja na płytach No code, Yield

DyskografiaEdytuj

Osobny artykuł: Dyskografia Pearl Jam.

Albumy studyjneEdytuj

Data wydania[8] Tytuł[8] Wytwórnia[8]
27 sierpnia 1991 Ten Epic Records
19 października 1993 Vs.
22 listopada 1994 Vitalogy
27 sierpnia 1996 No Code
3 lutego 1998 Yield
16 maja 2000 Binaural
12 listopada 2002 Riot Act
2 maja 2006 Pearl Jam J Records
20 września 2009 Backspacer Monkeywrench Records
15 października 2013 Lightning Bolt

SingleEdytuj

Rok[8] Tytuł[8] Album[8]
1991 "Alive" Ten
1992 "Even Flow"
"Jeremy"
"Oceans"
1993 "Go" Vs.
"Daughter"
1994 "Animal"
"Dissident"
"Spin the Black Circle" Vitalogy
1995 "Not for You"
"Immortality"
1996 "Who You Are" No Code
"Hail, Hail"
"Off He Goes"
1998 "Given to Fly" Yield
"Wishlist"
1999 "Last Kiss" No Boundaries: A Benefit for the Kosovar Refugees
2000 "Nothing as It Seems"" Binaural
"Light Years"
2002 "I Am Mine" Riot Act
2003 "Save You"
"Love Boat Captain"
"Man of the Hour" Big Fish: Music from the Motion Picture
2006 "World Wide Suicide" Pearl Jam
"Life Wasted"
"Gone"
2007 "Love, Reign o'er Me" bez albumu
2009 "The Fixer" Backspacer
2009 "Just Breathe"
"Got Some"
"Amongst The Waves"
2013 "Mind Your Manners" Lightning Bolt

Pearl Jam Twenty - filmEdytuj

 
Tak zwane Q&A urządzone przed nakręceniem filmu.(far right)

O Pearl Jam został nagrany w 2011 roku film dokumentalny (film rockowy) wyreżyserowany przez Camerona Crowe'a. Film nosi nazwę Pearl Jam Twenty (także znany jako PJ20) iż jest on perspektywą na zespół po 20 latach istnienia. Film miał swoją premierę w 2011 roku na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Toronto.

ObsadaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. Greg Prato Grunge Is Dead: The Oral History of Seattle Rock Music. ECW Press, 2009
  2. a b Greene, Jo-Ann "Pearl Jam and The Secret History of Seattle" Goldmine 20 sierpnia, 1993
  3. White, Richard T. "The Art of the Deal: How Mother Love Bone got one of the biggest record deals of the year". The Rocket styczeń, 1989
  4. Turman, Katherine "Life Rules" Rip Magazine październik, 1991
  5. Neely, Kim "Right Here, Right Now -- The Seattle rock band Pearl Jam learns how to celebrate life" Rolling Stone 30 października, 1991
  6. a b Clay, Jennifer "Pearl Jam -- Life After Love Bone" Rip Magazine grudzień, 1991
  7. Wywiad dla radia KLOL FM grudzień, 1991
  8. a b c d e f Pearl Jam (ang.) w Discogs.com