Otwórz menu główne

Phil Mahre

amerykański narciarz alpejczyk

Phil Mahre, właśc. Phillip Ferdinand Mahre (ur. 10 maja 1957 w Yakima) – amerykański narciarz alpejski, dwukrotny medalista olimpijski, dwukrotny medalista mistrzostw świata oraz trzykrotny zdobywca Pucharu Świata.

Phil Mahre
Ilustracja
Phil i Steve Mahre
Data i miejsce urodzenia 10 maja 1957
Yakima, USA
Klub White Pass Ski Club
Debiut w PŚ 5 grudnia 1975, Val d’Isère
(6. miejsce – gigant)
Pierwsze punkty w PŚ 5 grudnia 1975, Val d’Isère
(6. miejsce – gigant)
Pierwsze podium w PŚ 5 marca 1976, Copper Mountain
(2. miejsce – gigant)
Pierwsze zwycięstwo w PŚ 10 grudnia 1976, Val d’Isère (gigant)
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Stany Zjednoczone
Igrzyska olimpijskie
złoto Sarajewo 1984 Slalom
srebro Lake Placid 1980 Slalom
Mistrzostwa świata
złoto Lake Placid 1980 Kombinacja
srebro Lake Placid 1980 Slalom
Puchar Świata
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1980/1981
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg Kryształowa Kula
1982/1983
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1977/1978
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1978/1979
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1979/1980
Puchar Świata (Slalom)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1978/1979
FIS Crystal Globe.svg 2. miejsce
1980/1981
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1977/1978
Puchar Świata (Gigant)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1982/1983
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1977/1978
FIS Crystal Globe.svg 3. miejsce
1980/1981
Puchar Świata (Kombinacja)
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1979/1980
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1980/1981
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1981/1982
FIS Crystal Globe.svg Mała Kryształowa Kula
1982/1983

KarieraEdytuj

Po raz pierwszy na arenie międzynarodowej Phil Mahre pojawił się 5 grudnia 1975 roku w Val d’Isère, gdzie w zawodach Pucharu Świata zajął szóste miejsce w slalomie gigancie. Tym samym już w swoim debiucie wywalczył pierwsze pucharowe punkty. W kolejnych startach w sezonie 1975/1976 jeszcze pięciokrotnie plasował się w czołowej dziesiątce, w tym dwukrotnie stawał na podium. Pierwszy raz w karierze dokonał tego 5 marca 1976 roku w Copper Mountain, gdzie był drugi w gigancie, za swym rodakiem Gregiem Jonesem. Na podium stanął także dziewięć dni później w Aspen, gdzie był drugi w slalomie, przegrywając tylko z Ingemarem Stenmarkiem ze Szwecji. W klasyfikacji generalnej zajął czternaste miejsce, w klasyfikacji giganta był dziesiąty, a w klasyfikacji slalomu siódmy. W lutym 1976 roku wziął udział w igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku, gdzie zajął piąte miejsce w gigancie, a w slalomie był osiemnasty. Pierwsze pucharowe zwycięstwo odniósł w pierwszym starcie w sezonu 1976/1977: 10 grudnia 1976 roku w Val d’Isère okazał się najlepszy w gigancie. Dwa dni później był trzeci w tej samej konkurencji, 5 marca w Sun Valley wygrał slalom, a 17 marca 1977 roku w Voss był trzeci w gigancie. Ostatecznie zajął dziewiąte miejsce w klasyfikacji generalnej, a w klasyfikacji giganta był czwarty.

Z mistrzostw świata w Garmisch-Partenkirchen w 1978 roku także wrócił bez medalu. W gigancie zajął tam piąte miejsce, a rywalizacji w slalomie nie ukończył. W Pucharze Świata na podium stawał pięciokrotnie, w tym odnosząc dwa zwycięstwa: 12 lutego w Chamonix był najlepszy w slalomie, a 3 marca 1978 roku w Stratton Mountain wygrał giganta. W czołowej dziesiątce plasował się łącznie kilkanaście razy, co dało mu drugie miejsce w klasyfikacji generalnej, za Ingemarem Stenmarkiem a przed Andreasem Wenzelem z Liechtensteinu. Ponadto w klasyfikacjach slalomu i giganta zajmował trzecie miejsce. W klasyfikacji giganta wyprzedzili go tylko Stenmark i Wenzel, a wśród slalomistów lepsi byli Stenmark Austriak Klaus Heidegger. W dwóch kolejnych sezonach zajmował trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej. Łącznie dwanaście razy stawał na podium, przy czym trzy razy zwyciężał: 15 stycznia 1979 roku w Crans-Montana wygrał kombinację, 5 lutego 1979 roku w Jasnej zwyciężył w slalomie, a 8 grudnia 1979 roku w Val d’Isère ponownie był najlepszy w kombinacji. W sezonie 1978/1979 zajął także drugie miejsce w klasyfikacji slalomu, a w sezonie 1979/1980 zdobył pierwszą w karierze Małą Kryształową Kulę za zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji. W 1980 roku wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid, gdzie zdobył srebrny medal w slalomie. W zawodach tych rozdzielił na podium Stenmarka oraz Jacques’a Lüthye'ego ze Szwajcarii. Na tych samych igrzyskach był też dziesiąty w gigancie oraz czternasty w biegu zjazdowym. Igrzyska w Lake Placid były równocześnie mistrzostwami świata, jednak kombinację rozgrywano tylko w ramach drugiej z tych imprez. W konkurencji tej zdobył złoty medal, wyprzedzając Andreasa Wenzela i Austriaka Leonharda Stocka.

Najlepsze wyniki osiągał w sezonach 1980/1981, 1981/1982 i 1982/1983, kiedy trzy razy z rzędu zdobywał Kryształową Kulę. W tym czasie aż 43. razy stawał na podium, odnosząc dwadzieścia zwycięstw. W sezonie 1980/1981 odniósł sześć zwycięstw: 10 stycznia w Morzine, 17 stycznia w Oberstaufen i 1 lutego w St. Anton am Arlberg wygrywał kombinację, 15 lutego w Åre był najlepszy w slalomie, 7 marca w Aspen wygrał giganta, a 15 marca 1981 roku w Furano był najlepszy w slalomie. Dało mu to zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji, drugie miejsce w slalomie i trzecie w klasyfikacji giganta. Kolejne osiem zwycięstw odniósł rok później: 8 grudnia w Aprice, 13 grudnia w Madonna di Campiglio i 15 stycznia w Bad Wiessee wygrywał kombinację, 19 marca 1982 roku w Kranjskiej Gorze zwyciężył w gigancie, a 9 grudnia w Madonna di Campiglio, 24 stycznia w Wengen, 14 marca w Jasnej i 26 marca 1982 roku w Montgenèvre był najlepszy w slalomie. Zgromadził wtedy 309 punktów i zwyciężył w klasyfikacjach kombinacji, slalomu i giganta. Zwyciężał także w sezonie 1982/1983: 23 stycznia w Kitzbühel, 6 lutego w St. Anton i 11 lutego w Markstein był najlepszy w kombinacji, a 7 marca w Aspen, dzień później w Vail i 19 marca 1983 roku w Furano wygrywał giganta. Dało mu to zwycięstwo w klasyfikacji giganta oraz czwarte z rzędu zwycięstwo w klasyfikacji kombinacji. Triumf w Furano był jego ostatnim pucharowym zwycięstwem.

W lutym 1982 roku wystartował na mistrzostwach świata w Schladming. Wziął udział w gigancie i slalomie, jednak nie ukończył rywalizacji w obu tych konkurencjach. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie w 1984 roku, gdzie osiągnął jednak z największych sukcesów swojej kariery. Mahre uzyskał trzeci czas pierwszego przejazdu w slalomie, tracąc do swojego brata bliźniaka, Stevena, 0,70 sekundy. W drugim przejeździe uzyskał drugi wynik, co jednak dało mu najlepszy łączny czas i zwycięstwo. Pozostałe miejsca na podium zajęli Steve Mahre i Francuz Didier Bouvet. Był to pierwszy w historii złoty medal olimpijski w tej konkurencji dla Stanów Zjednoczonych. Na tych samych igrzyskach wystartował także w gigancie, który ukończył na ósmej pozycji. W zawodach Pucharu Świata w sezonie 1983/1984 trzykrotnie stawał na podium, za każdym razem na najniższym stopniu. Ostatni raz w karierze dokonał tego 6 marca 1984 roku w Vail, gdzie był trzeci w slalomie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie piętnaste miejsce. W 1984 roku zakończył karierę.

W styczniu 2007 roku Mahre powrócił do sportu, w wieku 49 lat. Startował w zawodach krajowych do stycznia 2009 roku, kiedy kontuzja kolana zmusiła go do zakończenia kariery[1].

Wspólnie z bratem jest właścicielem ośrodka treningowego w Park City.

OsiągnięciaEdytuj

Igrzyska olimpijskie  Edytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
5. 10 lutego 1976   Innsbruck Gigant 3:26,97 min +1,23 s   Heini Hemmi
18. 14 lutego 1976   Innsbruck Slalom 2:03,29 min +8,48 s   Piero Gros
14. 14 lutego 1980   Lake Placid Zjazd 1:45,50 min +3,38 s   Leonhard Stock
10. 19 lutego 1980   Lake Placid Gigant 2:40,74 min +3,59 s   Ingemar Stenmark
2.  22 lutego 1980   Lake Placid Slalom 1:44,26 min +0,50 s   Ingemar Stenmark
8. 14 lutego 1984   Sarajewo Gigant 2:41,18 min +2,07 s   Max Julen
1.  19 lutego 1984   Sarajewo Slalom 1:39,41 min

Mistrzostwa świataEdytuj

Miejsce Dzień Rok Miejscowość Konkurencja Czas biegu Strata Zwycięzca
5. 10 lutego 1976   Innsbruck Gigant 3:26,97 min +1,23 s   Heini Hemmi
18. 14 lutego 1976   Innsbruck Slalom 2:03,29 min +8,48 s   Piero Gros
5. 2 lutego 1978   Garmisch-Partenkirchen Gigant 3:02,52 min +2,42 s   Ingemar Stenmark
DNF 5 lutego 1978   Garmisch-Partenkirchen Slalom 1:39,54 min   Ingemar Stenmark
14. 14 lutego 1980   Lake Placid Zjazd 1:45,50 min +3,38 s   Leonhard Stock
10. 19 lutego 1980   Lake Placid Gigant 2:40,74 min +3,59 s   Ingemar Stenmark
2.  22 lutego 1980   Lake Placid Slalom 1:44,26 min +0,50 s   Ingemar Stenmark
1.  22 lutego 1980   Lake Placid Kombinacja 45,53 pkt
DNF 3 lutego 1982   Schladming Gigant 2:38,80 min   Steve Mahre
DNF 7 lutego 1982   Schladming Slalom 1:48,48 min   Ingemar Stenmark

Puchar ŚwiataEdytuj

Miejsca w klasyfikacji generalnejEdytuj

Zwycięstwa w zawodachEdytuj

  1.   Val d’Isère10 grudnia 1976 (gigant)
  2.   Sun Valley5 marca 1977 (slalom)
  3.   Chamonix12 lutego 1978 (slalom)
  4.   Stratton Mountain3 marca 1978 (gigant)
  5.   Crans-Montana15 stycznia 1979 (kombinacja)
  6.   Jasná5 lutego 1979 (slalom)
  7.   Val d’Isère8 grudnia 1979 (kombinacja)
  8.   Morzine10 stycznia 1981 (kombinacja)
  9.   Oberstaufen17 stycznia 1981 (kombinacja)
  10.   St. Anton am Arlberg1 lutego 1981 (kombinacja)
  11.   Åre15 lutego 1981 (slalom)
  12.   Aspen7 marca 1981 (gigant)
  13.   Furano15 marca 1981 (slalom)
  14.   Aprica8 grudnia 1981 (kombinacja)
  15.   Madonna di Campiglio9 grudnia 1981 (slalom)
  16.   Madonna di Campiglio13 grudnia 1981 (kombinacja)
  17.   Bad Wiessee15 stycznia 1982 (kombinacja)
  18.   Wengen24 stycznia 1982 (slalom)
  19.   Jasná14 marca 1982 (slalom)
  20.   Kranjska Gora19 marca 1982 (gigant)
  21.   Montgenèvre26 marca 1982 (slalom)
  22.   Kitzbühel23 stycznia 1983 (kombinacja)
  23.   St. Anton am Arlberg6 lutego 1983 (kombinacja)
  24.   Markstein11 lutego 1983 (kombinacja)
  25.   Aspen7 marca 1983 (gigant)
  26.   Vail8 marca 1983 (gigant)
  27.   Furano19 marca 1983 (gigant)
  • 27 zwycięstw (11 kombinacji, 9 slalomów i 7 gigantów)

Pozostałe miejsca na podiumEdytuj

  1.   Lenggries12 stycznia 1980 (kombinacja) – 3. miejsce
  2.   Mont-Sainte-Anne1 marca 1980 – (gigant) – 2. miejsce
  3.   Chamonix4 marca 1980 (kombinacja) – 3. miejsce
  4.   Ebnat-Kappel4 stycznia 1981 (kombinacja) – 3. miejsce
  5.   St. Anton am Arlberg1 lutego 1981 (slalom) – 2. miejsce
  6.   Åre14 lutego 1981 (gigant) – 3. miejsce
  7.   Borowec25 marca 1981 (slalom) – 3. miejsce
  8.   Laax28 marca 1981 (gigant) – 2. miejsce
  9.   Aprica8 grudnia 1981 (gigant) – 2. miejsce
  10.   Cortina d’Ampezzo14 grudnia 1981 (slalom) – 2. miejsce
  11.   Cortina d’Ampezzo15 grudnia 1981 (gigant) – 2. miejsce
  12.   Morzine9 stycznia 1982 (gigant) – 2. miejsce
  13.   Bad Wiessee12 stycznia 1982 (slalom) – 3. miejsce
  14.   Kitzbühel17 stycznia 1982 (slalom) – 2. miejsce
  15.   Adelboden19 stycznia 1982 (gigant) – 2. miejsce
  16.   Kirchberg in Tirol9 lutego 1982 (gigant) – 2. miejsce
  17.   Garmisch-Partenkirchen14 lutego 1982 (slalom) – 2. miejsce
  18.   Jasná13 marca 1982 (gigant) – 3. miejsce
  19.   Bad Kleinkirchheim17 marca 1982 (gigant) – 2. miejsce
  20.   Cesana San Sicario24 marca 1982 (gigant) – 3. miejsce
  21.   Courmayeur14 grudnia 1982 (slalom) – 3. miejsce
  22.   Madonna di Campiglio21 grudnia 1982 (slalom) – 3. miejsce
  23.   Kitzbühel23 stycznia 1983 (slalom) – 3. miejsce
  24.   St. Anton am Arlberg6 lutego 1983 (slalom) – 3. miejsce
  25.   Markstein11 lutego 1983 (slalom) – 3. miejsce
  26.   Gällivare26 lutego 1983 (gigant) – 2. miejsce
  27.   Kitzbühel22 stycznia 1984 (kombinacja) – 3. miejsce
  28.   Aspen5 marca 1984 (gigant) – 3. miejsce
  29.   Vail6 marca 1984 (slalom) – 3. miejsce

BibliografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj