Otwórz menu główne

Perłówka orzęsiona (Melica ciliata L.) – gatunek byliny należący do rodziny wiechlinowatych (dawniej zwanych trawami). Występuje na stanowiskach naturalnych w Europie Południowe od Hiszpanii aż po wybrzeże Morza Czarnego, na Sycylii i w północnej Afryce. Gatunek subatlantycki, w Polsce gatunek rzadki. Współcześnie występuje w Sudetach na trzech stanowiskach: Ożary, Nowa Ruda-Dzikowiec i koło Mysłowa[2].

Perłówka orzęsiona
Ilustracja
Kwitnąca perłówka orzęsiona
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj perłówka
Gatunek perłówka orzęsiona
Nazwa systematyczna
Melica ciliata L.
Perłówki orzęsiona

Spis treści

MorfologiaEdytuj

Pokrój
Wieloletnia, roślina zielna, mrozoodporna, tworząca zimozielone kępy wysokości około 25 cm.
Łodyga
Cienkie, wiotkie źdźbło o wysokości do 60 cm.
Liście
Szaro-zielone, miękkie, w gęstych kępach, równowąskie lub nawet nitkowate, zwinięte rynienkowato tworzą zimozielone kępy.
Kwiaty
Luźno rozrzucone, przewieszające, wiatropylne, zebrane w szczytową, wiechę, wysokość kwiatostanu od 50 do 60 cm. Z początku bladozielone czasem purpurowo nabiegłe, po dojrzeniu żółtawe lub perłowe. Uschłe pędy kwiatostanów utrzymają się na roślinie aż do jesieni. Kwitnie z początkiem czerwca.
Owoc
Ziarniak koloru perłowego.
Korzeń
Posiada wiązkowy system korzeniowy.

Biologia i ekologiaEdytuj

Rośnie na stanowiskach nasłonecznionych, suchych, na glebie zasadowej, ubogiej, często kamienistej. Rośnie na piaskach, rumoszu skalnym, piargach, żwirze. Preferuje umiarkowanie ciepłe warunki klimatyczne. Jest autotrofem i hemikryptofitem.

ZmiennośćEdytuj

Gatunek Melica ciliata w szerokim ujęciu (sensu lato) tworzy kompleks taksonów, w obrębie którego wyróżnia się[3]:

  • Melica ciliata L. sensu stricto
  • Melica ciliata subsp. magnolii Husnot
  • Melica taurica C. Koch
  • Melica cretica Boiss. et Heldr.
  • Melica transsilvanica Schur – perłówka siedmiogrodzka

Taksony te są słabo odróżnialne pod względem morfologicznym, podczas gdy wyraźnie różnią się genetycznie[3].

ZagrożeniaEdytuj

Kategorie zagrożenia gatunku:

ZastosowanieEdytuj

Roślina ozdobna stosowana do:

  • nasadzeń naturalistycznych w miejscach otwartych, nasłonecznionych, umiarkowanie wilgotnych lub na obrzeżach dużych grup krzewów.
  • bukietów kwiatowych. Kłoski po zasuszeniu wykorzystywane są jako dodatek.

PrzypisyEdytuj

  1. P.F. Stevens: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-12-19].
  2. E. Szczęśniak 2001. Perłówka orzęsiona. s. 449-451. W: Polska Czerwona Księga Roślin, Kraków 2001. ​ISBN 83-85444-85-8​.
  3. a b Szczepaniak Magdalena: Zróżnicowanie genetyczne a zmienność morfologiczna w kompleksie Melica ciliata (Poaceae). W: Planta in vivo, in vitro et in silico. A. Szczepkowski, A. Obidziński (red.). Warszawa: LV Zjazd Polskiego Towarzystwa Botanicznego, 2010, s. 65.
  4. Red list of plants and fungi in Poland. Czerwona lista roślin i grzybów Polski. Zbigniew Mirek, Kazimierz Zarzycki, Władysław Wojewoda, Zbigniew Szeląg (red.). Kraków: Instytut Botaniki im. W. Szafera, Polska Akademia Nauk, 2006. ISBN 83-89648-38-5.

BibliografiaEdytuj

  1. František Činčura, Viera Feráková, Jozef Májovský, Ladislav Šomšák, Ján Záborský, Jindřich Krejča, Magdaléna Záborská (ilustracje). Pospolite rośliny środkowej Europy. PWRiL, Warszawa, 1990. ​ISBN 83-09-01473-2​.
  2. Władysław Matuszkiewicz. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ​ISBN 83-01-14439-4​.
  3. Józef Rostafiński, Olga Seidl. Przewodnik do oznaczania roślin. PWRiL, Warszawa, 1973.