Otwórz menu główne

Philip Seymour Hoffman

aktor amerykański

Philip Seymour Hoffman (ur. 23 lipca 1967 w Fairport, zm. 2 lutego 2014 w Nowym Jorku[1][2]) – amerykański aktor i reżyser filmowy i teatralny[3]. Laureat Oscara w kategorii Najlepszy aktor pierwszoplanowy, Złotego Globu i nagrody BAFTA za rolę pisarza Trumana Capote’a w filmie biograficznym Capote (2005) w reżyserii Bennetta Millera.

Philip Seymour Hoffman
Ilustracja
Philip Seymour Hoffman (2011)
Imię i nazwisko Philip Seymour Hoffman
Data i miejsce urodzenia 23 lipca 1967
Fairport, stan Nowy Jork
Data i miejsce śmierci 2 lutego 2014
Nowy Jork
Zawód aktor, reżyser
Lata aktywności 1991–2014

ŻyciorysEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Urodził się w Fairport[4], w stanie Nowy Jork. Jego matka, Marilyn Hoffman O’Connor (z domu Loucks), pochodziła z Waterloo i pracowała jako nauczycielka w szkole podstawowej, zanim została prawnikiem, a ostatecznie sędzią sądu rodzinnego[5]. Jego ojciec, Gordon Stowell Hoffman, pochodzący z Niemiec, pochodził z Genewy w Nowym Jorku i pracował dla Xerox Corporation[5][6]. Miał starszego brata Gordona Richarda „Gordy’ego” (ur. 13 października 1964) oraz dwie siostry - Jill i Emily[7]. W 1985 ukończył Fairport High School[8]. W szkole średniej występował w przedstawieniach, jako Radar O’Reilly w M*A*S*H ​​i jako Willy Loman w Śmierci komiwojażera[7]. Podczas wakacji był na obozie teatralnym Saratoga Springs (NY), gdzie poznał i zaprzyjaźnił się z Bennettem Millerem i Danem Futtermanem, reżyserem i scenarzystą[7]. W 1989 ukończył studia aktorskie w Tisch School of the Arts na Uniwersytecie Nowojorskim[9].

KarieraEdytuj

Po studiach pracował przy produkcjach off-Broadwayowskich. W 1991 zadebiutował na ekranie jako oskarżony o gwałt Steven Hanauer w serialu NBC Prawo i porządek - pt. „The Violence of Summer” i pod nazwiskiem Phil Hoffman[10] jako Klutch w komedii kryminalnej Triple Bogey on a Par Five Hole (1991) z udziałem Robbie’go Coltrane’a. Pierwszą znaczącą rolą była drugoplanowa postać George’a Willisa Jr. w dramacie Martina Bresta Zapach kobiety (1992) u boku Ala Pacino i Chrisa O’Donnella[11].

Po występie w komedii kryminalnej Znaleźne (Money for Nothing, 1993) z Johnem Cusackiem, filmie sensacyjnym Rogera Donaldsona Ucieczka gangstera (1994) jako niedoświadczony gangster u boku Aleca Baldwina i Kim Basinger, melodramacie Luisa Mandokiego Kiedy mężczyzna kocha kobietę (1994) z Andym Garcíą i Meg Ryan oraz komediodramacie Roberta Bentona Naiwniak (1994) wg powieści Richarda Russo z Paulem Newmanem w roli spiętego policjanta, stworzył postać homoseksualnego filmowca Scotty’ego w dramacie Paula Thomasa Andersona Boogie Nights (1997) u boku Marka Wahlberga, Julianne Moore i Burta Reynoldsa. W dramacie kryminalnym Anthony’ego Minghelli Utalentowany pan Ripley (1999) zagrał rolę playboya[12].

Współpracował z takimi reżyserami jak Cameron Crowe na planie komediodramatu U progu sławy (2000) czy Spike Lee podczas realizacji 25. godzina (2002), grając w ich filmach także role drugoplanowe. Jednocześnie rozwijał karierę aktorską w teatrach Broadwayu, zdobywając trzykrotnie nominację do nagrody Tony dla najlepszego aktora jako hollywoodzki scenarzysta Austin w sztuce Sama Sheparda True West (2000)[7] u boku Johna C. Reilly, za rolę Jamesa Tyrone’a Jr. w spektaklu Eugene’a O’Neilla Zmierzch długiego dnia (2003)[7] z Vanessą Redgrave i jako Willy Loman w Śmierci komiwojażera (2012)[7]. Próbował na Broadwayu swoich sił także jako reżyser[5].

Za kreację pracownika banku z Toronto, który przepuszcza miliony dolarów swoich klientów na grę w ruletkę w kasynach w kanadyjskim dramacie psychologicznym Hazardzista (Owning Mahowny, 2003) był nominowany do Nagrody Genie. Przełomową w jego karierze była rola pisarza Trumana Capote’a w filmie biograficznym Capote (2005) w reżyserii Bennetta Millera. Otrzymał za tę kreację m.in. Złote Globy, nagrodę BAFTA oraz Oscara w kategorii najlepsza główna rola męska.

Wyróżniany był także za rolę niezwykłego agenta CIA Gusta Avrakotosa w Wojnie Charliego Wilsona (2007) z Tomem Hanksem i Julią Roberts, kreację podejrzanego o pedofilię księdza w Wątpliwość (2008) z Meryl Streep czy postać charyzmatycznego przywódcy religijnego w Mistrzu (2012) – wszystkie te trzy role przyniosły mu nominacje (w kategorii drugoplanowa rola męska) zarówno do Oscara, jak i Złotego Globu[13].

W 2010 zadebiutował jako reżyser filmem Jack uczy się pływać. Był także producentem tego filmu i kilku innych, w których występował, w tym Capote.

Przez lata zmagał się z uzależnieniem od alkoholu i narkotyków[12][14]. Zmarł 2 lutego 2014 w wieku 46 lat w apartamencie na Manhattanie[1][2]. Nieżyjącego aktora znalazła w łazience jego asystentka[15][16]. Policja znalazła w wynajmowanym przez Hoffmana mieszkaniu heroinę oraz liczne akcesoria potrzebne do jej stosowania[17][18]. Został pochowany podczas prywatnej ceremonii z udziałem rodziny i przyjaciół[19].

Życie prywatneEdytuj

W 1999 poznał projektantkę kostiumów Marianne „Mimi” O’Donnell[14], z którą był związany aż do swojej śmierci[20]. Mieli trójkę dzieci: syna Coopera Alexandra oraz dwie córki - Tallulah i Willę.

FilmografiaEdytuj

PrzypisyEdytuj

  1. a b Ray Sanchez (2014-02-28): Coroner: Philip Seymour Hoffman died of acute mixed drug (ang.). CNN. [dostęp 2014-02-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-03)].
  2. a b Allen St. John (2014-02-02): Philip Seymour Hoffman Found Dead In NYC Apartment (ang.). „Forbes”. [dostęp 2014-02-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-07-03)].
  3. Philip Seymour Hoffman (ang.). Listal. [dostęp 2016-11-27].
  4. Personalidade: Philip Seymour Hoffman (EUA) (port.). InterFilmes.com. [dostęp 2019-07-03].
  5. a b c Philip Seymour Hoffman Biography (1967-) (ang.). Film Reference. [dostęp 2016-11-27].
  6. Philip Seymour Hoffman - Actor (rum.). CineMagia.ro. [dostęp 2017-04-27].
  7. a b c d e f Philip Seymour Hoffman Actor (ang.). TV Guide. [dostęp 2014-11-14]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].
  8. Philip Seymour Hoffman Pictures (ang.). FanPix.Net. [dostęp 2017-04-27].
  9. Philip Seymour Hoffman (wł.). MYmovies. [dostęp 2017-04-27].
  10. Triple Bogey on a Par Five Hole (ang.). IMDb. [dostęp 2014-02-04].
  11. Philip Seymour Hoffman (cz.). ČSFD.cz. [dostęp 2017-04-27].
  12. a b Janusz Wróblewski (2014-02-03): Philip Seymour Hoffman (1967–2014) (pol.). „Polityka”. [dostęp 2017-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].
  13. Philip Seymour Hoffman (23 de Julho de 1967) (port.). Filmow. [dostęp 2016-11-27].
  14. a b Oszukał wszystkich? (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2017-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].
  15. Philip Seymour Hoffman Dead: Actor Dies At 46 In New York Apartment (ang.). „The Huffington Post”. [dostęp 2014-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].
  16. Benjamin Lee (2017-07-15): Discretion, not CGI: how Philip Seymour Hoffman was kept in the Hunger Games (ang.). „The Guardian”. [dostęp 2017-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].
  17. Philip Seymour Hoffman: Uzależniony od heroiny (pol.). Interia.pl. [dostęp 2014-02-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].
  18. Zachary Kussin (2016-09-16): Live in the NYC home where Philip Seymour Hoffman died – for less (ang.). „New York Post”. [dostęp 2017-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].
  19. Philip Seymour Hoffman (1967-2014) (ang.). Find A Grave. [dostęp 2017-04-27].
  20. Laura Turner (2014-02-03): Philip Seymour Hoffman: ‘Were Jesus alive today, he would be causing havoc’ (ang.). Religion News Service. [dostęp 2014-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-08)].

BibliografiaEdytuj