Perć Akademików

Perć Akademików – pieszy szlak turystyczny w masywie Babiej Góry w Beskidach Zachodnich. Znakowany na żółto, prowadzi ze Skrętu Ratowników, leżącego na Górnym Płaju w niewielkiej odległości od schroniska na Markowych Szczawinach, na szczyt Babiej Góry zwany Diablakiem. Szlak – mimo niewielkiej długości – jest jednym z najciekawszych i najtrudniejszych w polskich Beskidach. Wyznakowany został 11 czerwca 1925 roku przez Władysława Midowicza[1].

Przejście Percią Akademików

Szlak przebiega przez Babiogórski Park Narodowy. Podchodzi on na szczyt Babiej Góry od najbardziej stromej – północnej strony. Aby ułatwić poruszanie się tym szlakiem turystów zamontowano na nim w miejscu o największych trudnościach łańcuchy i klamry, co czyni go de facto jedynym takim szlakiem w Beskidach (na Głównym Szlaku Beskidzkim na odcinku Hala SłowiankaHala Rysianka znajduje się około metrowej długości łańcuch)[2]. Szlak jest zamykany zimą ze względu na zagrożenie lawinowe[1]. Perć Akademików jest szlakiem jednokierunkowym, przeznaczonym tylko do podchodzenia, o czym informuje stosowna tablica na szczycie Babiej Góry.

Najtrudniejszym miejscem na szlaku jest ośmiometrowej wysokości pionowa ściana o nazwie Czarny Dziób, na którą trzeba się wspiąć. Przejście to jest zabezpieczone łańcuchem i sześcioma klamrami. Znajduje się na wysokości około 1540 metrów nad poziomem morza[3].

HistoriaEdytuj

W roku 1894 Beskidenverein wyznaczyło kilka szlaków na Babiej Górze. Między innymi szlak żółty z Zawoi Czatoża do Markowych Szczawin. Po otwarciu w 1906 roku przez PTT schroniska na Markowych Szczawinach szlak został przemalowany przez Wawrzyńca Szkolnika w jednopaskowym systemie używanym wtedy przez PTT (patrz: szlak turystyczny). Jego barwa (żółta) została zachowana. W czerwcu roku 1925 szlak ten przemalował Władysław Midowicz na system dwupaskowy i jednocześnie przedłużył go na szczyt Babiej Góry. To właśnie ten odcinek (przedłużenie z Markowych Szczawin na szczyt Babiej Góry) jest obecnie nazywany „Percią Akademików”. Rok później W. Midowicz zmienił oznakowanie całego szlaku na system trójpaskowy, który po dziś dzień jest stosowany przez PTTK[1] oraz m.in. przez sąsiednią Słowację.

Na oryginalnym drogowskazie z 1925 r. szlak nosi nazwę „Perć na Babią Górę”, używano też nazwy „Skalna Perć” i "Perć Taternicka". W przewodniku profesora Kazimierza Sosnowskiego szlak nazwany został „Percią Taternicką”. Władysław Midowicz nadał mu nazwę „Perć Akademików”, obecnie nazywany jest „Akademicką Percią” – nazwa ta weszła do użytku po II wojnie światowej[1].

Przebieg szlakuEdytuj

Odległość Czas (h) Wysokość (n.p.m.) Atrakcje Punkt Skrzyżowania szlaków
0,0 km   0:00 1180 m    

(muzeum turystyki górskiej)

Schronisko PTTK na
Markowych Szczawinach
    Główny Szlak Beskidzki im. Kazimierza Sosnowskiego

    – odchodzi w kierunku Przełęczy Krowiarki
    – odchodzi w kierunku Zawoi Markowa.
    – odchodzi w kierunku Zawoi Podryzowane
    – z Zawoi Czatoża do Lipnicy Wielkiej

0,3 km   0:08 1195 m   Skręt Partyzantów
0,9 km   0:25 1210 m   Skręt Ratowników   odchodzi do Przełęczy Lipnickiej
1,9 km   1:00 1480 m     Perć Akademików (Piarżysty Źleb)
2,2 km   1:15 1530 m     Perć Akademików (łańcuchy) – ostre podejście
2,5 km   1:30 1725 m       Babia Góra – Diablak     Główny Szlak Beskidzki im. Kazimierza Sosnowskiego
    – z Mędralowej do Kiczor

    – na Małą Babią Górę

PrzypisyEdytuj

  1. a b c d Stanisław Figiel, Piotr Krzywda, Beskid Żywiecki: przewodnik, Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006, ISBN 83-89188-59-7.
  2. W przeszłości łańcuch znajdował się również na szlaku niebieskim z Żegiestowa do bacówki nad Wierchomlą w Beskidzie Sądeckim. Obecnie pozostały po nim tylko słupki.
  3. Perć Akademików – Klub Góry-Szlaki, gory-szlaki.pl [dostęp 2015-12-24].